Wanneer Ode twee is, wordt bij hem een tumor in zijn neuskeelholte ontdekt. Het gezin belandt in een achtbaan van negen zware chemokuren, negenentwintig bestralingen, onverschillige artsen en spoedbezoeken aan het ziekenhuis. Ondanks het verdriet en de onrust probeert zijn moeder zo goed mogelijk met de ziekte van Ode om te gaan. In Mevrouw, uw kind wordt nooit meer beter vertelt Marjolein Colenbrander haar verhaal vanaf het moment dat haar kind ziek wordt, tot aan de allerlaatste, allesbepalende uitslag. Zelfspot, hoop, angst, de onbedoelde humor van de harde realiteit en de soms vermakelijke afschildering daarvan maken dit boek tot een universeel verhaal over overleven.
‘Mevrouw uw kind wordt nooit meer beter’ is een meeslepend en waargebeurd verhaal. Het onderwerp is heftig, maar Marjolein brengt het gedoseerd en schrijft toegankelijk. Het raakte me diep!
Een best mooi (en heftig) boek over een vrouw wiens zoontje ziek wordt/kanker krijgt.
Ik zag het boek bij de bibliotheek liggen en die moest wel mee, vanwege de titel, maar ook vanwege het onderwerp.
Het boek wisselt tussen de schrijfster die ons verteld wat er is gebeurd, hoe het allemaal begon, hoe dingen alleen maar erger leken te worden, en dan zijn er de therapiesessies die ze nu nodig heeft omdat ze alles heeft opgekropt.
Helaas vond ik de therapie stukjes echt totaal niks, het haalde me helemaal uit het verhaal. Misschien had het beter gewerkt als het niet steeds de vrouw en de man was, maar gewoon haar naam werd gebruikt. Dus ja, op een gegeven moment gewoon geskipt/snel door gelezen.
En vanwege de titel, hoe het boek eindigd (voor we nog een stukje kregen), de toon van het boek, had ik, sorry als het cru klinkt, iets heel anders verwacht, en ja, ik had dus mixed feelings op het einde. Klinkt heel fout, maar ik ging al uit van het ergste gegeven ELK STUK IN HET BOEK. Dus ja, ik was blij dat het goed kwam, maar ook verward want het leek totaal niet goed te gaan.
En mijn hemel, wat een hopeloze zusters en dokters waren er. Gewoon lollig tegen iemand zeggen dat de dokter wel een zieker kindje heeft en dat je maar moet wachten, of het kind behandelen alsof het besmettelijk is. :| Ik was ook blij dat ze dit niet over zich heen liet gaan en dat ze op een gegeven moment helemaal lostbarstte (wat ik ook zeker had gedaan).
We lezen niet alleen over de behandelingen en over hoe het met Ode gaat, maar ook over haar man, Mark, en over haar twee andere kinderen. Ik vond de zusjes echt superlief. Dat ze allemaal leuks aan het maken waren voor hun broertje, meegingen met het masker maken, en nog veel meer.
Zeker toch een aanrader, want ik kon niet stoppen met lezen, het was erg interessant om te lezen. En neem zeker ook tissues mee, want mijn hart brak op punten.
Een heftig boek, maar zeer mooi geschreven. Het zet je aan het denken hoe kwetsbaar het leven kan zijn en hoe je moet genieten van de gewone en kleine dingen, omdat deze morgen ineens niet meer gewoon kunnen zijn. Op de stukjes over de therapiesessies, dit leidde mij af en maakte dat ik soms de draad kwijt was, een heel mooi en goed geschreven boek.