What do you think?
Rate this book
Ik heb aids van Johnny Diamond. Het verslag van een midlifecrisis
Mini-verkoper Barry King heeft een knoert van een midlifecrisis. Hij is te laf om hardop te zeggen wat hem dwarszit, laat staan om zijn problemen aan te pakken, dus probeert hij er al dagdromend het beste van te maken. Eén keer zet hij zijn ronkende fantasieën in daden om, en dat laat Patricia Depuyt niet zomaar gebeuren. Als alles in Barry’s leven aan het wankelen gaat, neemt hij samen met zijn vriend Gele Ali de vlucht vooruit. In Berlijn, tijdens de Nacht van de Blauwe Bisschop, gaan de poppen aan het dansen. Barry King vindt er de liefde van zijn leven — de zeventienjarige Frederike.
Ik heb aids van Johnny Diamond is een roman over grensoverschrijdend gedrag, dubbele moraal, normvervaging, levenskeuzes, hoop en vervulling, stiekeme homofilie, leeftijdsverschillen, zelfbedrog, egoïsme, passie, lust, drugs, jonge meisjes, het ware geluk, en de vertwijfeling van de eenentwintigste-eeuwse mens. Het is een zoektocht naar ethiek.
Ik heb aids van Johnny Diamond is een roman over grensoverschrijdend gedrag, dubbele moraal, normvervaging, levenskeuzes, hoop en vervulling, stiekeme homofilie, leeftijdsverschillen, zelfbedrog, egoïsme, passie, lust, drugs, jonge meisjes, het ware geluk, en de vertwijfeling van de eenentwintigste-eeuwse mens. Het is een zoektocht naar ethiek.
270 pages, Paperback
First published September 12, 2018
83 people want to read
About the author
Marnix Peeters
20 books215 followersNa een carrière bij de radio (Studio Brussel), in de rockjournalistiek (Humo, Oor) en als interviewer en reportagemaker (Het Laatste Nieuws, De Morgen) trok Marnix Peeters (°1965) zich in 2010 terug op een berg in de zuidelijke Oostkantons, waar hij aan het schrijven ging.
De eerste resultaten zagen in 2012 het daglicht: onder auspiciën van Robbert Ammerlaan verscheen toen bij De Bezige Bij zijn debuutroman, De dag dat we Andy zijn arm afzaagden. Het boek verscheen ook in het Italiaans (Il giorno che segammo il braccio a Andy).
Een jaar later volgde Natte dozen — een gemene, ophefmakende roman, die in de iTunes-store werd gecensureerd (N***e dozen) en die wekenlang in de top 10 stond.
Na zijn overstap naar Prometheus (2014) verscheen bij dit Amsterdamse uitgeefhuis De tenondergang en de ongelooflijke wederopstanding van Eddy Vangelis. Peeters werd in dat jaar gevraagd om deel te nemen aan De Slimste Mens Ter Wereld.
Volgden: de novelle De Trapchauffeur (2015, een uitstapje naar het Hollands Diep van ontdekker Ammerlaan), Niemand hield van Billie Vuist (2015, Prometheus) en de sequel op Natte dozen, Kijk niet zo, konijntje (2016, Prometheus).
De columns die Peeters wekelijks voor De Morgen schrijft, werden gebundeld in Zei mijn vrouw, het eerste boek bij Pottwal Publishers, een uitgeefinitiatief van de auteur zelf.
Bij hetzelfde huis verscheen in het najaar van 2017 de roman In elke vrouw schuilt haar moeder, een road novel. Ik heb aids van Johnny Diamond volgde in 2018.
Na haar dood in 2018 verwerkte de auteur zijn herinneringen aan zijn moeder — haar leven en lijden — in Zo donker buiten. Afscheid van een moeder met alzheimer. De met linnen beklede hardcover verscheen begin 2019 bij Borgerhoff&Lamberigts. Nog in dat jaar maakte Peeters samen met zijn vrouw Jana Elza Wuyts een reeks historische citytrips door België: met de Guide Michelin van 1939 in de hand (de laatste voor WOII) reisde het duo naar verschillende toeristische bestemmingen in het land. Het reisverslag verscheen in reeksvorm in de krant Het Nieuwsblad en vervolgens, uitgewerkt en aangevuld met twee e-boeken, als boek (De zomer van 1939, Standaard Uitgeverij & Pottwal Publishers).
