Η Μαρία ζει ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως, το όνειρο και την πραγματικότητα, πασχίζοντας να καλύψει τα κενά της μνήμης και της ύπαρξής της. Η Μάρθα προσπαθεί να επαναφέρει τη Μαρία σε μια πραγματικότητα χωρίς κενά, να συμπυκνώσει τον χρόνο, που όμως αποδεικνύεται ρευστός και μετατρέπεται διαδοχικά σε προσευχή, όνειρο, νερό, φως. Μέσα από τους μαιάνδρους της μνήμης και την εμμονική ανάκληση εικόνων του παρελθόντος, προβάλλουν σιγά σιγά πρόσωπα και περιστατικά, οι ψηφίδες μιας ιστορίας: ο θείος Βήσσος απών, αλλά πάντα αιφνιδιαστικά παρών, τής ψιθυρίζει τις αλήθειες των βιβλίων του, η κυρία Λεμονιά και ο κήπος της με τον μυρωμένο αέρα του, η μητέρα, η γιαγιά, αλλά και ο Ηλίας, ο Αλέξης, ο Θάνος· τέλος, η κουκουβάγια, η γάτα, το χρυσόψαρο. Αφήγηση σε πρώτο και σε δεύτερο πρόσωπο εναλλάσσονται, πλησιάζουν η μία την άλλη και αποκλίνουν διαρκώς μέχρι την τελική τους συνάντηση, όταν η Μάρθα αποφασίζει να αφυπνίσει τη Μαρία και να τη φέρει αντιμέτωπη με ένα γεγονός που μπορεί και να μην έχει συμβεί, αλλά μάλλον έχει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Περίεργη και ταυτόχρονα ενδιαφέρουσα νουβέλα. Ωραία, ιδιαίτερη γλώσσα, με πολλές επαναλήψεις που στην αρχή ξενίζουν αλλά καθώς προχωρά η ανάγνωση ταιριάζουν όλο και περισσότερο στην ιστορία και τη δημιουργία ατμόσφαιρας. (3.5 αστεράκια)
Πολύ πρωτότυπος τρόπος γραφής που περνάει το μήνυμα μέσα από τις επαναλήψεις, πολλές επαναλήψεις, που μπορεί να κουράσουν αρχικά, αλλά νομίζω ότι αξίζει τον κόπο.
Στην αρχή οι επαναλήψεις του κείμενου σου αρέσουν. Μετά σε κουράζουν. Νιώθεις πως διαβάζεις το ίδιο κείμενο ξανά και ξανά και βαριέσαι. Στο τέλος του βιβλίου έχεις καταλάβει πως μέσα από τις επαναλήψεις βίωσες μια ολοκληρωτική ιστορία αγάπης και νιώθεις μια κάποια λύτρωση. Οι επαναλήψεις έχουν έναν μοναδικό τρόπο να σε κάνουν να δεις οπτικές γωνίες που δεν φανταζόσουν.
Παράξενο; Ναι. Θα το διαβάσω ξανά αυτό το βιβλίο; Ναι!
Αυτή η νουβέλα θα ομολογήσω ότι ήταν ένα από τα πιο παράξενα βιβλία που έχω διαβάσει μέχρι τώρα.
Μία πρωταγωνίστρια με δύο πρόσωπα που έχει ορίσει η ίδια, να πλέει ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν. Τριγυρίζοντας μέσα στα δωμάτια του σπιτιού της προσπαθεί να ξετρυπώσει κρυμμένες αναμνήσεις που γνωρίζει, αλλά δεν θυμάται.
Ο αναγνώστης μέσα από πάρα πολλές επαναλήψεις που γίνονται στο κείμενο ανακαλύπτει και ο ίδιος περιστατικά που έχουν συμβεί. Φαινομενικά ανούσια, καθημερινά περιστατικά αλλά στην πραγματικότητα ιδιαίτερα σημαντικά. Μια μυρωδιά, μια γνωριμία, διακοπές, ένα μυστικό.
Για να πω την αλήθεια αυτές οι επαναλήψεις εμένα με κούρασαν, αλλά ταυτόχρονα μου μετέδωσαν την αγωνία της πρωταγωνίστριας να ανακαλύψει κάτι κρυμμένο στο βάθος του μυαλού της. Ξεχασμένο αλλά όχι για πολύ.
Επίσης όλες οι εικόνες που περιγράφονται μου θύμισαν τόσο πολύ καλοκαίρι κάτι που μου άρεσε πάρα πολύ. Όμορφες μυρωδιές και μια απίστευτη ζεστασιά μέχρι το σοκ. Γιατί αυτή η αγωνία έπρεπε να καταλήξει κάπου φυσικά!
Είναι αρκετά μικρούλι και διαβάζεται γρήγορα. Το προτείνω για όσους δεν έχουν διαβάσει κάτι παρόμοιο. Είναι μια πολύ ωραία εμπειρία❤️