صُلحُالحَسَن(علیهالسّلام) کتابی درباره صلح امام حسن(ع)، اثر شیخ راضی آل یاسین پژوهشگر و عالمی دینی شیعی است. این کتاب از معدود آثار تحلیلی و تفصیلی است که درباره زندگانی امام حسن مجتبی(ع)، موقعیت سیاسی او و شرایط صلح امام با معاویه سخن گفته است. این اثر به همّت حضرت آیتالله العظمی خامنهای به فارسی ترجمه شده است. این کتاب در زمرۀ متقنترین کتب تاریخی در موضوع خود است و مؤلف در آن به موضوعاتی پرداخته که در کتب مشابه به آنها کمتر توجه شده است. منابع پژوهشی این اثر نیز قریب به صد منبع معتبر و ارزشمند است. کتاب، فراهمآمده فکری منظم، مبتکر و قوی است. هماهنگی و پیوستگیاش آنرا بهصورت جویباری سرشار و لبریز از اندوختههای عقلی و نقلی درآورده و به واحدهایی بههم پیوسته و بهنهایت غنی و کامل- از همه جهاتی که با موضوع متناسب است و موجب ارزش تمام- همانند ساخته است. پیراستگیاش همراه با جامعیت و روشنیاش همراه با عمق و نقد تحلیلیاش، نقطه مرکزی این ممیزات است. این کتاب در سال ۱۳۴۸ شمسی توسط حضرت آیتالله العظمی خامنهای(مدّظلّهالعالی) با عنوان «صلح امام حسن پرشکوهترین نرمش قهرمانانه تاریخ» به فارسی ترجمه شد. معظّمٌله در مقدمه کتاب، انگیزه خویش را این گونه بیان میکند: «اینک که با فراهم آمدن ترجمه این کتاب پر ارزش و نامی، جامعترین و مستدلترین کتاب درباره «صلح امام حسن» در اختیار فارسی زبانان قرار میگیرد، این جانب یکی از آرزوهای دیرین خود را برآورده مییابم و جبهه سپاس و شکر بر آستان لطف و توفیق پروردگار میسایم. پیش از اینکه به ترجمه این کتاب بپردازم، مدتها در فکر تهیه نوشتهای در تحلیل موضوع صلح امام حسن بودم و حتی پارهای یادداشتهای لازم نیز گرد آورده بودم؛ ولی سپس امتیازات فراوان این کتاب مرا از فکر نخستین بازداشت و به ترجمه این اثر ارزشمند وادار کرد. مگر که جامعه فارسیزبان نیز ـ چون من ـ از مطالعهی آن بهره گیرد و هم برای اوّلینبار دربارهی این موضوع بسی با اهمیّت، کتابی از همهرو جامع، در معرض افکار جویندگان و محققان قرار گیرد.»
اثر ارزشمندیست از جهات زیادی. آنچه بیشتر به نظرم رسید، ترجمه بسیار خوب آن بود و روان و قابل فهم بودنش برای کسانی که میخواهند از امام مجتبی بدانند اما چندان اهل خواندن تاریخ و منابع مفصل نیستند.
هرقدر از خباثت و پلیدی معاویه بیشتر بدانیم، عظمت عمل حضرت حسنبنعلی علیهالسلام آشکارتر میشود؛ آنقدر که میفهمیم در خسران بودهایم که تابحال به اندازه نام امام حسین(ع) از امام حسن(ع) یادنکردهایم!...
کتاب، صلح امام حسن (علیهالسلام) را به طور دقیق و جزئی با اسناد زیادی بررسی کرده. از نظر تحلیلی به نکات ظریفی اشاره کرده بود و فضای تاریخی را تا حد خوبی روشن میکرد. از نظر متن و ترجمه با یک ترجمهی کمنظیر مواجه شدم. ترجمهای که عبارات و اصطلاحات نو زیادی داشت. البته همین عبارات جدید باعث میشد متن کند خوانده شود. دو مورد دیگر هم در مورد خود کتاب، اولا جزئیات زیاد آن شاید در حوصلهی هرکسی نباشد و دوما اینکه به نظرم مولف به مقدار زیادی بعضی مطالب را تکرار کرده بود که میتواند باعث دلزدگی شود.
از حق نگذریم، ترجمهٔ بسیار سلیسی دارد این کتاب. به نظرم کتابی بسیار جذابی است (برخلاف بسیاری از کتابهای دینی که دارای لکنت زبانی هستند و بسیار سختخوانند)
کتاب بسیار صحیح السند و دقیق و جزیی به بررسی زوایای مختلف صلح امام حسن با معاویه پرداخته و فکر نمیکنم جامع تر و کامل تر از این ممکن بوده باشه. نثر روان و سلیس و کنایات بهجا، همراهی با متن رو آسون کرده، و همه اینا البته به ترجمه فوقالعاده خوب کتاب برمیگرده. مولف در تکرار و بازگویی یک سری مطالب زیاده روی کرده که ممکنه برای عدهای حوصلهسربر و خسته کننده باشه. در طول خوندن کتاب همش با خودم تکرار میکردم الحمدالله الذی جعلنا من المتمسکین بولایت علی ابن ابی طالب و اولادهم معصومین…
کتاب خیلی مفصل و دقیقی هست. ولی من با ترجمه مشکل داشتم.البته شاید این مشکل در متن اصلی هم بوده و فقط مختص ترجمه نباشه و اونهم اینکه به نظرم به کار بردن لحن ادبی در متن تاریخی درست نیست و خوندن رو سخت میکنه.کتاب پر از کلمات جدید سخت و ادبی ست. مثلا به این جمله نگاه کنید: چشم خردمندان گوهر درخشنده ی پیروزی را بر تارک آن می نگرد... واقعا این جمله و جمله های زیاد این شکلی که در کتاب هست و لحن ادبی داره مناسب یک متن تاریخی و تحلیلی نیست و باعث سخت خوانی میشه. من نزدیک یکسال طول کشید تا کتاب رو تموم کردم.
کتاب متن دینیه پس از اون نظر توانایی نقدش رو نداریم اما به نسبت زمان خودش ترجمه خیلی خوبی داره ولی کتاب یه جاهایی درگیر تکرار و پرگویی و ستایش های بیش از حد میشه اما خب فضا رو تا حد امکان برای خواننده مشخص میکنه
واقعا به قول رهبری که به عنوان مترجم در ابتدای اثر نوشته است کامل ترین کتاب در مورد صلح امام حسن همین کتاب است چون به تمام ابعاد صلح مانند موقعیت و زمان قبل از تنظیم صلح و حین و بعد آن اشاره کرده است.