Ook van Peeters’ hand zijn het reportageboek over volksdevotie God in Vlaanderen (2011, Van Halewyck) en de bibliofiele uitgaven Der Pottwal (2016, De Carbolineum Pers) en Femke en Lobke gaan veldrijden (2019, De Carbolineum Pers) , beiden geïllustreerd door de auteur.
In het najaar van 2020 verschijnt de roman Oogje. Het kleine meisje uit de Lange Tafelstraat bij Het Getij, de nieuwe uitgeefcel van Robbert Ammerlaan bij De Arbeiderspers.
De eerste resultaten zagen in 2012 het daglicht: onder auspiciën van Robbert Ammerlaan verscheen toen bij De Bezige Bij zijn debuutroman, De dag dat we Andy zijn arm afzaagden. Het boek verscheen ook in het Italiaans (Il giorno che segammo il braccio a Andy).
Een jaar later volgde Natte dozen — een gemene, ophefmakende roman, die in de iTunes-store werd gecensureerd (N***e dozen) en die wekenlang in de top 10 stond.
Na zijn overstap naar Prometheus (2014) verscheen bij dit Amsterdamse uitgeefhuis De tenondergang en de ongelooflijke wederopstanding van Eddy Vangelis. Peeters werd in dat jaar gevraagd om deel te nemen aan De Slimste Mens Ter Wereld.
Volgden: de novelle De Trapchauffeur (2015, een uitstapje naar het Hollands Diep van ontdekker Ammerlaan), Niemand hield van Billie Vuist (2015, Prometheus) en de sequel op Natte dozen, Kijk niet zo, konijntje (2016, Prometheus).
De columns die Peeters wekelijks voor De Morgen schrijft, werden gebundeld in Zei mijn vrouw, het eerste boek bij Pottwal Publishers, een uitgeefinitiatief van de auteur zelf.
Bij hetzelfde huis verscheen in het najaar van 2017 de roman In elke vrouw schuilt haar moeder, een road novel. Ik heb aids van Johnny Diamond volgde in 2018.
Na haar dood in 2018 verwerkte de auteur zijn herinneringen aan zijn moeder — haar leven en lijden — in Zo donker buiten. Afscheid van een moeder met alzheimer. De met linnen beklede hardcover verscheen begin 2019 bij Borgerhoff&Lamberigts. Nog in dat jaar maakte Peeters samen met zijn vrouw Jana Elza Wuyts een reeks historische citytrips door België: met de Guide Michelin van 1939 in de hand (de laatste voor WOII) reisde het duo naar verschillende toeristische bestemmingen in het land. Het reisverslag verscheen in reeksvorm in de krant Het Nieuwsblad en vervolgens, uitgewerkt en aangevuld met twee e-boeken, als boek (De zomer van 1939, Standaard Uitgeverij & Pottwal Publishers).
Ook van Peeters’ hand zijn het reportageboek over volksdevotie God in Vlaanderen (2011, Van Halewyck) en de bibliofiele uitgaven Der Pottwal (2016, De Carbolineum Pers) en Femke en Lobke gaan veldrijden (2019, De Carbolineum Pers) , beiden geïllustreerd door de auteur.
In het najaar van 2020 verschijnt de roman Oogje. Het kleine meisje uit de Lange Tafelstraat bij Het Getij, de nieuwe uitgeefcel van Robbert Ammerlaan bij De Arbeiderspers.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 16 of 16 reviews
October 4, 2018
Flauwe koek die minder om te lachen was dan de gebruikelijke flauwe koek van Peeters.
