Το καλοκαίρι εκείνο

by Νατάσα Γκουτζικίδου

Λευκάδα, 1939. Ομίχλη καλύπτει το νησί και η γιαγιά Ερατώ ξαγρυπνά νιώθοντας πως οι οιωνοί προμηνύουν και πάλι το κακό. Δυο παιδιά παίζουν ανέμελα με το βλέμμα στραμμένο στις δαντελωτές παραλίες του τόπου τους, εκεί όπου η ζωή ακολουθεί τους δικούς της ρυθμούς δίχως να νοιάζεται για τα τερτίπια ανθρώπων και Θεών. Λίγο μετά, ξεσπά ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος για να ξεριζώσει ζωές και να σκορπίσει την καταστροφή.

Τοσκάνη, δεκαετία του 60. Η Αντζελίνα, μια όμορφη νεαρή γυναίκα, περνά την καθημερινότητά της τριγυρνώντας στους αμπελώνες του πατέρα της και ζωγραφίζοντας μεσαιωνικούς πύργους, μέχρι που στη ζωή της εισβάλλει ο μυστηριώδης Τζοβάνι.

Ποια μοίρα δένει άρρηκτα τις ζωές τους;

Ποιες δυνάμεις συνωμοτούν για να φέρουν στην επιφάνεια μυστικά που αρνούνται να μείνουν για πάντα θαμμένα στο πέρασμα του χρόνου;

Από τη Λευκάδα στην Τοσκάνη κι αποκεί στη Ρώμη, στήνεται μια μυστική γέφυρα για να ενώσει το παρόν με το παρελθόν και να συνδέσει τα κομμάτια μιας ιστορίας που δεν δέει να ξεχαστεί μέχρι να κλείσουν οι παλιοί λογαριασμοί.

432 pages, Paperback

First published August 24, 2018

Reviews

[Φιλιω Ταλατανιδου · Rating 4 out of 5]

"ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΊΡΙ ΕΚΕΊΝΟ"
Συγγραφέας: Νατάσα Γκουτζικιδου

📖ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΊΝΩ 📖

Καλημέρα σας άλλο ένα ταξίδι έφτασε στο τέλος του.
Κάποια βιβλία λες και επιλέγουν την κατάλληλη στιγμή για να τα διαβάσουμε, έτσι ένιωσα όσο το διάβαζα.
Οι εικόνες του με ταξίδεψαν σε όμορφα μέρη και ένιωσα μια ηρεμία λες και ήμουν εκεί, οι ήρωες του ξεχωριστοί και πολύ ανθρώπινοι γεμάτο έντονα συναισθήματα.
Ένα βιβλίο που διαβάζεται ευχάριστα, χωρίς να κουράζει τον αναγνώστη.
Μου άρεσε πολύ, και ανυπομονούσα να το συνεχίσω για να με κάνει να νιώσω καλύτερα τις δύσκολες μέρες που το διάβαζα.
Σας το προτείνω 🔖

Από το οπισθόφυλλο του ⤵️

Λευκάδα, 1939. Ομίχλη καλύπτει το νησί και η γιαγιά Ερατώ ξαγρυπνά νιώθοντας πως οι οιωνοί προμηνύουν και πάλι το κακό. Δυο παιδιά παίζουν ανέμελα με το βλέμμα στραμμένο στις δαντελωτές παραλίες του τόπου τους, εκεί όπου η ζωή ακολουθεί τους δικούς της ρυθμούς δίχως να νοιάζεται για τα τερτίπια ανθρώπων και Θεών. Λίγο μετά, ξεσπά ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος για να ξεριζώσει ζωές και να σκορπίσει την καταστροφή.
Τοσκάνη, δεκαετία του 60. Η Αντζελίνα, μια όμορφη νεαρή γυναίκα, περνά την καθημερινότητά της τριγυρνώντας στους αμπελώνες του πατέρα της και ζωγραφίζοντας μεσαιωνικούς πύργους, μέχρι που στη ζωή της εισβάλλει ο μυστηριώδης Τζοβάνι.
Ποια μοίρα δένει άρρηκτα τις ζωές τους?
Ποιες δυνάμεις συνωμοτούν για να φέρουν στην επιφάνεια μυστικά που αρνούνται να μείνουν για πάντα θαμμένα στο πέρασμα του χρόνου?
Από τη Λευκάδα στην Τοσκάνη κι αποκεί στη Ρώμη, στήνεται μια μυστική γέφυρα για να ενώσει το παρόν με το παρελθόν και να συνδέσει τα κομμάτια μιας ιστορίας που δεν λέει να ξεχαστεί μέχρι να κλείσουν οι παλιοί λογαριασμοί.

[Pennysstory · Rating 4 out of 5]

Ένα απολαυστικότατο βιβλίο, καλογραμμένο και εθιστικό. Η ροή του λόγου ήταν αβίαστη και καθόλου κουραστική. Μολονότι υπήρχαν σε ορισμένα σημεία εκτενείς περιγραφές τοπίων, συναισθημάτων και σκεψεων, ο τρόπος γραφής κρατούσε το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο.
Περα από αυτά, εντυπωσιαστηκα επίσης από την πλοκή. Μια ιστορία, που παρουσιάζεται εκ πρώτης οψεως με το ένδυμα ενός τυπικου love story, εκτυλίσσεται απρόσμενα σε κάτι πολύ μεγαλύτερο, αιφνιδιαζοντας τον αναγνώστη. Ο τρόπος με τον οποίο εξυφαινεται το μυστήριο, υπό την μορφή του ημερολογίου της Κυράς, θεωρώ πως ήταν ο κατάλληλος, ενώ πιστεύω επίσης πως η συγγραφέας κατάφερε να φέρει σε ισορροπία την αφήγηση του παρόντος με αυτήν του ημερολογίου, ώστε καμια από τις δυο να μην κουράζει και να μην επισκιάζει την άλλη.
Ο λόγος που αφαίρεσα ενα αστέρι είναι επειδή θα ήθελα λιγη περισσότερη έκταση στο τέλος του βιβλίου, λιγη περισσότερη εμβάθυνση στις συνέπειες που είχε η ανακάλυψη της Αγγελίνας σχετικά με το παρελθόν και την καταγωγή της, όχι μόνο στην ίδια αλλα και στους γύρω της. Συγκεκριμένα θα ήθελα λίγες περισσότερες στιγμές μεταξύ Αγγελίνας και Γιάννη, ώστε να αναζοπυρωθει αναμεσα στους ενήλικες εαυτούς τους η χημεία που είχαν ως παιδια και ο αναγνώστης να νιώσει μεγαλύτερη ικανοποίηση. Γενικώς, θεωρώ πως το τέλος ήταν κάπως αποτομο και αυτό γιατί το υπόβαθρο της ιστορίας ήταν τόσο λεπτομερώς ανεπτυγμένο, ώστε θα περίμενε κανείς να διαβασει τις αντιδράσεις των χαρακτήρων στο παρελθόν των οποίων αφιερώθηκαν παραπάνω από 100 σελίδες.