Η ψυχή του πέτρινου σπιτιού

by Φανή Πανταζή

Η Έλενα, σπρωγμένη από μιαν ανεξήγητη παρόρμηση, εγκαταλείπει μια λαμπρή καριέρα στην Αμερική και εγκαθίσταται στην Ελλάδα για να κάνει μια νέα αρχή. Η ίδια ανεξήγητη παρόρμηση την οδηγεί στη μαγευτική Μονεμβασιά όπου γνωρίζεται με τον Μάνο, ιδιοκτήτη ενός παλιού αρχοντικού. Από την πρώτη στιγμή, οι δύο νέοι έχουν την εντύπωση ότι κάτι αδιόρατο τους συνδέει, λες και μια αύρα από τα παλιά διαχέεται στο αρχοντικό και τους κατακλύζει. Σύντομα αρχίζει να τους επισκέπτεται στον ύπνο τους μια γλυκιά γυναικεία παρουσία και τα όνειρά τους, μ’ έναν μυστηριώδη τρόπο, αποτελούν ιστορίες που αλληλοσυμπληρώνονται. Και τότε, αρχίζουν να μαντεύουν ότι η βαθιά σχέση τους εκτός από μέλλον έχει και παρελθόν. Πώς είναι δυνατόν δύο άνθρωποι να βλέπουν το ίδιο όνειρο; Ποιες μαγικές χρονικές διαδρομές φέρνουν στη ζωή τους αυτή τη γυναίκα; Ποια αόρατα νήματα συνδέουν την ιστορία τους με καταστάσεις και πρόσωπα που έζησαν αιώνες πριν, τότε που η Μονεμβασιά βρισκόταν στο απόγειο της δόξας της; Ένας μεγάλος έρωτας που διασχίζει τον χρόνο μέχρι να βρει δικαίωση. Ένα παιδί που το διεκδικούν δύο μανάδες. Μια τραυματική απώλεια κι ένας ύμνος στη μητρική αγάπη που προστατεύει και πέρα από τον τάφο.

480 pages, Paperback

Published February 16, 2017

Reviews

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 5 out of 5]

Η κυρία Φανή Πανταζή, μετά από ένα βιβλίο που απέσπασε διφορούμενες κριτικές, επιστρέφει με ένα μυθιστόρημα που ακροβατεί ανάμεσα στον ρεαλισμό και το μεταφυσικό, με μια ιστορία που μας ταξιδεύει από την Μονεμβάσια του 18ου αιώνα στην Ελλάδα του 2005, με ένα κείμενο άκρως ισορροπημένο και εξαιρετικά καλά δουλεμένο, με ένα βιβλίο που, δικαίως, μπορεί να χαρακτηριστεί το καλύτερο και το πιο ώριμο απ' όσα έχει προσφέρει μέχρι σήμερα στο αναγνωστικό της κοινό. Ένα βιβλίο που, από το εξώφυλλο και μόνο, γεννάει μέσα σου μια ακατανίκητη επιθυμία να το πάρεις στα χέρια του, και με έναν τίτλο που άκρως συμβολικό, αφού δεν έχουμε να κάνουμε απλά με μία ακόμα ιστορία, αλλά με μία ιστορία που διαθέτει ακριβώς αυτό που ο ίδιος φωνάζει. Ψυχή!

Στη Μονεμβάσια του 18ου αιώνα, η νεαρή Ροδούλα ζει κι εργάζεται σ' ένα αρχοντικό του τόπου, υπηρετώντας τα αφεντικά της με σεβασμό και αφοσίωση, και μεγαλώνοντας παράλληλα, με περίσσια αγάπη και τρυφερότητα, το παιδί της κυράς της. Στην Ελλάδα του 2005, η Έλενα, καταξιωμένη ακαδημαϊκός, εγκαταλείπει την Αμερική και την καριέρα της, για να εγκατασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα, έχοντας μια βαθιά ανάγκη να κάνει μια νέα αρχή. Οι δρόμοι της θα την οδηγήσουν στη Μονεμβάσια, η οποία θα την γοητεύσει από την πρώτη στιγμή που θα πατήσει το πόδι της εκεί, όπως θα την γοητεύσει και ο Μάνος, ιδιοκτήτης ενός κλασσικού αρχοντικού. Οι δύο νέοι, από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας τους, θα αισθανθούν πως κάτι τους δένει, χωρίς να μπορούν να καταλάβουν τι είναι αυτό. Τότε είναι που αρχίζουν τα παράξενα όνειρα, με μια μυστηριώδη γυναίκα να τους αφηγείται μέσω αυτών ιστορίες άλλων εποχών που συνδέονται μεταξύ τους και που, σταδιακά, αποδεικνύουν πως η Έλενα και ο Μάνος δεν μοιράζονται τυχαία τα όνειρα αυτά. Εκτός από μέλλον, έχουν και παρελθόν, και αυτό καλούνται να φωτίζουν, δίνοντας απαντήσεις στα προσωπικά του ερωτήματα, ενόσω η δικαίωση ψάχνει τον δικό της δρόμο προς τη λύτρωση.

Στην εισαγωγή μου, ανέφερα πως το συγκεκριμένο βιβλίο είναι το πιο ώριμο της συγγραφέως μέχρι σήμερα, κατά συνέπεια, το καλύτερό της έργο. Συνάμα, είναι και το πλέον ολοκληρωμένο, μα και το πιο καλά δομημένο, τόσο από άποψη ιστορίας, όσο και ως προς τις προεκτάσεις αυτής και το χτίσιμο των γεγονότων, που σταδιακά ξετυλίγονται σαν ένα κουβάρι, με μας ν' ακολουθούμε καθηλωμένοι το νήμα του μέχρι την άκρη του. Η κυρία Πανταζή έχει επιλέξει να "παίξει" στην αφήγησή της με τον χωροχρόνο, μια τεχνική που καθόλου εύκολη δεν είναι ως προς τον χειρισμό της, αφού πολύ εύκολα θα μπορούσε κανείς να πέσει θύμα χρονικών ασυνεπειών, κενών στην αφήγηση και όχι μόνο. Και όμως, η συγγραφέας τα έχει πάει περίφημα στο νέο της αυτό εγχείρημα διατηρώντας, όχι μόνο μια σωστή αφηγηματική ισορροπία, αλλά και μια ουσιαστική συνέπεια στην αποτύπωση των καιρών που έχει τοποθετήσει την εξέλιξη τους εκάστοτε δράματός της. Κι αν νομίζετε πως η μοναδική δυσκολία βρίσκεται στην αφήγηση που αφορά τη Μονεμβάσια του 18ου αιώνα, τότε κάνετε λάθος, καθώς τα τελευταία δώδεκα χρόνια, η Ελλάδα έχει υποστεί μεγάλες κοινωνικοπολιτικές αλλαγές, τις οποίες εύκολα, και κάπως αφελώς, θα μπορούσε να παραβλέψει κανείς παρασυρόμενος από το σήμερα, κάτι που, ευτυχώς, η κυρία Πανταζή δεν κάνει στο ελάχιστο.