January 15, 2021
Marnix Peeters zet met Barry King een karakter neer dat niet bepaald sympathiek is. Hij is laf, opportunistisch, denkt dat de wereld rondom hem draait en heeft de empathie van een deur. Door zijn in hevigheid losgebarsten midlifecrisis verliest hij zichzelf in de wildste fantasieën, waarbij zijn gedachten op zijn zachtst gezegd nogal 'fout' zijn. Na verloop van tijd kun je er toch inkomen, niet in hoe hij is en denkt, maar hoe de wereld rondom hem zich openbaart. Er zit namelijk een grond van waarheid in zijn beschrijvingen, en het surreële (dat in onze samenleving een steeds grotere rol speelt) geeft het verhaal een goede drive, waardoor het boek leest als een trein. Je beseft hoe krankzinnig alles en iedereen is, en hoe je dat als lezer vrij snel normaal begint te vinden, wat op zichzelf een beetje verontrustend is. Maar het boek is vooral grappig. Niet altijd op een ha ha manier, het wordt soms zelfs wat wrang, maar in de zin dat de dingen en gebeurtenissen die over the top zijn en de gedachten die Barry heeft je toch ook ergens bekend voorkomen.
Doordat Barry al snel toegeeft aan zijn narcistische verlangens, begint zijn leven meer en meer te ontsporen, wat weer een reeks hilarische toestanden oplevert. De andere karakters zijn er voornamelijk om het seksisme, het racisme, het egoïsme, het kleingeestige, het pedofiele, etc. in Barry's persoonlijkheid te benadrukken. Daarom blijft het moeilijk om Barry aardig te vinden, wat voor een lezer toch essentieel is (dat je genoeg sympathie kunt opbrengen voor het hoofdpersonage). In het eerste deel lukt dit nog goed, maar hoe meer je in Barry's hoofd kruipt, hoe minder erg je het vindt dat zijn leven compleet naar de haaien gaat. De meeste andere personages zijn, wat mij betreft, iets minder goed uitgewerkt. Het tweede deel leest ook iets minder vlot dan het eerste, al moet ik toegeven dat het boek niet gemakkelijk kan weggelegd worden. Je blijft dus lezen, omdat Marnix Peeters er toch altijd weer in slaagt om je geboeid te houden, zelfs gedurende de wat zwakkere passages in het verhaal. Het einde is een klein beetje voorspelbaar, maar het klopt in het plaatje. Al bij al heb ik 'Ik heb aids van Johnny Diamond' zeer graag gelezen, maar ik heb het gevoel dat er meer in zat, als Peeters nog één keer door het verhaal was gegaan om er de tekortkomingen uit te halen. Dan was het zonder meer vijf sterren waard geweest. Dat gezegd zijnde blijft het levendig en origineel proza waar je heel veel plezier aan beleeft, en meer mag je niet verwachten. Dat je bij het boek gratis het e-book krijgt, is ook mooi meegenomen. Dat vergemakkelijkt dat je het kunt blijven lezen, waar je ook bent. Alsnog een aanrader, dus!
Doordat Barry al snel toegeeft aan zijn narcistische verlangens, begint zijn leven meer en meer te ontsporen, wat weer een reeks hilarische toestanden oplevert. De andere karakters zijn er voornamelijk om het seksisme, het racisme, het egoïsme, het kleingeestige, het pedofiele, etc. in Barry's persoonlijkheid te benadrukken. Daarom blijft het moeilijk om Barry aardig te vinden, wat voor een lezer toch essentieel is (dat je genoeg sympathie kunt opbrengen voor het hoofdpersonage). In het eerste deel lukt dit nog goed, maar hoe meer je in Barry's hoofd kruipt, hoe minder erg je het vindt dat zijn leven compleet naar de haaien gaat. De meeste andere personages zijn, wat mij betreft, iets minder goed uitgewerkt. Het tweede deel leest ook iets minder vlot dan het eerste, al moet ik toegeven dat het boek niet gemakkelijk kan weggelegd worden. Je blijft dus lezen, omdat Marnix Peeters er toch altijd weer in slaagt om je geboeid te houden, zelfs gedurende de wat zwakkere passages in het verhaal. Het einde is een klein beetje voorspelbaar, maar het klopt in het plaatje. Al bij al heb ik 'Ik heb aids van Johnny Diamond' zeer graag gelezen, maar ik heb het gevoel dat er meer in zat, als Peeters nog één keer door het verhaal was gegaan om er de tekortkomingen uit te halen. Dan was het zonder meer vijf sterren waard geweest. Dat gezegd zijnde blijft het levendig en origineel proza waar je heel veel plezier aan beleeft, en meer mag je niet verwachten. Dat je bij het boek gratis het e-book krijgt, is ook mooi meegenomen. Dat vergemakkelijkt dat je het kunt blijven lezen, waar je ook bent. Alsnog een aanrader, dus!
