What do you think?
Rate this book
Κόκκινα κορίτσια, πάντα πιο όμορφα
Πολιτική, περιπέτεια, έρωτας, αλλά και η ανεπίσημη, εξεγερμένη ιστορία μιας ολόκληρης γενιάς. Γραμμένο το 1988, το μυθιστόρημα Κόκκινα κορίτσια, πάντα πιο όμορφα είναι στην πραγματικότητα μια μαρτυρία – μια μαρτυρία που σε βυθίζει στο φλεγόμενο Παρίσι του Μάη του ’68 και, με μιαν ανάσα, σε ξαναφέρνει στο σήμερα της πόλης και του ήρωά του, ο οποίος επιστρέφει στη Γαλλία έπειτα από είκοσι χρόνια εξορίας.
Λιτή, σχεδόν γυμνή, επιθετική μα και τόσο τρυφερή, η γραφή του Φαζαρντί δίνει το ρυθμό σ’ αυτό το μπλουζ, που ηχεί πιο σωστά από πολλές διατριβές που εκδόθηκαν για τον γαλλικό Μάη.
«Ήμουν είκοσι χρονών. Ήμουν αριστεριστής κι ήταν Μάης ’68. Η επανάστασή μου ήταν η επανάσταση της πεζικαρίας, των ανώνυμων αγωνιστών. Πολεμούσαμε για ένα οδόφραγμα, για μια γωνία δρόμου. Η αστυνομία μας ξυλοκοπούσε μακριά από τους δημοσιογράφους. Τα επετειακά βιβλία δεν μιλούν ποτέ για μας. Για ν’ αποκαταστήσω την αδικία έγραψα αυτό το μυθιστόρημα που μιλάει για έρωτα, για τη χαρά της ζωής, για θάνατο και για μια μακρόχρονη εξορία δύο δεκαετιών. Ο Φρέντι και ο Τέντι, οι ήρωες του Κόκκινα κορίτσια, πάντα πιο όμορφα, είναι δύο τρελαμένοι πιτσιρικάδες. Τρέχουν από διαδήλωση σε διαδήλωση κι από εξέγερση σε εξέγερση ως τη μέρα που η αστυνομία τους διαλέγει εν αγνοία τους για να στήσει μια προβοκάτσια. Μα, ο Φρέντι έχει μόλις συναντήσει τον μεγάλο έρωτα...»
Φρεντερίκ Α. Φαζαρντί
Λιτή, σχεδόν γυμνή, επιθετική μα και τόσο τρυφερή, η γραφή του Φαζαρντί δίνει το ρυθμό σ’ αυτό το μπλουζ, που ηχεί πιο σωστά από πολλές διατριβές που εκδόθηκαν για τον γαλλικό Μάη.
«Ήμουν είκοσι χρονών. Ήμουν αριστεριστής κι ήταν Μάης ’68. Η επανάστασή μου ήταν η επανάσταση της πεζικαρίας, των ανώνυμων αγωνιστών. Πολεμούσαμε για ένα οδόφραγμα, για μια γωνία δρόμου. Η αστυνομία μας ξυλοκοπούσε μακριά από τους δημοσιογράφους. Τα επετειακά βιβλία δεν μιλούν ποτέ για μας. Για ν’ αποκαταστήσω την αδικία έγραψα αυτό το μυθιστόρημα που μιλάει για έρωτα, για τη χαρά της ζωής, για θάνατο και για μια μακρόχρονη εξορία δύο δεκαετιών. Ο Φρέντι και ο Τέντι, οι ήρωες του Κόκκινα κορίτσια, πάντα πιο όμορφα, είναι δύο τρελαμένοι πιτσιρικάδες. Τρέχουν από διαδήλωση σε διαδήλωση κι από εξέγερση σε εξέγερση ως τη μέρα που η αστυνομία τους διαλέγει εν αγνοία τους για να στήσει μια προβοκάτσια. Μα, ο Φρέντι έχει μόλις συναντήσει τον μεγάλο έρωτα...»
Φρεντερίκ Α. Φαζαρντί
- GenresNoir20th Century
192 pages, Paperback
First published January 1, 1988
2 people are currently reading
144 people want to read
About the author
Frédéric H. Fajardie
68 books25 followersFrédéric H. Fajardie, nom de plume de Ronald Moreau, né le 28 août 1947, à Paris, et mort dans la même ville le e 1er mai 2008, est un écrivain et scénariste français, auteur de roman policier.
Il grandit dans la librairie de son père bouquiniste et libertaire, rue de Tolbiac dans le 13e arrondissement de Paris5, où il lit de très nombreux romans et nouvelles. Dès l'âge de 16 ans, le marxisme devient le repère idéologique de sa vie. En 1968, acquis aux idées de gauche, il milite à la Gauche prolétarienne, exerce divers petits métiers et, dès le mois de mai 1968, veut devenir le premier militant « engagé » à écrire des romans noirs.