Κάτι ακόμα που προανέφερα, είναι η ακροβασία του μυθιστορήματος ανάμεσα στο ρεαλιστικό και το μεταφυσικό στοιχείο, με το δεύτερο να είναι διάχυτο σ' ολόκληρη την αφήγηση, χωρίς όμως να παρασύρεται από φτηνές μανιέρες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ένα μοιρολατρικό αποτέλεσμα που δεν θα φάνταζε καθόλου πιστευτό και που θα αντίθετα θα γινόταν κουραστικό και, πιθανότατα, παιδαριώδες. Το μεταφυσικό στοιχείο δεν υπάρχει για να εντυπωσιάσει αλλά για να εξυπηρετήσει ένα σκοπό. Λειτουργεί ως ένας άξονας που ενώνει το παρελθόν με το παρόν, και που θέλει να οδηγήσει τη δικαίωση στην πραγμάτωσή της. Παράλληλα, στο σύνολό του, το κείμενο διακρίνεται για τις αστυνομικές πινελιές του, που ενισχύουν το αίσθημα μυστηρίου που αυτό αποπνέει, αλλά και από τη διάθεσή του, όχι μόνο να αφηγηθεί μια ιστορία, αλλά να παρουσιάσει και τις κοινωνικές εκφάνσεις μιας εποχής, που αν και θεωρητικά έχει περάσει και χαθεί στο χρόνο, έχει αφήσει το στίγμα της. Ένα στίγμα που οι παρούσες συνθήκες της χώρας μοιάζει να επαναφέρουν στην καθημερινότητά μας, έστω και με τρόπους διαφορετικούς από τότε.

Με έναν αέρα μελαγχολίας και νοσταλγίας, ταξιδεύοντάς μας στο χώρο και στο χρόνο, συστήνοντάς μας ανθρώπους και τις προσωπικές τους αλήθειες, περιπλέκοντας το ονειρικό με το πραγματικό, με μυστικά που μας αποκαλύπτονται για να μας παρουσιάσουν μια αλήθεια απογυμνωμένη και ελεύθερη, "Η ψυχή του πέτρινου σπιτιού" είναι ένα βαθιά συναισθηματικό μυθιστόρημα που δύσκολα θ' αφήσει ασυγκίνητη ακόμα και την πιο σκληρή καρδιά. Μια ιστορία, όχι μόνο για τον έρωτα και τη δύναμη που αυτός έχει, αλλά μια ιστορία για την αγάπη. Την πηγαία, αληθινή αγάπη, την αγάπη της μάνας. Μια ιστορία για τη θυσία, την αυταπάρνηση, την υπέρβαση. Μια ιστορία καθολικά ανθρώπινη και ρεαλιστική, σκληρά ωμή στα σημεία, απόλυτα ώριμη και αληθινή στο όλον της. Ένα ανάγνωσμα απ' αυτά που ξεχωρίζουν στην καρδιά και στο μυαλό σου, και για το οποίο η συγγραφέας πρέπει να νιώθει περήφανη, αποδεικνύοντας πως βρίσκεται στην καλύτερη ως τώρα στιγμή της.

[Μέριλιν · Rating 1 out of 5]

Το διάλεξα οπότε δεν μπορώ να γράψω μία κριτική για το περιεχόμενο του. Ήξερα ότι θα διαβάσω μία ιστορία όπου δεν υπάρχει μόνο μία φωνή. Είναι της μόδας τελευταία με τους συγγραφείς που βγάζουν ένα βιβλίο το χρόνο, τους λεγόμενους brandsname.

Θέλω όμως να μιλήσω για αυτή τη φωνή. Εμείς οι αναγνώστες αναζητούμε ενστικτωδώς αυτή τη φωνή σε κάθε βιβλίο που διαβάζουμε, όπως ο σκύλος μυρίζει αυθόρμητα αυτόν που θα το πλησιάσει είτε το χαιδέψει είτε όχι.

Σε αυτό το βιβλίο δεν άκουσα τη φωνή που άκουσα στο Eat, Love & Pray. Ίσως μόνο στο πρώτο κεφάλαιο με την ιστορία της Ροδούλας και πάλι δεν παίρνω όρκο. Μετά παρέλασαν όλες οι γνωστές φωνές που ακούγονται σε άλλα έργα άλλων brandsname. Υπάρχει ειδικά μία φωνή η οποία όταν γράφει πρέπει να αυτοθαυμάζεται γιατί πιστεύει ότι τα κουτορνίθια αναγνώστες δεν θα καταλάβουν πόσο "διασκεδάζει" αυτή η ομάδα που πασάρει τη συνέχεια στον επόμενο, όπως λειτουργούν οι εργάτες σε ένα εργοστάσιο που περνά από μπροστά τους ένα προιόν και πρέπει να κάνουν συγκεκριμένη εργασία και μόλις την κάνει, φεύγει το προιόν και πάει στον επόμενο εργάτη στη σειρά.

Κατά τα άλλα, τα γνωστα: ΤΙΠΟΤΑ δεν μένει χωρίς να δοθεί η εξήγηση του γιατί έγινε όπως έγινε πάντα φυσικά συνοδευόμενη η εξήγηση με σύντομη επανάληψη του σεναρίου, διάλογοι "να κόβεις φλέβες", και τόσο μπλα μπλα μπλά που με θαύμασα πόσο γρήγορα γυρνούσα τις σελίδες χωρίς να χάνω την παραμικρή λεπτομέρεια του σεναρίου.

[MTK · Rating 1 out of 5]

Αδιάφορο και μετριότατο έως κακό από όλες τις απόψεις.

[Despina Frantzi♡ · Rating 2 out of 5]

Απλό,χωρίς περιττές περιγραφές και ανούσιους διαλόγους. Παρόλα αυτά γεμάτο με κλισέ και προβλέψιμες εξελίξεις. Η παρουσία του ''μεταφυσικού'' δεν χρειαζόταν.

[Ioanna Xristodoyloy · Rating 3 out of 5]

υπερβολικο σε πολλα σημεια...πολλα δεινα πολλες οικογενειακες τραγωδιες συν το υπερφυσικο φαινομενο και τα αμετρητα **τυχαια** ευκολοδιαβαστο ομως με αρκετε ανατροπες οποτε εσωσε καπως την κατασταση

[Mariana · Rating 1 out of 5]

