What do you think?
Rate this book
Skydancer
Oscar krijgt voor zijn twintigste verjaardag een axolotl. Een salamander, die niks anders doet dan in een hoekje voor zich uit staren. Er is maar één persoon naar wie de axolotl vernoemd kan worden: Oscar zelf. Wat wil je ook, als je opgroeit in facking Dingle? De zomers zijn te lang en te heet, de bewoners lui, dom en vadsig. In Dingle is het zo stil dat je een nugget kunt horen vallen.
Dan verschijnt Agnes. Een bleek, mager, prachtig meisje. Ze is de verhuiswagen nog niet uit gestapt of alle 75 inwoners van Dingle buitelen over haar heen als gretige puppy’s. Iedereen wil iets van haar. Behalve Oscar. Die vertrouwt het zaakje niet. Hij besluit heel ver bij haar uit de buurt te blijven, maar ontdekt dat hij elke dag weer iets slechter zonder haar kan.
Skydancer is zo wonderlijk, lief en luidruchtig als een Wes Anderson-film. Thema’s als opgroeien, hamburgers en loyaliteit vlechten ineen tot een zeldzaam grappig en vonkend verhaal. De geschiedenis van Oscar en Agnes zal bij vele jongeren en volwassenen nog tot lang na de laatste bladzijde blijven nagloeien.
Lotte Kok (1996) is een aanstormend literair talent dat al menig podium veroverde. Ze won de Kunstbende Taal als spoken-wordartiest en werd door Hebban uitgeroepen tot een van de grote talenten van haar generatie. Dit bewees ze opnieuw toen ze op nationale tv in samenwerking met omroep HUMAN een briljante voordracht weggaf, begeleid door twee violisten. Skydancer is haar debuutroman.
Dan verschijnt Agnes. Een bleek, mager, prachtig meisje. Ze is de verhuiswagen nog niet uit gestapt of alle 75 inwoners van Dingle buitelen over haar heen als gretige puppy’s. Iedereen wil iets van haar. Behalve Oscar. Die vertrouwt het zaakje niet. Hij besluit heel ver bij haar uit de buurt te blijven, maar ontdekt dat hij elke dag weer iets slechter zonder haar kan.
Skydancer is zo wonderlijk, lief en luidruchtig als een Wes Anderson-film. Thema’s als opgroeien, hamburgers en loyaliteit vlechten ineen tot een zeldzaam grappig en vonkend verhaal. De geschiedenis van Oscar en Agnes zal bij vele jongeren en volwassenen nog tot lang na de laatste bladzijde blijven nagloeien.
Lotte Kok (1996) is een aanstormend literair talent dat al menig podium veroverde. Ze won de Kunstbende Taal als spoken-wordartiest en werd door Hebban uitgeroepen tot een van de grote talenten van haar generatie. Dit bewees ze opnieuw toen ze op nationale tv in samenwerking met omroep HUMAN een briljante voordracht weggaf, begeleid door twee violisten. Skydancer is haar debuutroman.
- GenresRoman
320 pages, Paperback
Published August 30, 2018
3 people are currently reading
80 people want to read
About the author
Lotte Kok
3 books56 followersSchrijver van Skydancer (2018) en Hine, (hopelijk) in 2021 te verschijnen. Én enthousiast lezer, strooier met sterren.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 27 of 27 reviews
Read
September 6, 2018Best leuk boekie hoor.
September 9, 2018
'Het was twee uur 's nachts en de waarheid sloeg me in het gezicht: hoe makkelijk het is om alles uit de weg te gaan, (...), op de bank te blijven. Het lijkt allemaal consequentieloos, maar tegelijkertijd verwelkt je tuin tot een dorre, dode zooi.'
Een boek bomvol zinnen die je strot tarten, want hehehe's gegarandeerd, haha's ten overvloede en schorre huhuhu's als je maar doorleest. Het boek doet zich jolig voor maar is dat eigenlijk helemaal niet. Je slaat het uiteindelijk dicht met dat gevoel dat je had bij de aftiteling van 'Call me by your name', je bent jankerig en moe maar ook op een gekke manier optimistisch. En het ligt een beetje aan je persoonlijkheid of je even later zin hebt in een mammoetburger met extra augurk en ketchup of liever nooit meer naar de snackbar gaat.
