کرایب جزو اون دسته جامعه شناسائیه که از رویکردهای پساساختارگرایانه روی گردانه و همین مساله کتاب رو برای من نسبتا غیرجذاب کرد. دگم اندیشی آکادمیک کرایب به عنوان یک جامعه شناس باعث شده همواره به دنبال فراروایت، نظام های علی و تبیین علمی و مبتنی بر «واقعیت» باشه. البته اون بین طنز هوشمندانه ای داره که از رنج خوندن نثر خودبزرگ بینانه ی کرایب کم میکنه. روی هم رفته اگر به فراروایت ها و نظام های تبیینی علوم اجتماعی اعتقاد دارید این کتاب میتونه بهتون کمک کنه.