Ve de görülecektir ki, çöp yaşam ve ölüm arasındaki neredeyse seçilemez olan çekişmenin sonucu olarak ortaya çıkar -zira ölüm insanın maddeye dönüşünü ve bir anlamda, bedenin ‘çöpleşmesini’ teşkil eder. Bu da, yaşamımızı korumak için ölümden kaçınmamız gerektiği anlamına gelir. Bu ölümden sakınışla bir dizi paradoks çıkar ortaya. Nitekim, daha yakından incelediğimizde görürüz ki Batılı toplumlar ölüm ve hastalıkla baş etmek ve sağlığı düzeltmek için doğanın işleyişine dair toplanagelmiş olan bilgiyi kullanmaya giriştiklerinde, tam da bu eylemi harekete geçiren şey (ölüm) bir ya da iki yüzyılın sonunda, kimsenin kaçınamadığı bir zorunluluk yerine, adeta yaşama bir hakaret olarak görülür hale gelmiş. Benzer şekilde, sonunda gıda perakendecilerini gıda maddelerini kirleticilerden ve tüketiciye ulaşmadan önce israf olmaktan kurtarmak için yeni geliştirilen paketleme ve depolama yöntemlerinden yararlanmaya mecbur bırakmış olan on dokuzuncu yüzyıldaki o ‘büyük temizlik’ de paradoksal biçimde daha fazla maddesel çöp ortaya çıkarır ve bu da yaşamı çok daha büyük bir ölçekte tehdit etmekte olduğu söylenen o büyük çevre erozyonu sorununun bir kısmını teşkil eder. Dolayısıyla, bu kitabın yaptığı şey bizlerden değer verdiğimiz her şeyin şaşırtıcı nüvesinin (hem maddesel hem de mecazi anlamıyla) çöpten kaynaklandığı (ve hep daha da çöp yarattığı) olasılığı üzerine kafa yormamızı istemektir. O halde bu kitap bir elden çıkarma, bir çöpleme tarihi olarak Batı kültürünün gölge tarihi biçiminde okunabilir.
لم أتوقع حين اقتنيت الكتاب بنية الاهتمام بموضوع بيئي؛ أنني سأقرأ هذا الزخم الفلسفي والفني والاجتماعي، كتاب عالق بذاكرتي وقد عدت اليه مرارا لقراءة افكاره التي تكشف عن نفسها اكثر مع طول العشرة... سعيدة بالبدء بكتاب ثاني يعالج موضوع الذاكرة لنفس هذا الفيلسوف ذو الفكر الثاقب...
It was not everything I had hoped for. But it was very good. He covers a really broad range of theoretical, philosophical, and cultural references. It reminds me of Jon MacKenzie's "Perform or Else" in both that range of sources and the lack of coherent synthesis. I like the artists he mentions as touch-stones (Rauschenberg, for instance), and I really liked his inclusion of advertising materials for goods + services (such as paper shredders or cautioning about identity theft) as objects of study but it didn't really come together for me in the end. I wished he had put together something more compelling, disturbing, dislocating for me as a contemporary, garbage producing american. On a positive note, this book feels like a book-length expansion of a PhD Dissertation, and I think that is kind of neat. I certainly will come back to it to chase down his references. I'm still searching for theories of abject materiality.
The book really misses the main driving idea, namely Scanlan's position on garbage. If it is that garbage loses signification, then the book is too much bits and bobs of everything. However, I liked the example of a garbology pioneer doing in a way ethnographic research on people's garbage, for example, digging into the garbage of Bob Dylan.