Een boek bomvol zinnen die je strot tarten, want hehehe's gegarandeerd, haha's ten overvloede en schorre huhuhu's als je maar doorleest. Het boek doet zich jolig voor maar is dat eigenlijk helemaal niet. Je slaat het uiteindelijk dicht met dat gevoel dat je had bij de aftiteling van 'Call me by your name', je bent jankerig en moe maar ook op een gekke manier optimistisch. En het ligt een beetje aan je persoonlijkheid of je even later zin hebt in een mammoetburger met extra augurk en ketchup of liever nooit meer naar de snackbar gaat.
October 18, 2020
Gaaf debuut ! Mooi einde, met mooie muziek. Moest even wennen aan de hippe taal en de Amerikaanse setting, maar naarmate de pagina's opraakten greep het boek me steeds meer aan. Ben nu ook nieuwsgierig naar axolotls, en heb weer extra zin om te kamperen en sterren te kijken, dus volgens mij een missie geslaagd.
January 30, 2021
Nederlandse literatuur met een YA tintje. Leuk om te lezen voor je lijst en jongeren enthousiast te maken over literatuur. Dat het niet alleen elitair gebrabbel hoeft te zijn wat je ouders misschien vroeger lazen, maar het kan ook jong & fris & rauw & grof. Alleen, dit was niks voor mij. Ik vond het soms zo zwart-wit, zo cliché... maaaar, ik ging wel goed op de referenties naar ‘Call me by your name’, Sufjan Stevens en ‘Blue is the warmest color’.
September 5, 2018
Wat een héérlijk boek is dit. Ik zat de afgelopen drie dagen voortdurend met mijn hoofd in het stadje Dingle. Skydancer is super fantasievol geschreven; het speelt in een Amerikaans stadje maar er wordt gewoon Habbo Hotel gespeeld (in 2018!). Knap hoe het boek tegelijkertijd Hollywood-heerlijk-over-the-top is en toch ook pijnlijk realistisch.
Als lezer word je volledig meegetrokken in het hoofd van hoofdpersoon Oscar en zijn wrange wereldbeeld. God wat heb ik me samen met Oscar aan Agnes geïrriteerd .
Lees dit boek zeker als je van snacks, kamperen, slechte dorpsfeesten, goede muziek, vertederende dierenweetjes of enorme hamburgers houdt. (maar des te meer als je van geen van deze dingen houdt en een zwartgallige oerpessimist bent want dan zul je je prima kunnen herkennen in Oscar)
Als lezer word je volledig meegetrokken in het hoofd van hoofdpersoon Oscar en zijn wrange wereldbeeld. God wat heb ik me samen met Oscar aan Agnes geïrriteerd .
Lees dit boek zeker als je van snacks, kamperen, slechte dorpsfeesten, goede muziek, vertederende dierenweetjes of enorme hamburgers houdt. (maar des te meer als je van geen van deze dingen houdt en een zwartgallige oerpessimist bent want dan zul je je prima kunnen herkennen in Oscar)
September 11, 2018
Weet nie...
December 8, 2024
4,5, ⭐
Een aanrader voor ouders met jonge twintigers. Zalig geschreven vanuit het standpunt van een 20jarige Oscar. Nu begrijp ik mijn monsters misschien wat beter.
Een aanrader voor ouders met jonge twintigers. Zalig geschreven vanuit het standpunt van een 20jarige Oscar. Nu begrijp ik mijn monsters misschien wat beter.
April 15, 2025
Mooi. Lotte je bent een toffe schrijfster
February 16, 2023
absurd realisme, i like!
August 6, 2023
Meeslepend verhaal, heerlijke setting in de USA en leuke muziekreferenties.
September 23, 2022
Héel fijn boek dit. Bijzonder gek & grappig, enorm lief en tussen de regels door wat fijne en confronterende reflecties. Absurditeit en (ongemakkelijke) realiteit zijn het hele boek door met elkaar verweven, wat 't een fijne 'End of the f*cking world' soort vibe geeft. Er wordt geschrokt, gezopen, gerend, stilgezet, geschreeuwd, gelachen, gekriebeld, gedanst en gestaard en Kok neemt je er op een razend tempo in mee
December 31, 2018
Dit is een lastige. Het is geen hoge toppen, diepe dalen, hoewel de tweede helft een stuk beter een vooral interessanter is dan de eerste. Het is eerder een heel aardig boek, maar helaas wel een boek met wat problemen.
