آنچه «سیاهچمن» روایت میکند، تصویر غریب و بیگانهای نیست. بازنمایی روزگاری است که بساط ظلم خانها و اربابها گسترده بود و انقلاب آن را برچید و به قصهها سپرد. زمان وقوع حوادث در داستان امیرحسین فردی به بهار سال ۱۳5۸ برمیگردد. او داستانش را با لحنی روان و به شیوه خطی روایت میکند و بدون کمک گرفتن از بازیهای فرمی و یا ساختار پیچیده، اجازه میدهد که داستان با فراز و فرودهای واقعی و ماجراهای به یادماندنیاش، مخاطب را با خود همراه و همدل کند. ماجرای «سیاهچمن» در یکی از روستاهای جنوب کهنوج روی میدهد؛ به دستور ارباب روستا، سیف الله خان، بردن گلهها به سیاهچمن ممنوع شده و گوسفندان خانواده خیرمحمد به این خاطر یکی یکی تلف میشوند. این ماجرا درگیریهایی را میان پسران خیرمحمد و سیف الله خان بهوجود میآورد. فردی در روایت قصه «سیاهچمن»، به جزئیات زندگی این روستاییان بیاهمیت نیست و پرداختن به موضوعی حساس و انقلابی، او را از توصیف طبیعت و جلوههای زیبای آن غافل نمیکند. اما «سیاهچمن» تنها انقلاب آدمها نیست، انقلاب درهها و کوههایی است که صدای پای گلههای مردمان روستا را انتظار میکشیدند و سیستم ناعادلانه و ستمگرانه ارباب و رعیتی، هوای پاکشان را آلوده کرده بود.
امیرحسین فردی (۱۳۲۸ روستای قرهتپهٔ اردبیل - ۵ اردیبهشت ۱۳۹۲ تهران)، نویسنده و فعال عرصه ادبیات داستانی.
عضویت در حوزه اندیشه و هنر اسلامی (حوزه هنری)، سردبیری و مدیرمسئولی «کیهان بچهها» (به مدت ۳۱ سال)ـ مؤسس و مدیر مسئول کیهان علمی، مدیریت مرکز آفرینش های ادبی حوزه هنری ، عضویت در شورای داستان کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، عضویت در شورای داستان بنیاد حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس، مسئولیت جشنواره انتخاب کتاب سال شهید حبیب غنیپور، مسئولیت شورای ادبیات داستانی نیروی مقاومت بسیج و مدیریت کارگاه قصه و رمان حوزۀ هنری از سوابق مسئولیتهای اجرایی وی است.
چندین بار داوری برای کتاب سال وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، بنیاد حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس، کتاب سال شهید حبیب غنیپور، جشنواره ادبیات داستانی بسیج، جشنواره راهیان نور، انجمن قلم ایران، جشنواره قصههای قرآنی از تجربههای دیگر وی است.
وی از مؤسسین کتابخانه مسجد جوادالائمه(ع) در سال ۱۳۵۳ و تشکیل شورای نویسندگان آن مسجد است که در ادامه به حوزهٔ هنری پیوستند و از ستونهای اولیهٔ این نهاد بودند.
امیرحسین فردی عصر پنجشنبه، پنجم اردیبهشت ۱۳۹۲، دچار مشکل تنفسی شد و در راه انتقال به بیمارستان لقمان درگذشت.