Όταν η Πολίνα ανακαλύπτει ότι δεν είναι πραγματική κόρη εκείνου που μέχρι πρόσφατα θεωρούσε πατέρα της και ότι η μητέρα της έχει εραστή, χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της. Το μόνο που της μένει είναι να εγκαταλείψει οριστικά το σπίτι που την πλήγωσε και τους ανθρώπους που την εξαπατούσαν τόσα χρόνια.
Καταλήγει στα Γιάννενα, την πόλη με τη μυθική λίμνη και την ξεχωριστή γοητεία, πιστεύοντας ότι θα κάνει μια καινούργια αρχή. Αυτό που δεν ξέρει είναι ότι, πολλά χρόνια πριν, στον τόπο αυτόν άνθησε ένας μεγάλος έρωτας, που μπορεί να χάθηκε μέσα στη λαίλαπα του πολέμου, αλλά η αύρα του εξακολουθεί να υπάρχει και θα επηρεάσει καθοριστικά και τη δική της τύχη.
Στις όχθες της λίμνης όπου σεργιανίζει τώρα η Πολίνα χέρι χέρι με τον Στέργιο, σεργιάνιζε στον πόλεμο μια εθελόντρια νοσοκόμα μ’ έναν όμορφο στρατιώτη, που είχε τραυματιστεί στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας.
Δυο ιστορίες ενωμένες με ασημένια κλωστή, όπως οι ασημένιοι κύκνοι που κεντούσε κάποτε μια ερωτευμένη κοπέλα. Μια αγάπη σημαδεμένη από τη φρίκη του πολέμου, το μεγαλείο της αφοσίωσης, την τόλμη των γενναίων και την προσμονή της λύτρωσης.
Πολλά χρόνια μετά τον πόλεμο του ’40, στα Γιάννενα, απ’ όπου άρχισαν όλα, οι νεότεροι ήρωες θα δουν τη ζωή τους να αλλάζει από αναπάντεχες ανατροπές, στον απόηχο ενός μεγάλου έρωτα.
Το βιβλίο είναι ευκολοδιάβαστο και ενδιαφέρον, με ιδιαίτερη έμφαση στην ατμόσφαιρα που δημιουργεί. Η δεύτερη ιστορία, αυτή της Λουίζας και του Μίλτου, ήταν αυτή που με ταξίδεψε περισσότερο και με εντυπωσίασε. Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που αναδεικνύεται το ιστορικό στοιχείο, μεταφέροντάς μας σε άλλες εποχές. Οι περιγραφές των τοπίων και των δρωμένων ήταν εξαιρετικά ζωντανές, προσφέροντας μια έντονη αίσθηση του χώρου και του χρόνου.
Αντίθετα, η πρώτη ιστορία μου δημιούργησε κάποιες απορίες, καθώς δυσκολεύτηκα να κατανοήσω πλήρως τους χαρακτήρες και τη δυναμική τους.
Το τέλος της ιστορίας μου φάνηκε λίγο απότομο. Αν και η πλοκή είχε ενδιαφέρον, θα προτιμούσα ένα πιο άμεσο και ζωντανό κλείσιμο, το οποίο θα προσέφερε μεγαλύτερη ικανοποίηση και ολοκλήρωση.
Ευχάριστο σαν βιβλίο και ευκολοδιαβαστο!Δεν με κούρασε ιδιαίτερα...Βεβαια η πλοκή ηταν λιγο προβλέψιμη στο τελος.Επισης ειναι απο εκείνα τα βιβλια που δεν σου δίνουν πολλές πληροφορίες με αποτέλεσμα να μπορεις να το παρακολουθήσεις.Ειναι νομιζω το δευτερο βιβλιο που εχω διαβασει απο την συγκεκριμένη συγγραφέα.Σιγουρα θα υπάρξουν κι αλλα!
Δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε, σε κάποια σημεία και ειδικότερα προς το τέλος μου φάνηκε πως προχωρούσε υπερβολικά γρήγορα η πλοκή απλά και μόνο για να δωθεί ένα τέλος. Ούτε με κάποιον από τους χαρακτήρες μπόρεσα να δεθώ/ταυτιστώ με τον τρόπο που σκιαγραφήθηκαν.
Ένα ακόμη όμορφα πλεγμενο μιθυστορημα από την κα Πανταζη. Πολλά τα συναισθήματα, πολλές και έντονες οι εικόνες της Αθήνας εκείνη την δύσκολη εποχή και κυρίως η αγαπημένη πολη των Ιωαννίνων!Συγκινήθηκα, θύμωσα, ανατρίχιασα!!
Αγαπώ την πένα της κυρία Πανταζή και όσα βιβλία της έχω διαβάσει (τα οποία είναι αρκετά) με αφήνουν με μια γλυκιά γευση στο στόμα! Το ίδιο έγινε και σε αυτό το βιβλίο. Εικόνες να ζωντανεύουν, συναισθήματα πολλά και η γλύκιά επίγευση στην λέξη «τέλος».