Vidar wil dansen is alweer de elfde titel in de zeer succesvolle Gouden Paarden¬serie. Vidar, de fjord, werkt met zijn baas Steven in de bosbouw, maar hij vindt het bomen slepen vreselijk; het is zwaar en steeds hetzelfde. Hij zou zo graag willen dansen als een dressuur pony! Volgens zijn moeder is hij absoluut niet geschikt voor dressuur. Vidar moet zijn droom opgeven en schikt zich in zijn lot als werkpaard. Totdat baas Steven een ongeluk krijgt en zijn been breekt. Stevens kleindochter Fay moet zolang voor Vidar zorgen, ook al vindt ze hem maar een lomp en dik beest en heeft ze daar absoluut geen zin in. Gaandeweg leren Fay en Vidar elkaar beter kennen... Als Steven is hersteld, moet Vidar weer terug naar het bos, maar kunnen Fay en hij nu nog zonder elkaar?
Vond het zeer zorgelijk dat het in een boek voor kleine meisjes zo vaak ging over het gewicht van de hoofdpersoon en dat zowel de ouders als de vriendinnen van de hoofdpersoon niet één keer hebben gezegd dat ze van haar hielden zoals ze was 🤨
Mevrouw Linneweever: DO BETTER. Het gewicht van een KIND moet geen plotpunt zijn in een boek dat over paarden gaat. Al helemaal als je niet weg wilt nemen van de boodschap dat het paard ook plezier moet hebben in hun werk.
Er zou nooit zo veel nadruk gelegd moeten worden op het gewicht van het kind, vooral niet als er ook word gezegd dat het kind gepest word. Dan lijkt het alsof het aan hen ligt, terwijl pesten ALTIJD bij de pesters ligt.
Dit schept een slecht zelfbeeld bij jonge, beïnvloedbare lezers wat in de woorden van het boek dus alleen opgelost zou kunnen worden door afvallen. Fay kreeg haar zelfvertrouwen terug, maar dat had ze ook kunnen krijgen zonder dat haar gewicht een van de verhaallijnen was.
de boeken in deze serie zijn over het algemeen heerlijk om te lezen (niet allemaal gelezen, maar nog een paar wel). Deze hoort samen met die over Fabio en Rafal tot mijn favorieten hierbinnen. Ze zijn van het paard uit geschreven. Soms krijgen de paarden daardoor heel menselijke gedachten , maar aan de andere kant zijn paarden op hun eigen manier ook meevoelender dan de meeste mensen denken.