Δεν μου αρέσει η σύγχρονη Ελληνική ρομαντική λογοτεχνία. Κάθε φορά που προσπαθώ να την πλησιάσω:
•απογοητεύομαι
•δίνω ένα, το πολύ δύο αστέρια
•και οδηγούμαι σε μεγάλα αναγνωστικά διαλείμ��ατα αφού μου μειώνει τη διάθεση μου για διάβασμα.
Για αυτό και προσπαθώ να επιλέγω Ελληνικά βιβλία που δεν ασχολούνται αποκλειστικά με την περιγραφή ενός μεγάλου έρωτα και τα βάσανα μιας δυστυχισμένης ψυχής.
Φέτος πίστευα πως δεν θα διάβαζα κάτι από Έλληνα συγγραφέα αφού δεν υπήρχε κάτι που να μου κεντρίσει το ενδιαφέρον. Όλα όμως ανατράπηκαν σε ένα απόγευμα. Η μητέρα μου αποφάσισε να καθαρίσει τη βιβλιοθήκη του πατρικού και πηγαίνοντας μαζί της έπεσα πάνω σε αρκετά βιβλία του ρομαντικού αφού σε αντίθεση με εμένα εκείνη τα αγαπά. Καθαρίζοντας τα η ματιά μου έπεσε σε αυτά της Φανής Πανταζή και πιο συγκεκριμένα στο έργο της «Η ψυχή του πέτρινου σπιτιού». Δεν χρειάστηκα παρά πέντε λεπτά για να αποφασίσω να το διαβάσω. Και αυτό για τρεις λόγους που είναι:
α) η συγγραφέας: Την γνώριζα ως όνομα από την ετήσια διαφήμιση του εκδοτικού τους μήνες που κυκλοφορεί μια νέα της ιστορία. Ως τώρα δεν είχα διαβάσει κάτι δικό της αν και κατά καιρούς έφτανα ένα βήμα πριν το κάνω. Ρωτώντας τη μητέρα μου για τη γραφή της μου απάντησε πως δεν διαφέρει από άλλους συγγραφείς αλλά το βιβλίο αυτό είναι για εκείνη το καλύτερο της. Αυτή η απάντηση μαζί με το ότι ήταν μια άγνωστη για εμένα συγγραφέας με έκαναν να βάλω στην άκρη τις όποιες δυσπιστίες και να της δώσω μια ευκαιρία.
β) η περίληψη: Αν και δεν διαφέρει σε τίποτα από υποθέσεις παρόμοιων βιβλίων μου άρεσε η ιδέα των ονείρων που συνδέουν τους πρωταγωνιστές. Αύξησε την περιέργεια μου και με έκανε να επιθυμώ να διαβάσω την ιστορία.
γ) η Μονεμβασιά: Δεν ξέρω αν έχετε πάει. Αν όχι φροντίστε να πάτε μόλις λήξει το θέμα με την Covid-19. Είναι από τα πιο όμορφα μέρη στη χώρα. Η ιστορία διαδραματίζεται στο μέρος αυτό κάτι που μου τράβηξε το βλέμμα αφού ήταν η πρώτη φορά που συναντούσα συγγραφέα να τοποθετεί τους ήρωες του εκεί.
Για αυτούς τους λόγους λοιπόν δανείστηκα το βιβλίο αρχές Μαρτίου. Το ολοκλήρωσα στις πρώτες 15 μέρες για να συμβεί ότι και σε άλλες περιπτώσεις. Η όρεξη μου για διάβασμα έπεσε κατακόρυφα και μόλις τώρα νιώθω και πάλι τη διάθεση να διαβάσω ένα λογοτεχνικό βιβλίο.

Υπόθεση: Ήρωες της ιστορίας είναι η Έλενα και ο Μάνος. Εκείνη μεγάλωσε στο εξωτερικό από Έλληνες γονείς που φρόντισαν να της εμφυσήσουν την αγάπη για τη πατρίδα. Πλέον ως ενήλικη γυναίκα με επιτυχίες στο επάγγελμα του γιατρού έρχεται στη χώρα με στόχο την μόνιμη εγκατάσταση της. Πριν όμως πιάσει δουλειά αποφασίζει να κάνει διακοπές στη Μονεμβασιά. Έτσι με το νοικιασμένο αυτοκίνητο της ξεκινά για τον προορισμό της. Λίγες ώρες μετά φτάνει στο ξενοδοχείο της. Για να γνωρίσει λίγα λεπτά μετά τον αρχιτέκτονα Μάνο Αυγερινό που τυχαίνει να έχει το διπλανό σπίτι και να το ανακαινίζει. Οι δυο τους έρχονται κοντά ενώ είναι έντονη η αίσθηση πως έχουν ξανασυναντηθεί. Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο περίεργα όταν το πρώτο βράδυ μετά τη γνωριμία τους τόσο η Έλενα όσο και ο Μάνος ονειρεύονται πως ζουν στην Ενετοκρατούμενη Μονεμβασιά και πως γνωρίζουν μια γυναίκα με πλεξούδες και έντονα πράσινα μάτια. Η οποία και τους ανακοινώνει πως «αυτό που δεν έγινε στο παρελθόν θα γίνει τώρα». Τί δεν έγινε στο παρελθόν; Και γιατί θα πρέπει να γίνει τώρα; Για ποιο λόγο οι δυο τους βλέπουν την ίδια γυναίκα; Τί μυστικά κρύβει το πέτρινο σπίτι που ανακαινίζει ο Μάνος;

Η ψυχή του Πέτρινου Σπιτιού έχει 481 σελίδες και 28 κεφάλαια που χωρίζονται σε δύο μέρη. Το πρώτο αποτελείται από 11 κεφάλαια και το δεύτερο από 17. Και αυτό το βιβλίο ακολουθεί τη μόδα των τελευταίων χρόνων και έτσι το Μέρος Α διαδραματίζεται στο μακρινό παρελθόν έχοντας δύο κυρίαρχους χαρακτήρες και το Β στο παρόν με άλλα δύο πρόσωπα να το μονοπωλούν. Και τα δύο μέρη και κατ’ επέκταση οι 4 χαρακτήρες ενώνονται μεταξύ τους με κάποιο τρικ. Ποιο είναι αυτό; Η μετενσάρκωση των ψυχών ώστε να διορθωθεί η αδικία του παρελθόντος.
Θα μπω κατευθείαν στο ψητό. Το βιβλίο δεν μου άρεσε. Από την πρώτη κιόλας σελίδα κατάλαβα πως η απόφαση μου να το διαβάσω ήταν λανθασμένη. Και αυτή μου η αίσθηση γίνονταν όλο και πιο ισχυρή όσο έμπαινα πιο βαθιά στην ιστορία. Η απόφαση μου για τη βαθμολογία ήταν από την αρχή μονόδρομος. Το φώναζα από την πρώτη σελίδα πως το βιβλίο δεν αξίζει παρά ένα αστέρι. Γιατί; Για:

α) Τη δομή: Και στα δύο μέρη η συγγραφέας παρουσιάζει τρεις ιστορίες. Οι δύο συμβαίνουν σε ένα πέτρινο σπίτι που βρίσκεται χτισμένο στη Μονεμβασία. Οι ιστορίες είναι των:
1. Εμμανουέλε και Ροδούλας. Διαδραματίζεται την περίοδο της Ενετοκρατίας. Πρόκειται για γιο και μητέρα και παρακολουθούμε τις ζωές τους από τη γέννηση του Εμμανουέλε ως και τον θάνατο του. Από τις τρεις ιστορίες αυτή είναι η πιο συγκινητική. Το ότι διαδραματίζεται σε τόσο μακρινά χρόνια που τα γνωρίζω μόνο μέσα από ιστορικά βιβλία όπως και το ότι στο επίκεντρο της έχει την αγάπη μάνας-γιου με έκαναν να τη διαβάσω γρήγορα.
2. Μάνου και Έλενας. Διαδραματίζεται το 2005 με τους δύο χαρακτήρες να μην είναι παρά πρόσωπα της πρώτης ιστορίας που ξαναγεννήθηκαν. Ο Μάνος είναι ο Εμμανουέλε και η Έλενα η Λένη, η μεγάλη αγάπη του Εμμανουέλε που δεν κατάφερε να νικήσει αφού εξωτερικοί παράγοντες τους χώρισαν. Ήταν όμως μια τόσο δυνατή αγάπη που κατάφερε να διασχίσει το χρόνο και να λάβει μια δεύτερη ευκαιρία στην ευτυχία. Στο ερώτημα αν ξαναγεννήθηκε και η Ροδούλα η απάντηση είναι όχι. Αυτή εμφανίζεται στα όνειρα των χαρακτήρων αποδίδοντας δικαιοσύνη. Σε αντίθεση με την πρώτη ιστορία αυτή εδώ είναι γεμάτη κλισέ του ρομαντικού άθλια γραμμένα ( έρωτας με την πρώτη ματιά, φιλία που γίνεται αγάπη μετά από μία μέρα, συγκατοίκηση και η πρόταση γάμου σε 3 με 4 μέρες, πανέμορφοι και τέλειοι εξωτερικά και εσωτερικά πρωταγωνιστές) με το μεταφυσικό στοιχείο να μην δουλεύει όπως θα ήθελε η συγγραφέας.
3. Χριστίνας και Μάνου. Πρόκειται για μάνα και γιο και διαδραματίζεται τα χρόνια 1964-1976. Εμφανίζεται ως αναδρομή του Μάνου στο Β μέρος καλύπτοντας 9 από τα 17 κεφάλαια. Είναι η λιγότερο αγαπημένη μου ιστορία και αυτή που πιστεύω πως δεν χρειάζονταν να υπάρχει τουλάχιστον με αυτή τη μορφή. Το μόνο που κατάφερε η συγγραφέας ήταν να κάνει η ιστορία μια μεγάλη κοιλιά.
Η δομή δεν με ικανοποίησε. Είναι της μόδας τα τελευταία χρόνια οι Έλληνες συγγραφείς να χωρίζουν την ιστορία σε παρόν και παρελθόν και να δένουν τους χαρακτήρες με κάποιο τρόπο αλλά θεωρώ πως εδώ το γλυκό δεν έδεσε. Η περίληψη παραπλανά αφού ανοίγεις το βιβλίο έχοντας την εντύπωση πως θα διαβάσεις την ιστορία της Έλενας και του Μάνου. Αυτό όμως που συναντάς στις πρώτες 200 σελίδες είναι την ιστορία του Εμμανουέλε και της Ροδούλας. Όταν επιτέλους εμφανίζονται οι χαρακτήρες της περίληψης εξαφανίζονται μετά από λίγο για να κάνουν την εμφάνιση τους κάποια άλλα πρόσωπα που καταλαμβάνουν μεγαλύτερο μέρος απ’ ότι θα έπρεπε. Η Πανταζή με τη δομή που επέλεξε αποκαλύπτει τα πάντα στον αναγνώστη πριν το μάθουν οι ήρωες του παρόντος. Ακόμα και τον δολοφόνο της Χριστίνας υπογείως τον ξέρουμε. Αν είσαι έμπειρος αναγνώστης στα αστυνομικά αμέσως αντιλαμβάνεσαι πως δεν αυτοκτόνησε αλλά «την αυτοκτόνησαν». Με τη δομή αυτή ως αναγνώστες ξέρουμε τα πάντα και αυτό κάνει την ιστορία βαρετή. Δεν νοιαζόμαστε όταν ο Μάνος μαθαίνει την αλήθεια για τον δολοφόνο της Χριστίνας ούτε έχουμε καμία αγωνία στο θέμα της μετεμψύχωσης και στο πως ήταν ως χαρακτήρες στο παρελθόν ή στο ποια είναι η γυναίκα των ονείρων αφού όλα αυτά τα γνωρίζουμε. Κατά τη γνώμη μου θα ήταν πολύ καλύτερο αν η συγγραφέας έβαζε στο κέντρο την ιστορία 2, δεν αποκάλυπτε το παραμικρό για τις 1 και 3 και μαζί με τους Μάνο και Χριστίνα λύναμε ως αναγνώστες το μυστήριο με τον δολοφόνο και την μετεμψύχωση. Δεν χρειάζονταν η αναδρομή. Μπορούσε ο Μάνος εν συντομία να τη διηγηθεί όσο με την Έλενα έκαναν άνω κάτω τη Μονεμβασιά για να βρουν την ιστορία της γυναίκας που όλα έδειχναν πως είχε ζήσει στο πέτρινο σπίτι. Για μένα θα είχε πολύ περισσότερο ενδιαφέρον αν έλυνα μαζί τους τον γρίφο της καταγωγής των δύο αυτών προσώπων και του δολοφόνου της μητέρας του Μάνου. Γιατί θα γινόμουν μέρος της ιστορίας.

β) Την παρουσίαση των θεμάτων: Στην υπόθεση η συγγραφέας καταπιάνεται με τα παρακάτω θέματα:
•Η μετεμψύχωση
•Η αγάπη, μητρική η ερωτική που δεν την νικά ούτε ο θάνατος
•Η αύρα των σπιτιών και η αίσθηση πως οι τοίχοι είναι ζωντανοί και κρύβουν την ιστορία των προηγούμενων ιδιοκτητών τους
•Η επιλόχειος κατάθλιψη
•Η ορφάνια ενός παιδιού και το μεγάλωμα του από τη γιαγιά του.
Το πιο σημαντικό θέμα είναι η μετεμψύχωση. Στην οποία και δεν πιστεύω. Επίσης δεν πιστεύω σε ψυχές που επιστρέφουν έστω και μέσω των ονείρων για να τιμωρήσουν ζωντανούς και να αποδώσουν δικαιοσύνη. Οι ψυχές των ανθρώπων δεν είναι ανώτερες του Θεού στον οποίο πιστεύω και δεν έχουν τη δικαιοδοσία να γίνουν δικαστές άλλων ανθρώπων κι ας είναι οι άνθρωποι αυτοί ότι χειρότερο κυκλοφορεί στη γη. Ξεκίνησα λοιπόν στραβά με την ιστορία από την αρχή. Διαβάζοντας την περίληψη πίστεψα πως οι χαρακτήρες του παρόντος θα είναι μακρινοί συγγενείς αυτών του παρελθόντος. Όταν κατάλαβα πως θα υπάρχει αναγέννηση των ψυχών με μία άλλη να είναι δικαστής και τιμωρός στράβωσα. Φυσικά δεν ήταν λόγος αυτός να παρατήσω το βιβλίο αφού ο κάθε συγγραφέας μπορεί να γράψει την ιστορία που θέλει χωρίς να πιστεύει στο μεταφυσικό στοιχείο που χρησιμοποιεί αλλά ήταν ένας από τους λόγους που μειώθηκε το ενδιαφέρον μου. Έκανα προσπάθειες να δεχτώ τα όσα θέλει να μου πει αλλά στο τέλος όλο αυτό μου φάνηκε τρομαχτικό. Μου σηκώθηκε η τρίχα σκεπτόμενη πως μια νεκρή αποφασίζει για τις ζωές δύο νέων και τους σπρώχνει να συναντηθούν γιατί αυτό εκείνη θέλει επειδή σε μια άλλη ζωή αυτοί ερωτεύθηκαν. Ερωτεύθηκαν τότε. Γιατί με το ζόρι να ερωτευθούν και τώρα; Μπορεί να μην θέλουν. Αυτοί φυσικά ήθελαν αφού έχουμε το κλισέ της αληθινής αγάπης που δεν γνωρίζει τον θάνατο αλλά η τρομαχτική αίσθηση πως κάποιος νεκρός αποφάσισε για εκείνους και εμφανίστηκε στα όνειρα τους για να τους ανακοίνωσε πως θα είναι μαζί γιατί έτσι θέλει εκείνος ήταν αυτή που μου έμεινε με το που τελείωσα την ιστορία. Αυτό που ήθελε η συγγραφέας να πετύχει μαζί μου δεν το κατάφερε. Αντίθετα προκάλεσε τα ανάποδα αποτελέσματα.
Όσον αφορά τα υπόλοιπα θέματα παρουσιάστηκαν επιφανειακά και κάποια μου φάνηκαν τρομαχτικά. Όπως αυτό με τη μητρική αγάπη στο πρώτο μέρος. Η Ροδούλα δεν γνωρίζει πως ο Εμμανουέλε είναι το δικό της παιδί. Θεωρεί πως είναι η παραμάνα του. Το αγαπά όμως σαν δικό της. Και το δικαιολογεί λέγοντας πως εκείνη τον θήλασε και τον μεγάλωσε. Και πάλι όμως δεν φέρονταν σαν παραμάνα αλλά σαν μάνα! Ένας εξωτερικός παρατηρητής που δεν ήξερε τα γεγονότα αν την έβλεπε θα την χαρακτήριζε εμμονική και επικίνδυνη αφού ένα ξένο παιδί το βλέπει ως αίμα της. Και πάλι καταλαβαίνω πως η συγγραφέας ήθελε να πει πως το αίμα μιλά και για αυτό ένιωθε έτσι αλλά ο τρόπος που το έγραψε εμένα με οδήγησε σε σκέψεις που εκείνη δεν θα ήθελε. Και εδώ απέτυχε μαζί μου.