Il publie son premier roman noir Tueurs de flics, en août 1979. Dans cette adaptation très libre de l'Orestie, un mythe de la Grèce antique, un commissaire est chargé d'une enquête qui doit lui permettre « d'arrêter des tueurs qui se plaisent à découper ses collègues »6. Ce premier roman s'inscrit dans le nouveau genre littéraire du néo-polar. Il est salué, dès cette époque, par les critiques Max-Pol Fouchet et Alain Dugrand.
À partir du milieu des années 1980, il signe des scénarios pour le cinéma et commence en parallèle à publier des romans de facture plus classique, tout en poursuivant son œuvre dans le roman noir. En 1989, le critique Renaud Matignon fait son éloge.
Réfractaire aux étiquettes et aux ghettos, il n'apprécie pas le socialisme mitterrandien, contre lequel il écrit, en 1993, Chronique d'une liquidation politique.
En 1998, avec la bénédiction du critique Bernard Frank, il participe à l'émission littéraire Le Cercle de minuit.
Il a été le parrain du Salon du livre d'expression populaire et de critique sociale d'Arras ; l'édition 2009 de ce salon lui a rendu un grand hommage.
Pour Fajardie, polar et roman noir sont les meilleurs moyens d'explorer l'envers et les travers de la société contemporaine. Dans son œuvre, où l'esprit chevaleresque de ses personnages s'oppose à la médiocrité contemporaine, son gauchisme politique s'allie aux valeurs d'honneur, de fidélité et souvent de fraternisation au delà des oppositions idéologiques ou historiques.
Ses œuvres, dans leur versions publiées aux éditions NÉO (reprises ensuite par La Table ronde), portent des couvertures dessinées par Jean-Claude Claeys. Elles restituent à merveille la sombre atmosphère urbaine, la violence et la désillusion qui se mêlent dans l'œuvre de Fajardie.
Il grandit dans la librairie de son père bouquiniste et libertaire, rue de Tolbiac dans le 13e arrondissement de Paris5, où il lit de très nombreux romans et nouvelles. Dès l'âge de 16 ans, le marxisme devient le repère idéologique de sa vie. En 1968, acquis aux idées de gauche, il milite à la Gauche prolétarienne, exerce divers petits métiers et, dès le mois de mai 1968, veut devenir le premier militant « engagé » à écrire des romans noirs.
Il publie son premier roman noir Tueurs de flics, en août 1979. Dans cette adaptation très libre de l'Orestie, un mythe de la Grèce antique, un commissaire est chargé d'une enquête qui doit lui permettre « d'arrêter des tueurs qui se plaisent à découper ses collègues »6. Ce premier roman s'inscrit dans le nouveau genre littéraire du néo-polar. Il est salué, dès cette époque, par les critiques Max-Pol Fouchet et Alain Dugrand.
À partir du milieu des années 1980, il signe des scénarios pour le cinéma et commence en parallèle à publier des romans de facture plus classique, tout en poursuivant son œuvre dans le roman noir. En 1989, le critique Renaud Matignon fait son éloge.
Réfractaire aux étiquettes et aux ghettos, il n'apprécie pas le socialisme mitterrandien, contre lequel il écrit, en 1993, Chronique d'une liquidation politique.
En 1998, avec la bénédiction du critique Bernard Frank, il participe à l'émission littéraire Le Cercle de minuit.
Il a été le parrain du Salon du livre d'expression populaire et de critique sociale d'Arras ; l'édition 2009 de ce salon lui a rendu un grand hommage.
Pour Fajardie, polar et roman noir sont les meilleurs moyens d'explorer l'envers et les travers de la société contemporaine. Dans son œuvre, où l'esprit chevaleresque de ses personnages s'oppose à la médiocrité contemporaine, son gauchisme politique s'allie aux valeurs d'honneur, de fidélité et souvent de fraternisation au delà des oppositions idéologiques ou historiques.
