رمادی اثر متفاوتی از آرش جواهری است که با این جمله آغاز می شود: نویسنده باید شرف هنر را پاس بدارد. نویسندهی «رُمادی» بر این ادعاست که به شیوهای نو داستان خویش را روایت کرده که اگر چه هرگز در حوزهی ادبیات معاصر نمونهای نداشته، اما بیگمان از دل سنتی کهن برآمده است. داستان رُمادی را میتوان از هر کجا خواست آغاز کرد و پایان داد، از هر فصل (دهلیز) و حتا بیشتر، گاه از هربند و هرپاره؛ و باز از همین روست که این ساختار داستانی که عمیقاً از سایر اشکال ادبی همچون شعر، قصار، حکایت و قصهنویسی نیز بهره میجوید، توانسته در نهایت ایجاز داستان بزرگ تاریخِ یک دولت شهر خیالی را با بیشمار وقایع شگرف و تحولات و حوادث غریبش در فضایی آمیخته از سحر و فانتزی از اساطیر کهن آن تا پیشگوییهای آیندهاش در حجمی چنین قلیل بگنجاند چندان که پس از خواندن آن، چیزی از داستان نخواهد بود که خواننده قادر باشد بیدریغ آنرا به فراموشی سپارد، یعنی تنها هرآن چه که باید، و بدانسان که باید، گفته شده است.
این کتاب صوتی را می توانید از سایت های آوانامه و آدیولیب دریافت کنید: AvaNameh.com AudioLib.ir
- رمادی یعنی اقلیم خاکستری - شما میتونید هر دهلیز رو جدا بخونید در عین حال این که دهلیزها به هم مربوط هستند و در مورد برهه ای از تاریخ رمادی حرف میزند - کتاب پر از جملات نغز و سیاسی است و کاملا کنایه آمیز در مورد همه چیز حرف میزند( شما نمیتونید فالش, اهطم ,قزخ, گوژ که دهلیزهای 20, 16,27,29 هستند رو بخونید و نگید شبیه ایران خودمان) یا وقتی که سالار رمادی خودش را رفیق الرعایا میخواند - بیچاره ملتی که تاریخش را با شرم بازگو میکند و بیچاره تر ملتی که به حسرت و دریغ که ما بی چاره ترینیم
چيزي از داستان و منظورش نفهميدم، اما از خواندن بيشتر جمله هاش و از آهنگ کلماتش و از گنگي کلامش و از ذهنى بودن هرچه تمام روايتش و از شجاعت قلمش لذت بردم.