γ)Τους χαρακτήρες: Συνέβη ότι και σε παρόμοια βιβλία. Κινούνται από τη συγγραφέα όπως τη βολεύει χωρίς να καταφέρνουν λεπτό να ενωθούν με τον αναγνώστη. Και είναι όλοι ίδιοι στη φωνή. Είτε μιλάμε για παιδάκι 5 χρονών είτε για ενήλικες 35 ακούγονται το ίδιο και το αυτό! Έχω βαρεθεί τη δικαιολογία πως τα πεντάχρονα είναι πιο ώριμα για την ηλικία τους και για αυτό ακούγονται έτσι. Όσο ώριμα κι αν είναι δεν γίνεται να σκέφτονται, να καταλαβαίνουν, να μιλούν και να συμπεριφέρονται ως ώριμοι άντρες. Κάτι ακόμα που δεν μου άρεσε ήταν ο απόλυτος διαχωρισμός σε καλούς και κακούς. Το βιβλίο αυτό έχει είτε τους τέλειους χαρακτήρες που η τελειότητα τους είναι τόσο εσωτερική όσο και εξωτερική - είναι πανέμορφοι οι πρωταγωνιστές και όλοι μα όλοι πέφτουν στα πόδια τους και τους ερωτεύονται!- είτε τους απόλυτα κακούς που δεν κάνουν παρά άσχημες σκέψεις και δεν μετανιώνουν. Δεν μπορώ με κάτι τέτοια. Μου θυμίζουν σαπουνόπερες της κακιάς ώρας. Κάτι άλλο που δεν αντέχω είναι η επιμονή των συγγραφέων να κατευθύνουν τον αναγνώστη προς τους καλούς χαρακτήρες. Δεν είχα σκοπό να λατρέψω τον Αργύρη αλλά δώσε μου την ευκαιρία μόνη μου να τον μισήσω. Άφησε τον χαρακτήρα σου να πάρει τα ηνία και να διηγηθεί τη δική του οπτική στην ιστορία. Άφησε με έτσι να γνωρίσω την ψυχοσύνθεση του. Δεν με βοηθάς όταν βάζεις τρίτους να τον περιγράφουν. Με κατευθύνεις εκεί που εσύ επιθυμείς. Και αυτό δεν μου αρέσει.

δ)Τη γραφή. Μου θύμισε γραφή συγγραφέα που εκδίδει πρώτη φορά μια ιστορία και εξαιτίας της απειρίας του φοβάται πως ο αναγνώστης δεν θα κατανοήσει όσα βλέπουν οι ήρωες του. Έτσι αρχίζει να εξηγεί τα πάντα δίνοντας λεπτομέρειες που δεν προσφέρουν το παραμικρό. Γιατί έπρεπε να ξέρω πως τον ελληνικό καφέ τον πίνουν έχοντας και το φλιτζανάκι του καφέ; Σε τί μου χρησίμευσε το ότι η Έλενα πριν βγει να κάνει τη βόλτα της στη Μονεμβασιά έβαλε αντηλιακή κρέμα; Γιατί είναι σημαντικό να μάθουμε το άρωμα του αφρόλουτρου και τί ακριβώς έπιπλα έχει ένα δωμάτιο ή πως μοιάζει μια καρέκλα στην οποία και κάθονται; Δεν με ενδιαφέρουν όλα αυτά. Είναι άχρηστες πληροφορίες που δυσκολεύουν την ανάγνωση μου. Η ανωριμότητα στη γραφή φαίνεται και από το ότι τα πάντα δικαιολογούνται κι ας φαίνονται γελοία. Για παράδειγμα η Ροδούλα μετά τη δολοφονία του Εμμανουέλε και με όλο τον πόνο και τη σύγχυση της μετατράπηκε σε Πουαρό ένωσε όλες τις τελείες έβγαλε πόρισμα για το ποιοι είναι οι δολοφόνοι πήγε στη Λένη της είπε τί πρέπει να κάνει ώστε να τιμωρηθούν και αφού τα έκανε όλα αυτά έπεσε από το βράχο! Μα σοβαρά τώρα; Μια γυναίκα που πονά γιατί πέθανε το πιο αγαπημένο της πρόσωπο έχει την ίδια εκείνη μέρα τα ψυχικά και σωματικά αποθέματα να γίνει αστυνομικός και να διαλευκάνει μια υπόθεση; Έπρεπε σώνει και καλά η πρώτη ιστορία να λήξει με τιμωρία των κακών και η μόνη εκκρεμότητα να είναι το ερωτικό; Για μένα θα είχε πολύ περισσότερο ενδιαφέρον αν σε αυτή την ιστορία οι κακοί νικούσαν. Θα δικαιολογούνταν περισσότερο η μετεμψύχωση και η ψυχή-τιμωρός του ονείρου. Άλλες υπερβολές είναι ο τρόπος που γεννήθηκε ο Εμμανουέλε και ο πολυτραυματίας Νικήτας που με το που βγαίνει από το κόμμα μιλά σαν να μην του συνέβη το παραμικρό!