De taal is fantastisch: Lotte weet jongerentaal op een geloofwaardige en lekker lezende manier in te zetten, zonder dat het een trucje of irritant wordt. De metaforen zijn vaak hilarisch, maar ook nog eens enorm sterk. Ook weet ze over dingen als Netflix, passiviteit, depressies in de naaste omgeving en de invloed van hoe we ons voordoen op relaties met anderen te beschrijven op een manier die zowel YA-boeken als andere literaire romans niet lijkt te lukken. Bij YA blijft het te oppervlakkig, in de literatuur blijft het vrijwel onaangeraakt, ondanks hoe alomtegenwoordig dat alles op het moment is.
Waar gaat het dan mis? Het eerste deel kabbelt misschien iets te weinig, moet het iets te veel van z'n gekke wereld hebben. Maar Skydancer zou zeker niet het eerste boek zijn dat daar aan lijdt. Het voornaamste probleem is dat de wereld slordig opgebouwd lijkt te zijn. Dan heb ik het niet over de overduidelijke hyperbool die de wereld is. We bekijken haar door de ogen van puberale en verveelde Oscar: tuurlijk is het een megahyperbool! Dat is juist uitstekend gedaan. Het probleem is dat het Amerika dat Lotte probeert te schetsen hier en daar simpelweg niet klopt. De bevolking van Dingle laaft zich aan opgewarmde pindasaus en Goldstrike (hebben we in Nederland, niet in Amerika), Oscar heeft goede herinneringen aan een Kinder Surprise-ei (is verboden in de USA) en Agnes' Amerikaanse telefoonnummer begint met 06. Het is een gekke mix tussen Amerika en Nederland. Daarnaast spreken de feiten in het boek zelf elkaar hier en daar ook tegen: zo lijkt het aantal eetwedstrijdbekers dat Barry heeft erop te wijzen dat hij deze begon te winnen toen hij slechts vijf jaar oud was.
Maar hé, wat een gemierenneuk, kun je denken. Dat zijn toch maar details? Dat klopt, maar het zijn voor mij juist de details die een verhaalwereld opbouwen. In de details zien we de wereld zoals de verteller deze ziet, met de kleine dingen die zijn of haar leven tot zijn of haar leven maken. Als die details niet kloppen, kan dat dus voor mij een heel aardig boek tot een beetje een matig boek maken. Zeker als om zulke slordigheden gaat, die met betere editing gewoon verholpen hadden kunnen worden. Er is maar één woord voor: jammer.
tl;dr: Goed geschreven, interessante tweede helft, eeuwig zonde van de slordigheden.
De taal is fantastisch: Lotte weet jongerentaal op een geloofwaardige en lekker lezende manier in te zetten, zonder dat het een trucje of irritant wordt. De metaforen zijn vaak hilarisch, maar ook nog eens enorm sterk. Ook weet ze over dingen als Netflix, passiviteit, depressies in de naaste omgeving en de invloed van hoe we ons voordoen op relaties met anderen te beschrijven op een manier die zowel YA-boeken als andere literaire romans niet lijkt te lukken. Bij YA blijft het te oppervlakkig, in de literatuur blijft het vrijwel onaangeraakt, ondanks hoe alomtegenwoordig dat alles op het moment is.
Waar gaat het dan mis? Het eerste deel kabbelt misschien iets te weinig, moet het iets te veel van z'n gekke wereld hebben. Maar Skydancer zou zeker niet het eerste boek zijn dat daar aan lijdt. Het voornaamste probleem is dat de wereld slordig opgebouwd lijkt te zijn. Dan heb ik het niet over de overduidelijke hyperbool die de wereld is. We bekijken haar door de ogen van puberale en verveelde Oscar: tuurlijk is het een megahyperbool! Dat is juist uitstekend gedaan. Het probleem is dat het Amerika dat Lotte probeert te schetsen hier en daar simpelweg niet klopt. De bevolking van Dingle laaft zich aan opgewarmde pindasaus en Goldstrike (hebben we in Nederland, niet in Amerika), Oscar heeft goede herinneringen aan een Kinder Surprise-ei (is verboden in de USA) en Agnes' Amerikaanse telefoonnummer begint met 06. Het is een gekke mix tussen Amerika en Nederland. Daarnaast spreken de feiten in het boek zelf elkaar hier en daar ook tegen: zo lijkt het aantal eetwedstrijdbekers dat Barry heeft erop te wijzen dat hij deze begon te winnen toen hij slechts vijf jaar oud was.
