Η γη του θυμού

by Χρήστος Χρυσόπουλος

Η "Γη του θυμού" αποκαλύπτει και ανατέμνει με θαρραλέες κινήσεις της γραφής, με φρασεολογία που θα μπορούσε να παρομοιαστεί με απότομες τομές σαν νυστεριές, τον έκδηλο αλλά και τον κρυμμένο θυμό που μας περιβάλλει, μετατρέποντας τις πόλεις, τα εσωτερικά των σπιτιών, τους δρόμους, τους εργασιακούς μας χώρους σε πεδία μάχης. Ο Χρήστος Χρυσόπουλος καταγράφει τον ασθματικό παλμό της οργής μας.
Η "Γη του θυμού" κυκλοφόρησε σε πρώτη έκδοση στη Γαλλία το 2015 από τις εκδόσεις La Contre Allee σε μετάφραση της Anne-Laure Brisac. Έγινε θεατρική παράσταση από την ομάδα Et-alors, που παρουσιάστηκε, μεταξύ άλλων, στο FestHiver 2018 του Φεστιβάλ της Αβινιόν.

64 pages, Paperback

Published January 1, 2018

About the author

Ο Χρήστος Χρυσόπουλος (1968) ασχολείται με διαφορετικά είδη λογοτεχνίας (πεζογραφία, δοκίμιο, χρονικό), με τη θεωρία της λογοτεχνίας και τη φωτογραφία. Έχει βραβευτεί με το Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών (2008) και τα γαλλικά βραβεία Prix Ravachol (2013) και Prix Laure Bataillon (2014). Είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Πολιτισμού (ECP) και της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συγγραφέων (SEUA). Πρόσφατες ατομικές εκθέσεις του: My mother’s silence (Μουσείο Άλεξ Μυλωνά, 2015) και Disjunction (Art wall, 2015).

Reviews

[Δημήτρης · Rating 4 out of 5]

Ωμός και βρώμικος ρεαλισμός. Σαν ταινία του Οικονομίδη. Από εμένα είναι ναι.

[philosophie · Rating 4 out of 5]

Ένα απόσπασμα από το ποίημα του Έκτορος Κακναβάτου Αυτό να πεις έρχεται στο μυαλό:

Μην ξεχνάς, σε μια ριξιά στο ζάρι τα ’παιξα όλα μου
πες για το τίποτα, στο έτσι,
ακόμα και τον κλήρο μου στην ονειρούπολη
ίσα να ιδώ που ο θυμός μου μαργαριτάρι άφωνο
γίνεται σύννεφο κι ύστερα χειροβομβίδα.

Η νουβέλα του Χρυσόπουλου αποτελείται από μια σειρά από vignettes, στιγμιότυπα από τη σύγχρονη εποχή, αντλημένα από την επικαιρότητα, που κινούνται γύρω από τον ίδιο άξονα: την οργή.

Τον θυμό μας τον αντιμετωπίζουμε μόνοι. Ο καθένας για τον εαυτό του. Η συσσώρευση της οργής μάς τρελαίνει. Φοβόμαστε ακόμα και τον ίδιο μας τον εαυτό. Αναζητούμε διέξοδο για να διοχετεύσουμε την περίσσεια της βίας που μας κατακλύζει εσωτερικά. Ζούμε όσο μακριά μπορούμε ο ένας από τον άλλο μέσα στα ελάχιστα τετραγωνικά που μας αναλογούν. Δεν μοιραζόμαστε τίποτα. Μόνο η οργή συσσωρεύεται σιωπηλά γεμίζοντας κάθε εκατοστό της ύπαρξής μας. Μεταξύ μας ανταλλάσσουμε οργή. Μας κυβερνά ο θυμός. [...] Ακόμα κι όταν σιωπούμε, αυτή η σιωπή μοιάζει με ξέσπασμα.

[Dora Vaka · Rating 5 out of 5]

[...Ο θυμός φέρνει θυμό και έχει ανάγκη από μια αντίρροπη οργή για να καταστεί υποφερτός. Γιατί συμβαίνει και τούτο: ο πλέον βασανιστικός θυμός δεν είναι αυτός στον οποίο υπόκεισαι, αλλά ο δικός σου θυμός, που κατευθύνεται ανεξέλεγκτος προς τους άλλους.

Στους δρόμους, στα γραφεία, μέσα στα σπίτια μας, μέσα στα παιδικά μας δωμάτια, στα λεωφορεία, στα τρένα, από τη μια γειτονιά στην άλλη, από τη μια χώρα στην άλλη παντου... Ακόμα κι όταν σιωπούμε, αυτή η σιωπή μοιάζει με ξέσπασμα.
Τώρα τελευταία έχει γίνει πλέον ξεκάθαρο.
Είμαστε κάτοικοι της γης θυμού.]

Σαν ταινία του Οικονομίδη, σαν φιλοσοφία τσέπης.