Με λίγα λόγια «Η ψυχή του πέτρινου σπιτιού» δεν μου άρεσε. Γιατί δεν κατάφερε να μου πει το παραμικρό. το μεγαλύτερο λάθος της συγγραφέως ήταν στη δόμηση των ιστοριών. Αφού ήθελε να γράψει τρεις ιστορίες που να έχουν σχέση η μία με την άλλη θα έπρεπε να κάνει τα πράγματα για τον αναγνώστη πιο δύσκολα και να του επιτρέψει να συμμετάσχει στην ανακάλυψη των μυστηρίων μαζί με τους χαρακτήρες. Δεν το έκανε και τόσο αυτό όσο και η κακή γραφή με οδήγησαν στο ένα αστέρι. Στην ερώτηση αν θα επιλέξω ξανά βιβλίο της δεν υπάρχει απάντηση. Λίγα χρόνια πριν θα έλεγα όχι αλλά επειδή δεν τηρώ αυτές τις υποσχέσεις θα το αφήσω στον χρόνο και στη διάθεση μου.

[Xadel Δελλή · Rating 3 out of 5]

Η ψυχή του πέτρινου σπιτιού. Μια συναρπαστική ιστορία με απώλειες, με έρωτα, με πάθη, ανθρωπιά και φυσικά πολλές ανατροπές. Για κάποιες αγάπες που σε ταξιδεύουν στην Μονεμβασιά μέσα στο πέρασμα των αιώνων! Το μεταφυσικό στοιχείο παντρεύεται απόλυτα αλλά και τρομακτικά με το τραγικό μέσα από ολοζώντανες εικόνες του τόπου που ιντριγκάρουν κάθε αναγνώστη.

«Κυρά Μονοβασιά μου, πέτρινο καράβι μου. Χιλιάδες οι φλόκοι σου και τα πανιά σου. Κι όλο ασάλευτη μένεις να με αρμενίζεις μες στην οικουμένη»

Γιάννης Ρίτσος

Η συγγραφέας δήλωσε πως το μεταφυσικό στοιχείο ήταν για τη συγκεκριμένη ιστορία το τέλειο όχημα, προκειμένου να περιγράψει όσο το δυνατόν πιο ανάγλυφα τη δύναμη και το θαύμα της μητρικής αγάπης, κινούμενη σ’ έναν άξονα παρελθόντος-παρόντος ώστε να πραγματωθεί η λυτρωτική δικαίωση.

Η ψυχή του πέτρινου σπιτιούΈνα βιβλίο που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον σου και σε ταξιδεύει από το παρελθόν στο παρόν και ανάποδα, με τρόπο μαγικό, με καταιγιστική ρέουσα πλοκή. Μια βουτιά στο παρελθόν, μια μελαγχολική νοσταλγία στην Ενετοκρατία και τον τότε τρόπο ζωής. Γεμάτο μηνύματα. Η άδολη, πηγαία κι ανιδιοτελής αγάπη μιας μάνας για το παιδί της. Ακόμα και όταν τα πράγματα είναι εξαιρετικά πολύπλοκα και δύσκολα. Ροδούλα – Εμανουέλε – Βενετσιάνα από το παρελθόν. Ελένα και Μάνος από το παρόν… Τι τους δένει τόσο ανεξήγητα; Πάντα με φόντο την καστροπολιτεία.

Ήταν, λοιπόν, δυνατό να αλλάξει η ζωή της και να γίνει ξαφνικά παραμυθένια; Φαίνεται πως ήταν. Όπως πάντα, όμως, για όλα τα ωραία πράγματα υπάρχει ένα τίμημα· και στην περίπτωση της Ροδούλας το όνομα αυτό είχε όνομα και πρόσωπο. Και λεγόταν Εμανουέλε.

Μια τραυματική απώλεια κι ένας ύμνος στη μητρική αγάπη που προστατεύει και πέρα από τον τάφο…

Μια αγάπη πέρα από το χρόνο. Μια θυσία υπερβατικής αυταπάρνησης.

Μια συγκινητική ιστορία αγάπης ενός μακρινού παρελθόντος που βρίσκει τη δικαίωσή της στο μέλλον.

“Τώρα που σ’ έφερα εδώ, θα γίνει αυτό που δεν έγινε τότε.”

Ένα βιβλίο ατμοσφαιρικό, καθηλωτικό, που υμνεί την αγάπη. Ιδιαίτερα τη μητρική. Εκείνη την πανίσχυρη αγάπη που υπομένει τα πάντα.

Παραγράφονται και αμαρτήματα στο όνομα της μητρικής αγάπης;

Τελικά, γελιέται η καρδιά;

Φθόνος και λύτρωση!

Διαδραματίζεται ακριβώς εκεί. Στο κάστρο της μαγευτικής και μυστηριακής Μονεμβασιάς (ναι, υπάρχουν και χαρακτηριστικά αστυνομικού μυθιστορήματος στο βιβλίο) σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, από τον 17ο αιώνα, έως και το 2003. Στο “μπαλκόνι” μπροστά από το σπίτι του Γιάννη Ρίτσου -αποσπάσματα του έργου του κοσμούν την αρχή κάθε κεφαλαίου- με θέα το μαγευτικό Μυρτώο πέλαγος, ολοζώντανες εικόνες και “γιασεμίστικες” ευωδιές της Μονεμβασιάς (ή Μονεμβάσιας!!!) γίνονται λέξεις πανίσχυρες υπό την ενορχήστρωση της κυρίας Πανταζή που κάθε φορά βρίσκει νέους τρόπους να σε αιχμαλωτίσει στην πένα της.

Έχετε ξαναπεράσει απ’ αυτή τη ζωή· και είχατε δεσμό. Για κάποιους λόγους, όμως, δεν έγινε δυνατό να ενωθείτε, και χωρίσατε…

Τελικά, οι εκκρεμότητες του παρελθόντος βρίσκουν τη δικαίωση που τους αξίζει στο μέλλον;

Κάθε αρχοντικό, κάθε σοκάκι, κάθε άνθρωπος κρύβει ένα μυστικό που αναδύεται σελίδα-σελίδα… Στα πέτρινα σπίτια, οι τοίχοι είναι ποτισμένοι από χαρά, λύπες, γέλια, αγάπη, στεναχώρια, ίσως και μίσος. Εδώ, το σπίτι κρύβει την αγάπη της μάνας σε μια ατέρμονη προσπάθεια μέσα από τους αιώνες να βοηθήσει το παιδί της.

Χάνεται η ψυχή μετά θάνατον;

Μετά από έναν άδικο χαμό, μπορεί η ψυχή να γυρέψει δικαίωση μέσα από μια άλλη μορφή;

Υπάρχει παρόρμηση που να οδηγεί στη μοίρα;

Ένα μεταφυσικό μυθιστόρημα με απλή γραφή, με αγωνία και η πολύχρωμη περιγραφή μιας απίστευτης πόλης που σε προκαλεί οπωσδήποτε να την επισκεφτείς… Θα δακρύσεις, θα εξοργιστείς, θα συγκινηθείς, ταξιδεύοντας με τους ήρωες, καθώς η συγγραφέας περίτεχνα επιλέγει να δώσει βάση στον ψυχισμό τους.