Maar hé, wat een gemierenneuk, kun je denken. Dat zijn toch maar details? Dat klopt, maar het zijn voor mij juist de details die een verhaalwereld opbouwen. In de details zien we de wereld zoals de verteller deze ziet, met de kleine dingen die zijn of haar leven tot zijn of haar leven maken. Als die details niet kloppen, kan dat dus voor mij een heel aardig boek tot een beetje een matig boek maken. Zeker als om zulke slordigheden gaat, die met betere editing gewoon verholpen hadden kunnen worden. Er is maar één woord voor: jammer.
tl;dr: Goed geschreven, interessante tweede helft, eeuwig zonde van de slordigheden.
January 3, 2019
2/2,5 sterren
Oscar woont in het stadje Dingle met nog 74 andere inwoners. Op een dag komt Agnes met haar moeder in Dingle wonen en iedereen slaat ervan op hol, behalve Oscar. Na 4 dagen blijkt hij al niet zonder haar te kunnen en trekken ze 3 dagen met elkaar op. (Het boek speelt zich af in een week tijd.) Agnes is knap, kan alles en wordt beschreven als een soort nimf. Oscar is overduidelijk een verveelde puber en sorry: ik vond hem ook vies.
Er gebeurt naar mijn idee te weinig in het boek of juist teveel van hetzelfde. En dat is niet erg, maar de manier waarop het werd beschreven vond ik niet prettig. Al die snackbeschrijvingen en vieze lichaamsbeschrijvingen deden mij snakken naar een lekkere komkommer of boterham met kaas.
Ondertussen zag ik ergens dat het goed was geschreven in jongerentaal. Misschien ben ik heel erg anders, maar ik vond het ontzettend grof geschreven en zeker de eerste helft van het boek ergerde mij dat mateloos. De sfeer van het stadje wordt goed beschreven en het grove taalgebruik vind ik wel passen bij de manier van leven, maar toch stond het mij tegen en had ik geen zin om verder te lezen.
Maar om tot een goed oordeel te komen vond ik dat ik dit boek uit moest lezen. En ergens ben ik daar wel blij om, want de laatste 50 pagina's waren het beste van dit boek. Zoals ik had verwacht bleek er meer met Agnes te zijn en mistte Oscar wat inzicht in bepaalde dingen. Ja, dat gesprek vond ik wel mooi en goed geschreven.
Jammer dat het zo liep, maar ik denk dat Lotte Kok hier wel in gaat groeien met een andere editing, dus wie weet wat er in de toekomst verschijnt!
Oscar woont in het stadje Dingle met nog 74 andere inwoners. Op een dag komt Agnes met haar moeder in Dingle wonen en iedereen slaat ervan op hol, behalve Oscar. Na 4 dagen blijkt hij al niet zonder haar te kunnen en trekken ze 3 dagen met elkaar op. (Het boek speelt zich af in een week tijd.) Agnes is knap, kan alles en wordt beschreven als een soort nimf. Oscar is overduidelijk een verveelde puber en sorry: ik vond hem ook vies.
Er gebeurt naar mijn idee te weinig in het boek of juist teveel van hetzelfde. En dat is niet erg, maar de manier waarop het werd beschreven vond ik niet prettig. Al die snackbeschrijvingen en vieze lichaamsbeschrijvingen deden mij snakken naar een lekkere komkommer of boterham met kaas.
Ondertussen zag ik ergens dat het goed was geschreven in jongerentaal. Misschien ben ik heel erg anders, maar ik vond het ontzettend grof geschreven en zeker de eerste helft van het boek ergerde mij dat mateloos. De sfeer van het stadje wordt goed beschreven en het grove taalgebruik vind ik wel passen bij de manier van leven, maar toch stond het mij tegen en had ik geen zin om verder te lezen.
Maar om tot een goed oordeel te komen vond ik dat ik dit boek uit moest lezen. En ergens ben ik daar wel blij om, want de laatste 50 pagina's waren het beste van dit boek. Zoals ik had verwacht bleek er meer met Agnes te zijn en mistte Oscar wat inzicht in bepaalde dingen. Ja, dat gesprek vond ik wel mooi en goed geschreven.
