რუსი კლასიკოსი მწერალი მიხაილ ბულგაკოვი თავის ლიტერატურაში მძაფრი სატირის გამოყენებით დასცინოდა და აკრიტიკებდა საბჭოთა რეჟიმს. ამიტომ საბჭოთა კავშირში 1930-იანი წლებიდან მისი ნაწარმოებების უმრავლესობა აიკრძალა ან სულაც გამოუქვეყნებელი და მივიწყებულიც კი დარჩა. „ეშმაკეულნი“ საბჭოთა ეპოქის მძაფრი სატირაა, რეჟიმის მანკიერებების ფონზე განვითარებული პიროვნული დრამით. აღსანიშნავია, რომ ქართულ ენაზე ეს მოთხრობა პირველად იბეჭდება. ასანთმასალაში მოკალათებულმა, წყნარმა, ქერათმიანმა კოროტკოვმა გონებიდან სამუდამოდ ამოიგდო აზრი, რომ ამქვეყნად არსებობდა ეგრეთ წოდებული ბედის უკუღმართობანი. ამის ნაცვლად ჩაინერგა რწმენა, რომ ამ ბაზაში იმსახურებდა დედამიწაზე სიცოცხლის დასრულებამდე. მაგრამ ყოველივე სხვაგვარად წარიმართა...
Mikhail Afanasyevich Bulgakov (Russian: Михаил Булгаков) was a Russian writer, medical doctor, and playwright. His novel The Master and Margarita, published posthumously, has been called one of the masterpieces of the 20th century.
He also wrote the novel The White Guard and the plays Ivan Vasilievich, Flight (also called The Run), and The Days of the Turbins. He wrote mostly about the horrors of the Russian Civil War and about the fate of Russian intellectuals and officers of the Tsarist Army caught up in revolution and Civil War.
Some of his works (Flight, all his works between the years 1922 and 1926, and others) were banned by the Soviet government, and personally by Joseph Stalin, after it was decided by them that they "glorified emigration and White generals". On the other hand, Stalin loved The Days of the Turbins (also called The Turbin Brothers) very much and reportedly saw it at least 15 times.
ჩემს სიზმრებს გავდა, და სხვათაშორის მე მიყვარს ჩემი სიზმრები. პირველად, როცა ამ მოთხრობის კითხვა დავიწყე, მეგონა ძალიან დაღლილ გონებაზე მოვეჭიდე ამ საქმეს და ამის ბრალი იყო ვერაფერი რომ ვერ გავიგე. მეორედ, უკვე მივხვდი რომ პრობლემა ჩემში არ იყო და შევეშვი, იმ დროისთვის გადავინახე როცა დალაგებული მექნებოდა გონება. მესამე და სამართალი, დავამთვრე ბოლომდე და მივხვდი რომ დალაგებულ კი არა მაქსიმალურად არეულ გონებაზე უნდა წაიკითხო ბულგაკოვი. “ცისფერი მთები” მომაგონა ამ მოთხრობამ, საიდანღაც შაბიამნის ახალი პარტია უნდა შემოეტანათ და ეგ იყო. ნამდვილად kafkaesque.
ჩემს სიზმრებზე, რომ ვინმეს წიგნი დაეწერა ასეთი იქნებოდა... არ მიყვარს ჩემი სიზმრები. (რეალურად კოშმარები უფროა) ბულგაკოვს ვკითხულობდი თუ კაფკას ვერ გავიგე... ვერც ის გავიგე რა წავიკითხე ან რა ხდებოდა მთელი წიგნის განმავლობაში. kafkaesque.
ბულგაკოვი პერსონაჟის ემოციებს იდეალურად გადმოსცემს. მთელი მოთხრობა მოძრაობაა და კითხვის პროცესში მკითხველიც ბრაზდება , შფოთავს, ყვირის, გიჟდება და ეუფლება უკონტროლობის განცდა… ძალიან კარგი მეტაფორებია საბჭოთა რეჟიმის აღსაწერად გამოყენებული.