Η ψυχή του πέτρινου σπιτιού

Χωροχρονικό παιχνίδι υποσυνειδήτων

Ξεκινά με δυο γέννες και μια νεογνική απώλεια και σε κρατάει δέσμιό του ως το τέλος. Δύο ιστορίες από άλλους κόσμους και εποχές, παράλληλες και αλληλένδετες. Η μια διαδραματίζεται τον 18ο αιώνα και η άλλη σήμερα. Συνδετικός κρίκος ένα πέτρινο σπίτι στην Μονεμβασιά και η ψυχή του που είναι μια γυναίκα που έζησε εκεί τον 18ο αιώνα, η οποία εμφανίζεται στα όνειρα των πρωταγωνιστών για να μάθουν την ιστορία της, φωτίζοντας όμως το δρόμο τους γύρω απ’ τα προσωπικά τους αναπάντητα ερωτήματα της δικής τους διαδρομής.

Αν στη ζυγαριά της ζωής, από τη μια βάλεις ένα άδικο κ άσχημο παρελθόν, με λάθη και παραλείψεις, με εγκληματικές αμαρτίες εις βάρος σου, σου αξίζει ένα λαμπρό μέλλον; Στο χρωστάει η ζωή;

Το βιβλίο παίζει με τη μετεμψύχωση. Ή, καλύτερα, περιέχει έντονες πινελιές μεταφυσικού ρεαλισμού. Παρουσιάζει πτυχές της επιλόχειας κατάθλιψης, εξερευνά τις ανθρώπινες συμπεριφορές σε τραγικές καταλήξεις και καταλήγει στην κάθαρση μιας δεύτερης ζωής που λίγοι έχουν το προνόμιο να απολαύσουν.

[Χ. ΚΟΥΡΟΥΠΑΚΗ · Rating 4 out of 5]

Ένα βιβλίο που μιλάει για μια αγάπη που γεννιέται ανάμεσα σε δυο νέους, τον Μάνο και την Έλενα, μια αγάπη πέρα από το χρόνο καθώς το βιβλίο έχει έντονο το μεταφυσικό στοιχείο μέσα στην ροή της ιστορίας του.
Δυο ιστορίες, η μια που διαδραματίζεται τον 18ο αιώνα και η άλλη στο σήμερα. Τις ιστορίες τις συνδέει ένα πέτρινο σπίτι στην Μονεμβασιά και η ψυχή του που είναι μια γυναίκα που έζησε σε αυτό τον 18ο αιώνα , εμφανίζεται παράλληλα στα όνειρα του Μάνου και της Έλενας και τους αφηγείται την ιστορία της τότε εποχής ενώ παράλληλα φωτίζει το δρόμο τους μπρος στα αναπάντητα ερωτήματα της δικής τους ζωής.
Μια σχέση πέρα από το χρόνο , μια σχέση από το παρελθόν που είχε άδοξο τέλος, τώρα με τις συμβουλές μέσα από τα όνειρα τους βαδίζουν στο δρόμο προς την λύτρωση και το αίσιο τέλος.
Ένα βιβλίο που περιγράφει τον ψυχισμό των ηρώων μέσα σε ένα τοπίο με ανυπέρβλητη ομορφιά , που ξεδιπλώνεται με την αφήγηση της συγγραφέως .
Μια ιστορία που έχει έντονο το στοιχείο της άδολης αγάπης, της μητρικής, που είναι γεμάτη θυσίες και φτάνει πολλές φορές και στην υπέρβαση.

[Evdoxia Kolydaki · Rating 4 out of 5]

Μπορώ να πω από τα καλύτερα βιβλία της κ. Πανταζή....ωραία ιστορία, δοσμένη σε δύο χρονικά μέρη (με εξαίρεση κάποια συγκεκριμένα μέρη του βιβλίου, με διαφορετική χωροθεσία αλλά και χρονική απόσταση από τα άλλα δύο κύρια μέρη) που είναι απόλυτα αναγκαίο για τη σύνδεση του παρελθόντος με το παρόν) στην Μονεμβασιά, στο μεταίχμιο δύο αιώνων (17ος και 18ος), με την αίγλη που δικαιολογείται από την ιστορικότητά της, και τη διαχρονική σημασία της ως μίας από τις σημαντικότερες καστροπολιτείες, και στη σύγχρονη εποχή, που, το "νέο" συνοδοιπορεί με το "παλαιό", αφού και η σημερινή πόλη διατηρεί την ομορφιά της και κυρίως την μαγεία της. Οφείλω να πω ότι οι περιγραφές της τοποθεσίας, όπου εξελίσσεται η αφήγηση είναι έξοχες, σε σημείο που θέλεις (αν γίνεται) να μεταφερθείς εκείνη τη στιγμή, στην Μονεμβασιά, να ακολουθήσεις τις διαδρομές και τις αναζητήσεις των χαρακτήρων και να μοιρασθείς μαζί τους, σκέψεις, διλήμματα, συναισθήματα, ζώντας την ένταση των στιγμών, των συνθηκών και των περιστάσεων που καθορίζουν τη ζωή και τις αποφάσεις τους. Κυρίαρχο όλων στοιχείο, κατά την προσωπική μου άποψη, πάντως είναι η δύναμη που μέσα από τις δύο (φαινομενικά και μόνο ασύνδετες) ιστορίες, αποδίδει η συγγραφέας στην μητρική αγάπη και στον πανίσχυρο, μοναδικό και ακατάλυτο δεσμό που μας ακολουθεί όλες και όλους από την πρώτη στιγμή της ύπαρξης μας έως το τέλος. Το "μεταφυσικό" στοιχείο δεν είναι τόσο έντονο, αλλά πολύ αρμονικά τοποθετημένο, χωρίς υπερβολή, στο δεύτερο μισό του βιβλίου, και δεν αποβαίνει σε βάρος της πλοκής, αλλά θα έλεγα, ότι αποτελεί τη φυσική εξέλιξή της. Η αφήγηση είναι ρεαλιστική, ζώσα, αποτυπώνει λιτά και με δεξιοτεχνία, το περιβάλλον της κάθε εποχής, ιδιαίτερα δε, στο πρώτο μισό του βιβλίου, ανταποκρίνεται στην κοινωνική πραγματικότητα της βενετοκρατούμενης Μονεμβασιάς, όσο ακριβώς απαιτείται για να είναι αληθοφανής, ενώ οι συγγραφικοί χαρακτήρες, στο σύνολό τους, έχουν σκιαγραφηθεί έντεχνα και με αρτιότητα, ενταγμένοι πλήρως στην συγκεκριμένη μυθοπλασία. Και επειδή, νομίζω (αν δεν κάνω λάθος) ότι η κ. Πανταζή, πρώτη φορά μας παραδίδει έργο της, που τοποθετείται και σε πρωθύστερη ιστορική περίοδο, θα έλεγα ότι η συγκεκριμένη επιλογή της είναι απολύτως επιτυχής, κρίνοντας από το αποτέλεσμα.

[Georgia · Rating 5 out of 5]

Το πιο «μαγικό» και υπέροχο βιβλίο της κυρίας Πανταζή που έχω διαβάσει! Σε ταξιδεύεις πισω στο χρόνο με μια τραγική ιστορία. Πως όμως αυτή η ιστορία ξαναζωντανεύει στο σήμερα; Μια ιστορία για την αγάπη! Την αγαπη της μάνας που δεν τελειωνει ποτέ, αλλα και την πραγματική αγαπη ενώς ζευγαριού που κάποτε η μοίρα χώρισε!

