Νέα Ορλεάνη: πρόθυμη, ατίθαση, γεννημένη από πόρνες και μαχαιροβγάλτες· ξαναγεννημένη μέσα από την κρύα μήτρα της καταιγίδας. Στους δρόμους της άφησαν τα χνάρια τους μουσικοί, ζωγράφοι και συγγραφείς· μάγισσες, γκάνγκστερ και σαδιστές φονιάδες. Όλοι τους γλεντζέδες.
Ανάμεσά τους κι ένας χλομός άντρας με κατάμαυρα μαλλιά: τέρας, όσο και τζέντλεμαν· κυνηγός τεράτων, όσο και εθισμένος στο άγγιγμα των Ακατονόμαστων Θεών.
Από το 1877 μέχρι το 1887, ο Ελληνο-Ιρλανδός Λευκάδιος Χερν βρισκόταν στη Νέα Ορλεάνη και στο συγγραφικό του έργο εκείνης της περιόδου, οφείλει η Πόλη της Σελήνης το επικίνδυνο, ηδονικό της δέλεαρ.
Τον συναντάμε στα 1883 και περπατάμε δίπλα του στους βρώμικους, μαγευτικούς δρόμους όπου έχει καταφέρει να βρει τη θέση του, έστω προσωρινά. Από τον φόνο μιας φημισμένης Μαντάμ, στα οργιαστικά τελετουργικά του Μπαγιού Σεν Τζον, από τη γηραιά Μαρί Λαβώ, Βασίλισσα του Βουντού, στη διάδοχό της, περιδιαβαίνουμε μαζί του τα μήκη και τα πλάτη της πόλης, μέχρι να συναντήσει τον Κριστιάν Αμπρόζ, το πιο ευγενές της τέρας, και να εκπληρώσει μια προφητεία στην οποία είχε πάψει να πιστεύει.
Ο Ανδρέας Μιχαηλίδης γεννήθηκε στις 7 Μαΐου 1982 στην Αθήνα. Είναι μεταφραστής, συγγραφέας και αφηγητής.
Από το 2001 μέχρι το 2008 εργάστηκε ως αρθρογράφος, δημοσιογράφος και φωτογράφος στα περιοδικά “9” και “Ε” της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, στον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ και στο περιοδικό ΓΚΡΑΝ ΓΚΙΝΙΟΛ, ενώ το 2005 άρχισε να γράφει στο Comicdom.gr, το μεγαλύτερο ελληνικό site σχετικά με τα comics, συμμετέχοντας και στη διοργάνωση του ετήσιου φεστιβάλ COMICDOM CON ATHENS.
Από το 2007 μέχρι σήμερα έχει παράγει μεγάλο όγκο ανεξάρτητης αρθρογραφίας σε τρία blog (Easy Subjugation, Otaku Lens, Ανδρέας Μιχαηλίδης) ενώ στο τελευταίο έτρεξε για τρία χρόνια το Παραμυθόγραμμα, μια μηνιαία λίστα αφηγηματικών δρώμενων ανά την Ελλάδα.
Από το 2014 έχει ξεκινήσει συνεργασίες για τη δημιουργία comics, με καλλιτέχνες όπως η Βάλια Καπάδαη (Νέκυια) και ο Παύλος Παυλίδης (Last Flight of the Swordbreaker).
Από το 2005 μέχρι σήμερα έχει μεταφράσει και μεταφράζει βιβλία από και προς στα Αγγλικά και Γαλλικά, σε ευρεία θεματολογία, από εκλαϊκευμένη επιστήμη μέχρι ιστορική μυθοπλασία, εφηβική λογοτεχνία μυστηρίου και λαϊκά παραμύθια. Ενδεικτικά αναφέρονται Ο Ιππότης των Επτά Βασιλείων του G.R.R. Martin, Τα Χρονικά της Τσακισμένης Θάλασσας του Joe Abercrombie και η σειρά με τις Περιπέτειες του Νεαρού Σέρλοκ Χολμς του Andrew Lane.