This entire review has been hidden because of spoilers.
September 18, 2018
Terug goed gelachen met dit boek, Andy Keihard tovert nog altijd een glimlach op mijn lippen. Waarschuwing dit boek is niet voor lichtgeraakten en azijnpissers 😁.
September 7, 2018
Ik vond het boek een ingenieuze kruisbestuiving van 'Fear and Loathing in Las Vegas' en 'American Beauty', maar dan oversaust (dat woord bestaat echt) door de geniale vertelkunst van Marnix Peeters.
June 24, 2019
Heel aangename kennismaking met Marnix Peeters. Wreed goed gelachen.
September 26, 2018
Met ronkende titels als ‘De dag dat we Andy zijn arm afzaagden’ en ‘De tenondergang en de ongelooflijke wederopstanding van Eddy Vangelis’ op zijn palmares, legde Marnix Peeters de lat verdomd hoog voor zichzelf om opnieuw met een boektitel op de proppen te komen die bij velen hun mondhoeken dan wel hun tenen doet krullen.
‘Ik heb aids van Johnny Diamond’ past perfect in dat rijtje en neemt ons mee in de denkwereld van de gladde autoverkoper Barry King die zijn onaangekondigde midlifecrisis onverbiddelijk de nek om tracht te wringen ten koste van eender welke onwetende ziel zijn Mini showroom durft binnen te stappen.
Heilige huisjes zoals het onontbindbare huwelijk, religieuze devotie en levenslange monogamie worden door King en zijn confraters voortdurend in vraag gesteld en aan hun hedendaagse relevantie getoetst.
Waar Peeters me bij ‘Natte Dozen’, het eerste boek van zijn hand dat ik las, nog te hard aan Herman Brusselmans deed denken, heeft hij ondertussen zijn eigen schrijfstijl ontwikkeld. Soms platvloers, vaak sarcastisch maar bovenal grappig en al lachend durft een zot al eens de waarheid te zeggen.
De troosteloze figuur van Barry King neemt dan ook de rol op zich die Homer in ‘The Simpsons’ vertolkt; een onbeholpen personage waarmee we in geen honderd jaar van plaats zouden willen wisselen maar waar we ons stiekem helemaal mee kunnen vereenzelvigen omdat hij zegt wat wij denken.
Het is dan ook een pijnlijke conclusie op het eind vast te moeten stellen dat de scheefpoepende, opiumsmorende en alle regels aan zijn laars lappende dagdromer Barry King het geweten van het boek blijkt te zijn.
‘Ik heb aids van Johnny Diamond’ leest als een opgefokte Vespa die over een Duitse Autobahn zoeft en is een perfect tegengif voor de absurd politiek correcte normen die de hedendaagse maatschappij ons placht op te leggen.
Lezen op eigen risico!
‘Ik heb aids van Johnny Diamond’ past perfect in dat rijtje en neemt ons mee in de denkwereld van de gladde autoverkoper Barry King die zijn onaangekondigde midlifecrisis onverbiddelijk de nek om tracht te wringen ten koste van eender welke onwetende ziel zijn Mini showroom durft binnen te stappen.
Heilige huisjes zoals het onontbindbare huwelijk, religieuze devotie en levenslange monogamie worden door King en zijn confraters voortdurend in vraag gesteld en aan hun hedendaagse relevantie getoetst.
Waar Peeters me bij ‘Natte Dozen’, het eerste boek van zijn hand dat ik las, nog te hard aan Herman Brusselmans deed denken, heeft hij ondertussen zijn eigen schrijfstijl ontwikkeld. Soms platvloers, vaak sarcastisch maar bovenal grappig en al lachend durft een zot al eens de waarheid te zeggen.