[Marina Maidou · Rating 3 out of 5]

Μια ιστορία για την αγάπη πέρα από τον χρόνο, που διαδραματίζεται στην Μονεμβασιά, τη ζωντανή καστροπολιτεία, ξεκινώντας από την εποχή της Ενετοκρατίας μέχρι και τη σημερινή εποχή. Μια ελληνίδα που ζει στην Αμερική αποφασίζει ξαφνικά να επιστρέψει στην Ελλάδα και πηγαίνει στη Μονεμβασιά όπου περίεργα πράγματα συμβαίνουν, καθώς συναντά έναν άντρα που θεωρεί ότι τον γνωρίζει χωρίς να τον έχει συναντήσει ποτέ.
Η ιστορία ρέει ομαλά, όπου συμβαίνουν σημεία και τέρατα, όπως ταιριάζει σε δραματικά μυστήρια, με αρχοντικά, άκαρδες κυράδες και πονεμένες δούλες, παιδιά χαμένα και έρωτες πονεμένους. Ωστόσο όλα αυτά χωρίς μελοδραματισμούς, παρά μόνο ίσως ένα γλαφυρό περιγραφικό στιλ που, ειδικά στο κομμάτι εποχής Ενετοκρατίας, ταιριάζει μια χαρά. Ίσως θα μπορούσε να υπάρχει το μυστήριο από την αρχή και να δίνεται η ιστορία του Εμμανουέλε στη μέση, αλλά και πάλι υπάρχουν ανατροπές που εξηγούν τη συμπεριφορά και τον ψυχισμό των ηρώων. Καλογραμμένη ιστορία, με φροντισμένες λεπτομέρειες και τέλος που ταιριάζει στο μεσαιωνικό τοπίο της Μονεμβασιάς. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, πολύ θα ήθελα να πάω να την επισκεφτώ τώρα!

[Lena Papanikolaou · Rating 4 out of 5]

Τα σκοτεινά μυστικά και το έντονο μεταφυσικό στοιχείο είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου αναγνώσματος.Δύο ιστορίες που διαδραματίζονται στη Μονεμβασιά, η μία τον 18 αιώνα και η άλλη στο σήμερα.Στο πρώτο μέρος του βιβλίου γνωρίζουμε τη Ροδούλα, τη Βενετσιάνα, τη Λευκή, τον Εμανουέλε,την Λένη και την απίστευτη ιστορία τους.Τα συναισθήματα που κυριαρχούν στην πρώτη ιστορία είναι η προδοσία, η πίκρα η οργή και η αδικία.Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου γνωρίζουμε τον Μάνο, την Έλενα και την πορεία της ζωής τους μέχρι να συναντηθούν.Με έντονο το μεταφυσικό στοιχείο έρχονται στο φως όλα τα θαμμένα μυστικά του χθες και η πολυπόθητη λύτρωση των ηρώων μέσα από ένα εκρηκτικό τέλος.Η ψυχή του πέτρινου σπιτιού είναι κατά βάσει ένα βαθύ κοινωνικό μυθιστόρημα που θα αγγίξει κάθε αναγνώστη.

[Ευαγγελία · Rating 3 out of 5]

Ήμουν μεταξύ των 2** και 3***. Δεν με συνάρπασε, δεν με καθήλωσε, δεν είχα αγωνία για το τι θα γίνει παρακάτω. Όμως γέμισε αρκετά ευχάριστα τις ώρες μου, αν δεν το ανέλυα σε βάθος, αλλά έμενα σε μια επιφανειακή ματιά. Δύο διαφορετικές ιστορίες (μάλλον τρεις, γιατί η ιστορία των γονέων του Μάνου κάλυψε αρκετές σελίδες) που με κάποιο τρόπο έπρεπε να συνδεθούν μεταξύ τους. Τη σύνδεση αυτή την παρείχε το "μεταφυσικό" στοιχείο. Λίγο ανώριμο και αφελές κατά τη γνώμη μου. Η αρχική ιδέα αρκετά καλή και αν εξελισσόταν με διαφορετικό τρόπο, ίσως με πιο έντονο το μεταφυσικό στοιχείο, ή με χαρακτήρες (κυρίως ο Μάνος και η Έλενα) πιο δομημένους και με περισσότερο νεύρο, να ήταν πιο ενδιαφέρον.

[Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου · Rating 4 out of 5]

Αν οι τοίχοι είχαν φωνή, θα έλεγαν πολλά … Αν οι τοίχοι είχαν ψυχή θα αιμορραγούσαν συχνά … και αυτό γιατί η ζωή των ανθρώπων μέσα σε ένα σπίτι ποτίζει τους τοίχους και ο πόνος τους περνάει μέσα από αυτούς στην αιωνιότητα … Αυτή την ψυχή, την πονεμένη, την κατεστραμμένη, την ψυχή που αγάπησε και πόνεσε γνωρίζουμε στο βιβλίο της κυρίας Φάνη Πανταζή … Η Ψυχή του Πέτρινου Σπιτιού…
Αναλυτικά η άποψή μου ...
http://aisthisis.gr/vivlioaisthiseis/...

[Mairi Givetsi · Rating 3 out of 5]

Λατρευω τα βιβλια που αφηγουνται ιστοριες που εκτυλισσονται στον 16ο, 18ο αιωνα. Ξαφνικα η ωραια ιστορια της Μονεμβασιας τελειωνει στις πρωτες 200 σελιδες και στην επομενη σελιδα μας "πεταει" στην σημερινη εποχη και ΜΕ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΕΙ. Αν ειχα διαβασει την περιληψη που αρχιζει απο αυτο το σημειο δεν θα ειχα αρχισει να το διαβαζω σε καμμια περιπτωση. Δυσκολευομαι να συνεχισω ν ασχολουμαι μ αυτο το βιβλιο. Δεν ειμαι σιγουρη οτι θα διαλεξω αλλο βιβλιο της ιδιας συγγραφεως!

[Stephany · Rating 4 out of 5]

Το βιβλίο με εξέπληξε ευχάριστα! Οι εικόνες τις Μονεμβασιας που περιγράφει είναι ονειρεμενες! Μαζί με αυτές παρουσιαζει τα τοπικά προϊόντα και το κρασι Μαλβαζία δινοντας μια ομορφη εικονα του τόπου.

Με ενοχλησαν λιγο καποιες επαναλληψεις και ορισμενοι μη ρεαλιστικοι διαλογοι. Κατα τα άλλα το βιβλίο διαβαζεται ευκολα κι ευχαριστα μέχρι την τελευταία σελίδα.

[Marianna · Rating 4 out of 5]

Στο πρώτο μέρος του βιβλίου δίνω 5/5
Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου δίνω 4/5
Μου άρεσε πολύ η ιστορία και η εξέλιξη. Απλώς το δεύτερο μέρος άργησε να "μπει στο ψητό" και αυτό με κούρασε λίγο. Κατά τα αλά είναι ένα πολύ καλό βιβλίο. Το προτείνω σε όποιον θέλει να το διαβάσει.

[Eleni Arnaoutakh · Rating 5 out of 5]

Υπέροχο!!!

Merged review:

Υπέροχο!!! Ο τρόπος γραφής σε μαγεύει!!!!