Daar is-ie dan: de opvolger van TORI! Het verrassende kinderboek dat menig kinderhart en een Zilveren Penseel veroverde.
In TROBI komen de dappere mensenkinderen Cel, Bones en Zi in de problemen: de tijgerklauw met de kracht van honderd tijgers is van hen gestolen. En dan blijken ook nog eens alle boeven van het eiland op hen te zijn afgestuurd.
Achter al deze trobi lijkt een glibberige octopus te zitten. Of zijn deze streken van iemand anders afkomstig? Als de klauw maar niet in de verkeerde poten terecht komt...
Gewapend met hun potloodzwaard en ijzersterke colossusschild gaan de kids op zoek naar de gestolen tijgerklauw. En ontdekken ze dat achter elke bad guy een goede tori zit.
'Mensenkinderen zijn zulke aparte wezens.' #DeZinVanHetBoek
Het vervolg op Tori en de voorganger van Lobi. Die delen vond ik geweldig: originele verzinsels, spanning en sensatie en ook nog een mooie boodschap die er niet al te dik bovenop lag. Dit middelste deel van het drieluik vond ik minder sterk. Of het was te gehaast geschreven, of ik vloog er te snel doorheen. Evengoed een fijn avontuur.
Ik was minder overdonderd en gecharmeerd dan bij Tori. Ben er ook wel sneller doorheen gegaan, misschien minder aandachtig gelezen? Heel tof hoe Lennox terugkomt aan de start, daar hou ik van. Heel mooi hoe de kinderen zo zichzelf blijven, hoe ze niet meegaan met de meningen en overheersende opvattingen van de soms fysiek sterkere personages om zich heen.
Het avontuur gaat verder, dat is waar het boek om gaat. Ze gaan op zoek naar de tijgerklauw.
Wat ik heel fijn vind aan de serie is dat alles niet mega veel moeite kost. Avonturen zijn wat ze zijn. Leuk, spannend, een beetje gevaarlijk en dan klaar.