Jammer dat het zo liep, maar ik denk dat Lotte Kok hier wel in gaat groeien met een andere editing, dus wie weet wat er in de toekomst verschijnt!
January 8, 2019
Het boek begint als een karikatuur van het dorp Dingle, met 75 inwoners, gezien door de ogen van pessimist, misschien-net-geen-puber-meer Oscar. Dat gaat gepaard met te veel stoere jeugdpraat en „hip” Engels taalgebruik. Dit past uiteraard goed bij de leeftijden van de hoofdkarakters, maar ik had het boek niet uitgelezen als het de hele tijd in deze stijl was doorgegaan.
Dan verschijnt Agnes, een beeldschoon meisje waar het hele dorp gelijk voor valt. Oscar is wantrouwend. De schrijfstijl van het boek verandert langzamerhand, is steeds minder de karikatuur van het begin. En gelukkig maar: dit maakt dat ik het boek uiteindelijk met veel plezier heb uitgelezen.
Het boek speelt zich af in Amerika, maar Agnes heeft een telefoonnummer dat begint met 06, de personages maken Nederlandse woordgrapjes; het zouden slordigheidjes kunnen zijn maar ik vond het bijdragen aan het idee dat het allemaal niet echt is, en niet storend. Zorg dat je je niet al te veel stoort aan het begin van het boek, dan heb je aan Skydancer een mooi verhaal.
Dan verschijnt Agnes, een beeldschoon meisje waar het hele dorp gelijk voor valt. Oscar is wantrouwend. De schrijfstijl van het boek verandert langzamerhand, is steeds minder de karikatuur van het begin. En gelukkig maar: dit maakt dat ik het boek uiteindelijk met veel plezier heb uitgelezen.
Het boek speelt zich af in Amerika, maar Agnes heeft een telefoonnummer dat begint met 06, de personages maken Nederlandse woordgrapjes; het zouden slordigheidjes kunnen zijn maar ik vond het bijdragen aan het idee dat het allemaal niet echt is, en niet storend. Zorg dat je je niet al te veel stoort aan het begin van het boek, dan heb je aan Skydancer een mooi verhaal.
November 11, 2018
Ik zal eerlijk zijn een boek waarin je naam voorkomt kan je eigenlijk niet slecht vinden. Maar ik was hier niet van op de hoogte tijdens het lezen van dit vette boek. Want vet dat is het. Mijn kennis over snackjes is niet meer wat het geweest is, ik ben bijna expert. Maar er hebben ook mensen mijn hart gestolen. Oscar, zijn ouders, en ook de andere inwoners van Dingle. Ik zou bijna verhuizen uit de stad, want hoe saai Dingle ook klinkt iets idyllisch heeft het ook. Lotte schrijft zo dat je verlangt naar een Agnes in je leven, en dat je jezelf ook in Oscar herkent. Het begint absurd, zoveel snackbarren zijn ongeloofwaardig, maar Lotte schrijft zo dat je het voor je ziet. Het zou me niks meer verbazen als Dingle echt bestaat. Zo is het hele boek, je ziet Oscar en Agnes kamperen het voelt gewoon alsof je erbij bent. Ik vind het een prachtig debuut en ik heb er elke seconde van genoten.
October 16, 2023
Dingle is een beetje een absurdistisch dorpje en een aantal motieven voelen onaf, maar ik ging door een rollercoaster aan emoties en neem eigenlijk vooral mee dat we ‘… toch niet weer gaan zwijgen als je weet dat dit óók kan? Dat je gewoon kan zeggen wat er aan de hand is, en dat dat voelt alsof je de ramen eindelijk opengooit.’
En voor Oscar: ‘Ik kan toch niet weer als een axolotl in een hoekje gaan liggen als je weet hoe het voelt om in het gras te liggen en naar de sterren te kijken, als je weet hoe een meisje ruikt, hoe spreeuwen als een Barbapapa boven een meer vliegen, hoe het is om in iemands armen te slapen, ze zeggen dat je alles op internet kan vinden, maar dat is dus precies niks.’
En voor Oscar: ‘Ik kan toch niet weer als een axolotl in een hoekje gaan liggen als je weet hoe het voelt om in het gras te liggen en naar de sterren te kijken, als je weet hoe een meisje ruikt, hoe spreeuwen als een Barbapapa boven een meer vliegen, hoe het is om in iemands armen te slapen, ze zeggen dat je alles op internet kan vinden, maar dat is dus precies niks.’