De troosteloze figuur van Barry King neemt dan ook de rol op zich die Homer in ‘The Simpsons’ vertolkt; een onbeholpen personage waarmee we in geen honderd jaar van plaats zouden willen wisselen maar waar we ons stiekem helemaal mee kunnen vereenzelvigen omdat hij zegt wat wij denken.
Het is dan ook een pijnlijke conclusie op het eind vast te moeten stellen dat de scheefpoepende, opiumsmorende en alle regels aan zijn laars lappende dagdromer Barry King het geweten van het boek blijkt te zijn.
‘Ik heb aids van Johnny Diamond’ leest als een opgefokte Vespa die over een Duitse Autobahn zoeft en is een perfect tegengif voor de absurd politiek correcte normen die de hedendaagse maatschappij ons placht op te leggen.
Lezen op eigen risico!
March 17, 2019
Zalige page turner. Hoed af voor deze hoek-af roman, die ik in één dag heb uitgelezen. Geen seconde verveeld en goed gelachen. Doet aan Brusselmans denken maar dan met een verhaal en geen gewauwel.
October 18, 2019
Leest het vlot? Ja. Zit er veel verhaal in? Bwa. Werkt het soms op uw systeem? Ja.
November 18, 2018
Gezien ik het boek heb uitgelezen in drie dagen, verdient al een ster op zich. Het leest zo vlot, misschien ook te danken aan veel witruimte en korte hoofdstukken. Het feit dat het boek me deed voelen verdient een tweede ster. Door alle absurditeiten heen, scheen er toch altijd een vleugje pure waarheid. Het is niet enkel absurd, het is poëtisch en diepgaand (derde ster). Het deed me filosoferen en nadenken, juist wanneer ik het nodig had. In zekere zin heeft het mij zelf andere inzichten bijgebracht. Ik hoop dat elke lezer, die dit boek leest, met dezelfde open geest ook tussen de regels kan lezen en eruit kan halen wat ik erin heb gevonden. Bedankt Marnix!
January 20, 2020
De stijl van Marnix Peeters is zo herkenbaar dat je zelfs zonder de kaft te zien na het lezen van een pagina de schrijver kunt herkennen. Het verhaal flirt met fantasie en werkelijkheid zoals Barry King dat doet met zijn klanten. Ondanks het feit dat de samenhang vaak zoek is en dat je niet altijd de ballen in de soep kunt vinden heb ik dit boek toch graag gelezen. Al zou ik het niet laten rondslingeren met bibliofiele kinderen in huis. Tenzij je graag uitlegt aan een 7-jarige wat ‘aids’ is en vervolgens nog net kunt vermijden dat hij hardop begint voor te lezen ...
December 23, 2018
Peeters kan koken met letters en ik kan het telkens weer smaken. Telken male wat anders en steevast Vlaamsch met "sch", bereid met hier en daar een hoek of vijf af. Je voelt aan alles dat Peeters zijn schuttingtaal die hij anders uitgebreid gebruikt, nu subtieler en minder gratuit aanwendt.
Het snedige tempo blijft zijn grootste talent. Je kan, als je dat wil, er snel doorheen razen en goed vermaakt worden. Maar er is meer... voor wie de tijd neemt. Ik wil alvast meer...
Het snedige tempo blijft zijn grootste talent. Je kan, als je dat wil, er snel doorheen razen en goed vermaakt worden. Maar er is meer... voor wie de tijd neemt. Ik wil alvast meer...
April 10, 2019
Wow!! Dit boek staat toch wel in mijn top 5. Ik heb enorm genoten van de humor, de fantastische stijl, de komieke personages, de actualiteit, een soort vervreemding ook en zo veel meer. Het is een ideale mix van lichtheid in vertelling en zwaar ernstige thema's. Het einde maakt dit boek helemaal af omdat het vrij open is en je kan er als lezer dus verschillende kanten mee uit.