Από το 2007 μέχρι το 2009 συμμετείχε στις θεατρικές παραστάσεις εκλαϊκευμένης επιστήμης της ομάδας SciCo, μεταξύ των οποίων “Η Επιστήμη της Αγάπης”, “Η Επιστήμη της Μυθολογίας” και “Η Επιστήμη του Περιβάλλοντος”.
Από το 2008 εκδίδει αστυνομικά διηγήματα, σε συλλογικούς τόμους όπως τα Οικοεγκλήματα, Είσοδος Κινδύνου, Ελληνικά Εγκλήματα 4, Κλέφτες κι Αστυνόμοι, εκ των οποίων δύο έχουν μεταφερθεί δραματοποιημένα στο ραδιόφωνο, στα πλαίσια της σειράς “Κλέφτες κι Αστυνόμοι στον 902”.
Το 2010 ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με την αναβίωση της προφορικής αφηγηματικής τέχνης, παρακολουθώντας κατόπιν για δύο χρόνια τη σχολή του Κέντρου Μελέτης και Διάδοσης Μύθων και Παραμυθιών, καθώς και για τρία χρόνια το Εργαστήρι του Έπους της Μάνιας Μαράτου.
Έκτοτε έχει διοργανώσει και συμμετάσχει σε παραστάσεις αφήγησης σε μπαρ, σε καλντερίμια, σε πλατείες και νησιά και όπως πολλά χρόνια πριν μάθει για όλα αυτά, γύρω από φωτιές σε βουνά και ακρογιαλιές.
Είναι ιδυτικό μέλος της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας (ΕΛΣΑΛ) και της Στέγης Προφορικότητας και Παράδοσης (Στέ.Π.Πα.) “Μυθολόγιο”.
Το πιο immersive μέρος της σειράς μέχρις στιγμής, με μερικές πολύ ωραίες εκπλήξεις όσον αφορά τους εμπλεκόμενους. Το σκηνικό της Νέας Ορλεάνης γίνεται σχεδόν χαρακτήρας από μόνο του, με την τόσο ωραία και γλαφυρή περιγραφή του συγγραφέα -η επίπονη έρευνα που έχει κάνει πάνω στο χωροταξικό του θέματος υποβόσκει, άλλωστε-, και παρόλο που από θέμα πλοκής δεν συμβαίνουν πολλά πράγματα (θα πρέπει να περιμένουμε το 2ο μέρος του συγκεκριμένου τίτλου για αυτό), δεν σου καίγεται καρφάκι, γιατί περνάς πολύ ωραία διαβάζοντας για την Νέα Ορλεάνη, και μάλιστα μέσα από τα μάτια ενός πολύ ιδιαίτερου χαρακτήρα, ο οποίος ιστορικά κιόλας είχε μια πολύ προσωπική σχέση με την πόλη, και δεν είναι καθόλου τυχαία επιλεγμένος.
Γνωστό (πλέον για τους αναγνώστες του Μιχαηλίδη) μείγμα λαγνείας , υγρασίας και αγάπης για την Νέα Ορλεάνη. Ο χαρακτήρας που αποτελεί τον πόλο της αφήγησης είναι αξιολάτρευτος κι η ματιά στη ζωή του πολύτιμη για μένα.
Μου φάνηκε σαν ένας μεγάλος πρόλογος. Το ενδιαφέρον μου το κράτησε το ταλέντο του Μιχαηλίδη στο να περιγραφεί αληθοφανάστατες εικόνες. Κάπου μπερδεύτηκα και με τα πολλά φλας Μπακ. Αν και νομίζω πως έχω αρχίσει να διακρίνω μια σύνδεση στις περιπέτειες του Κριστιάν. Σίγουρα θέλω να διαβάσω τη συνέχεια.