March 24, 2020
Ik gaf dit boek cadeau aan mijn 18 jarige zoon en hij vond het geweldig. Dus daarom belandde het ook op mijn boekenplankje. Ook mij viel het niet tegen.
Het begint wel een beetje gewild grappig en stereotype Amerikaans vol snackbars en bleke masturberende en gamende pubers met veel plastische viezigheid (vet, zweet, puisten etc). Maar langzamerhand krijgen hoofdpersonages Agnes en Oscar meer diepte en ga je met ze meeleven. Het heeft vaart en is goed geschreven.
Als ik erover nadenk, heeft het inderdaad veel van een Wes Anderson film, waar ook naar verwezen wordt. De felgekleurde bordkartonnen sets, absurde avonturen, grapjes en ontroerende vriendschap. Iets te veel expliciete levenslessen voor mij, maar toch...innemend en vermakelijk!
Het begint wel een beetje gewild grappig en stereotype Amerikaans vol snackbars en bleke masturberende en gamende pubers met veel plastische viezigheid (vet, zweet, puisten etc). Maar langzamerhand krijgen hoofdpersonages Agnes en Oscar meer diepte en ga je met ze meeleven. Het heeft vaart en is goed geschreven.
Als ik erover nadenk, heeft het inderdaad veel van een Wes Anderson film, waar ook naar verwezen wordt. De felgekleurde bordkartonnen sets, absurde avonturen, grapjes en ontroerende vriendschap. Iets te veel expliciete levenslessen voor mij, maar toch...innemend en vermakelijk!
October 23, 2018
absoluut alle vijf sterren waard. Het taalgebruik is geweldig. Een soort plat maar tegelijkertijd leest het weg als geniaal woordgebruik en lijkt het op vele andere literair werken qua zinsbouw. Het is dus zeker geen makkelijk of een simpel boek. Het zit geniaal in elkaar.
Het einde sprak me aan maar tegelijkertijd vond ik het ook jammer. Het is een beetje een open einde dus misschien komt er nog wel meer. Iets waar ik zeker op hoop.
Lotte ik heb respect voor dit boek en ik hoop dat je er nog vele gaat schrijven!
Het einde sprak me aan maar tegelijkertijd vond ik het ook jammer. Het is een beetje een open einde dus misschien komt er nog wel meer. Iets waar ik zeker op hoop.
Lotte ik heb respect voor dit boek en ik hoop dat je er nog vele gaat schrijven!
December 16, 2018
Wat een geweldig boek. Eerst vond ik het echt redelijk overdreven hoe iedereen werd neergezet, maar daarna ging ik echt houden van de twee hoofdpersonen. Alles is heel beeldend geschreven (soms iets te vies) en soms ook best dromerig. Er zitten zoveel verrassende elementen in en grappige, droge stukjes. Het draait vooral om twee tieners, dus je kijkt in de hoofden van het meisje en de jongen. Een aanrader voor scholieren die wel kunnen lachen om overdreven karakters die leven in een dorpje vol dikkere mensen die niet kunnen leven zonder snackbars.
January 10, 2019
Wauw, knap debuut 👌🏼
January 20, 2019
Hebben ze dropjes in Amerika?!
May 24, 2020
Een heel fijn boek, ik kan niet wachten op de verfilming!!!
November 21, 2020
Super, wat een pracht.
February 25, 2021
Opvallende diepgang na platte opening
March 21, 2022
Was gonna give it 5 stars but didnt like the end
June 29, 2025
Boek met meer lagen en plotwendingen. Ik kon moeilijk wennen aan het soms platte, hippe?, taalgebruik.
March 27, 2024
Goed getroffen verhaal over de opgroeien in een kleine gemeenschap. De hoofdpersoon is een verlate puber die niet weet wat hij met zijn leven moet en daarom iedereen maar haat.
Zeer geschikt voor eindexamenleerlingen ook de heftige gevoelens van liefde die de jongen projecteert op een wat verknipt meisje, maar vooral door het optimisme dat aan het eind van het verhaal door het verdriet heenpiept.
Zeer geschikt voor eindexamenleerlingen ook de heftige gevoelens van liefde die de jongen projecteert op een wat verknipt meisje, maar vooral door het optimisme dat aan het eind van het verhaal door het verdriet heenpiept.
Displaying 1 - 27 of 27 reviews