August 19, 2020
Voor eerst: Lang Leve Gele Ali! Volgens mij, het meest grappige personage van dit boek...Als lachen in literatuur al niet meer mag dan staan we -denk ik- ver van huis. Dit is het eerste boek dat ik van deze auteur las, en heb me goed geamuseerd. Ik heb nog ééntje liggen van hem en ga dit zeker lezen.
July 22, 2024
Ik ben fan van Marnix Peeters’ schrijfsels.
Qua verhaal en samenhang vind ik dit niet z’n beste werk maar desondanks is het toch weer smullen van z’n personages die terugbuigen op een zekere herkenbaarheid waarbij je eerder niet stil stond maar je bij het lezen denkt ‘ja, dat kan ik me voorstellen’ of ‘ja, zo iemand ken ik ook’
Qua verhaal en samenhang vind ik dit niet z’n beste werk maar desondanks is het toch weer smullen van z’n personages die terugbuigen op een zekere herkenbaarheid waarbij je eerder niet stil stond maar je bij het lezen denkt ‘ja, dat kan ik me voorstellen’ of ‘ja, zo iemand ken ik ook’
August 6, 2020
Een klassiek Peeters verhaal, grappig en politiek incorrect.
December 8, 2018
Marnix Peeters is een Vlaamse auteur gekend voor zijn eerder grofgebekte humoristisch bedoelde romans. Zijn laatst geschreven roman was mijn kennismaking met, en waarschijnlijk ook direct mijn afscheid van hem. Ieder zijn smaak, toch heb ik er wel iets van over gehouden.
Barry King is een nogal succesvolle autoverkoper van Mini’s bij een garagehouder. Hij neemt de vrouwelijke klanten graag mee op een testritje dat voor hem het liefst eindigt met een wip met deze klanten, volgens hem de beste die ze ooit gehad hebben. Om het huwelijk met zijn vrouw en zijn lesbische dochter die op trouwen staat te ontvluchten, fantaseert hij daar nogal veel over. Het is soms wel moeilijk om in het eerste deel de fantasie van Barry van zijn echte leven te scheiden. Als het een keer zo ver komt met een vrouwelijke klant, Patricia Depuydt, haalt hij zich daar meer miserie mee op de hals dan dat hij zich had kunnen voorstellen. Patricia zoekt namelijk meer in zijn toenadering dan dat hij oorspronkelijk wilde en dit leidt tot pijnlijke situaties voor hem, zowel op privé- als op professioneel vlak.
Hij heeft een vriend met wie de relatie ook niet zuiver platonisch is, blijkt uit allerhande toespelingen. Hij noemt die ‘Gele Ali’, een Turkse vriend die godvrezendheid naar een nieuw niveau tilt, en daar nogal creatief mee omgaat. Barry laat zich door Ali overhalen om mee naar Berlijn te gaan om de problemen waarin hij verzeild is geraakt, te ontvluchten. Als Barry daar de 17-jarige Frederike leert kennen, gaan de poppen pas echt aan het dansen, of net niet? Vindt Barry misschien net zijn balans wel terug?
De grofgebekte taal mag dan wel Vlaams klinken, niet alle Vlaams klinkt natuurlijk zo vuil gebekt en verachtelijk als de stem van Barry die die dingen eruit slaat ten opzichte van een aantal andere rollen uit het verhaal. ;-) Dit even voor alle duidelijkheid.
Natuurlijk valt de verteller/auteur niet samen met de stem van Barry, toch is het vreemd een hoofdpersonage en zijn Turkse vriend te volgen met zulke recalcitrante en afkeer wekkende ideeën. Om tegen heilige huisjes te schoppen natuurlijk, en gewoon om af en toe grappig te zijn. Heel af en toe ontlokte het boek me wel eens een gl/rimlach, maar ik voelde toch vooral mijn afkeer doorheen het boek groeien voor de personages, en het etaleren van hun vooroordelen, waarschijnlijk de bedoeling van de schrijver, maar laat dit gevoel nu niet datgene zijn waardoor misschien hier en daar een beter bedacht stukje nét wel zou binnen komen. Alles is natuurlijk ook heel absurd beschreven en tot in het groteske uitvergroot en niet met een schepje maar met tonnen zout te nemen.
