Robin valt van de trap 's avonds in het huis van een afwezige vriendin waar ze logeert om een boek over ondernemende oudere mensen te schrijven. Niemand weet dat ze daar ligt, de telefoon staat boven waar ze niet kan komen en geleidelijk aan wordt ze zwakker en wordt de hoop op redding minder. Ondertussen ligt ze te ijlen en dromen over het verleden in het jappenkamp en het leven daarna met de man en dochter van haar vriendin die het niet overleefd heeft.
Het wordt wel spannend, want het is echt de vraag of iemand Robin vindt voordat ze overlijdt aan de gevolgen van het vallen en gebrek aan eten en water. Geleidelijk aan leren we meer over het verleden van Robin, over het leven in de jappenkamp, over hoe het was om de vrouw van de weduwnaar van jouw beste vriendin te trouwen. Soms is het onduidelijk wat echt waar is, want Robin begint te ijlen. Af en toe is er hoop, en dan ebt het weer weg. Het wordt donker, het wordt licht. Wordt ze gered? Gaat iemand haar missen?
Een mooi boek, maar het heeft geen grote indruk achtergelaten.