De meeste figuren uit het verhaal bevinden zich in de marginaliteit, slechts de garagehouder of nog een of andere bijfiguur heeft af en toe een verstandige bijdrage. Het thema van opgesloten te zitten in een relatie/huwelijk met zijn bijgaande routines en ook, met permissie, op seksueel vlak na een aantal jaar met een onbevredigd gevoel te komen zitten, kan op zich wel herkenbaar en toegankelijk zijn uiteraard. Maar het taalgebruik waarmee en de wijze waarop er in dit boek uitdrukking aan wordt gegeven, is mij toch geen tweede poging waard. Het is gewoon niet mijn stijl, en het leesplezier wil ook wat.
Barry King is een nogal succesvolle autoverkoper van Mini’s bij een garagehouder. Hij neemt de vrouwelijke klanten graag mee op een testritje dat voor hem het liefst eindigt met een wip met deze klanten, volgens hem de beste die ze ooit gehad hebben. Om het huwelijk met zijn vrouw en zijn lesbische dochter die op trouwen staat te ontvluchten, fantaseert hij daar nogal veel over. Het is soms wel moeilijk om in het eerste deel de fantasie van Barry van zijn echte leven te scheiden. Als het een keer zo ver komt met een vrouwelijke klant, Patricia Depuydt, haalt hij zich daar meer miserie mee op de hals dan dat hij zich had kunnen voorstellen. Patricia zoekt namelijk meer in zijn toenadering dan dat hij oorspronkelijk wilde en dit leidt tot pijnlijke situaties voor hem, zowel op privé- als op professioneel vlak.
Hij heeft een vriend met wie de relatie ook niet zuiver platonisch is, blijkt uit allerhande toespelingen. Hij noemt die ‘Gele Ali’, een Turkse vriend die godvrezendheid naar een nieuw niveau tilt, en daar nogal creatief mee omgaat. Barry laat zich door Ali overhalen om mee naar Berlijn te gaan om de problemen waarin hij verzeild is geraakt, te ontvluchten. Als Barry daar de 17-jarige Frederike leert kennen, gaan de poppen pas echt aan het dansen, of net niet? Vindt Barry misschien net zijn balans wel terug?
De grofgebekte taal mag dan wel Vlaams klinken, niet alle Vlaams klinkt natuurlijk zo vuil gebekt en verachtelijk als de stem van Barry die die dingen eruit slaat ten opzichte van een aantal andere rollen uit het verhaal. ;-) Dit even voor alle duidelijkheid.
Natuurlijk valt de verteller/auteur niet samen met de stem van Barry, toch is het vreemd een hoofdpersonage en zijn Turkse vriend te volgen met zulke recalcitrante en afkeer wekkende ideeën. Om tegen heilige huisjes te schoppen natuurlijk, en gewoon om af en toe grappig te zijn. Heel af en toe ontlokte het boek me wel eens een gl/rimlach, maar ik voelde toch vooral mijn afkeer doorheen het boek groeien voor de personages, en het etaleren van hun vooroordelen, waarschijnlijk de bedoeling van de schrijver, maar laat dit gevoel nu niet datgene zijn waardoor misschien hier en daar een beter bedacht stukje nét wel zou binnen komen. Alles is natuurlijk ook heel absurd beschreven en tot in het groteske uitvergroot en niet met een schepje maar met tonnen zout te nemen.
De meeste figuren uit het verhaal bevinden zich in de marginaliteit, slechts de garagehouder of nog een of andere bijfiguur heeft af en toe een verstandige bijdrage. Het thema van opgesloten te zitten in een relatie/huwelijk met zijn bijgaande routines en ook, met permissie, op seksueel vlak na een aantal jaar met een onbevredigd gevoel te komen zitten, kan op zich wel herkenbaar en toegankelijk zijn uiteraard. Maar het taalgebruik waarmee en de wijze waarop er in dit boek uitdrukking aan wordt gegeven, is mij toch geen tweede poging waard. Het is gewoon niet mijn stijl, en het leesplezier wil ook wat.
Displaying 1 - 16 of 16 reviews