Ses œuvres, dans leur versions publiées aux éditions NÉO (reprises ensuite par La Table ronde), portent des couvertures dessinées par Jean-Claude Claeys. Elles restituent à merveille la sombre atmosphère urbaine, la violence et la désillusion qui se mêlent dans l'œuvre de Fajardie.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 20 of 20 reviews
September 11, 2018
"Γαμώ τη βία που κουβαλάω μέσα μου και που συγκατοικεί μ’ αυτήν την γαμημένη συμπόνια που με κάνει τόσο ευάλωτο! Γιατί είμαι φτιαγμένος έτσι; Ικανός να συνεχίζω να βαράω με μανία έναν αντίπαλο που είναι σχεδόν νοκ άουτ και, από την άλλη, να ραγίζει η καρδιά μου μπροστά σ’ έναν άνθρωπο που τον ταπεινώνουν, μια γυναίκα που δεν θέλει να γεράσει, ένα παιδί που το χτυπούν ή ένα χαμένο σκυλί;"
Μαρτυρία ενός ανθρώπου, του Φρεντερίκ Ερσέ, που στα είκοσι χρόνια του είχε ήδη διαλέξει στρατόπεδο. Και, ξημερώνοντας η 3η Μαΐου 1968, γνώριζε καλά που βρίσκονταν οι εχθροί του, και πως άλλη δυνατότητα ανατροπής του κατεστημένου από τη μάχη σώμα με σώμα δεν υπήρχε∙ έστω κι αν ο συσχετισμός των δυνάμεων ευνοούσε τους καθεστωτικούς του Ντε Γκωλ, και παρότι οι τελευταίοι θα χρησιμοποιούσαν (κυριολεκτικά) οτιδήποτε για να καταστείλουν την εξέγερση, ακόμη και την προβοκάτσια.
Το κόκκινο χρώμα, όμως, δεν προσιδιάζει μόνο στην επανάσταση, αλλά και στον έρωτα. Τον απόλυτο έρωτα, που τον διαισθάνεσαι από το πρώτο κοίταγμα και την παρθενική αδιόρατη επαφή, που υπάρχει πέρα από ημερολόγια, ξυπνητήρια και ρολόγια, που διαρκεί για πάντα. Έναν τέτοιον έρωτα γνώρισε τον Ιούνιο του 1968 ο Φρεντερίκ στο πλευρό ενός κόκκινου κοριτσιού, της Φρανσίν. Έναν έρωτα που όφειλε, ωστόσο, να αποχαιρετίσει (και να επιχειρήσει να ξαναβρεί είκοσι χρόνια μετά), κυνηγημένος από το καθεστώς και όντας "υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου."
Ανεξάρτητα από το σε ποια κατηγορία θα μπορούσε να το κατατάξει κανείς (πολιτική περιπέτεια, μαρτυρία, φανταστικό ντοκιμαντέρ), τα Κόκκινα κορίτσια, πάντα πιο όμορφα είναι ένα σπουδαίο και βαθιά συγκινητικό βιβλίο που αφηγείται τις μικρές αιματοβαμμένες ιστορίες των ανώνυμων (άρα αληθινών) αγωνιστών, εκείνων που πολέμησαν, ονειρεύτηκαν κι ερωτεύθηκαν, σαν να μην υπήρχε αύριο. Που ήθελαν (όλον) τον κόσμο (καλύτερο) και τον ήθελαν αυτοβοεί.
"Αυτοί που δεν αγάπησαν ποτέ μια γυναίκα με την πρώτη ματιά, και για μια ολόκληρη ζωή, δεν θα με καταλάβουν. Δεν θα μπορέσει να μας χωρίσει ο χρόνος, μήτε ο θάνατος – θα είσαι η τελευταία εικόνα που θα πάρω μαζί μου. «Κόκκινα κορίτσια, πάντα πιο όμορφα», διαλαλούσε ένα σύνθημα. Ωραία, κόκκινη, εύθραυστη, φρόνιμη και αισθησιακή. Πιστή και αποκλειστική: σε μάντεψα αυτοστιγμεί. Ήσουν το όνειρό μου, εκεί, όρθιο μπροστά μου, και θα ήμουν τόσο ανίκανος να σου κάνω μια ερώτηση όσο κι εσύ να μου απαντήσεις, αν, παρ’ ελπίδα, είχα καταφέρει να σπάσω τη σαγήνη…"
September 24, 2020
Ας μιλήσουμε για ένα βιβλίο που αφηγείται τον αγώνα ενός 20χρονου τον Μάη του '68 στο Παρίσι, ενός σχεδόν παιδιού ακόμη που όμως ξέρει πολύ καλά την αποστολή του στην ζωή αυτή. Ταυτόχρονα ας μιλήσουμε για την αγάπη αυτού του νεαρού για το κόκκινο κορίτσι του, την Φρανσίν του, που αγάπησε ξαφνικά, με την πρώτη ματιά αλλά πρέπει να την αφήσει πίσω του για να εξυπηρετήσει τον ανώτερο στόχο του... Μια ωδή στον μικρό ή μεγάλο καθημερινό αγώνα όλων ενάντια στα κακώς κείμενα και στον έρωτα, που σε παίρνει από τα πόδια και σε σηκώνει 🌬
Τα "κόκκινα κορίτσια, πάντα πιο όμορφα" είναι εν μέρει πολιτικό μυθιστόρημα, αλλά αυτό δεν το περιορίζει στο συναίσθημα που αφήνει. Γίνετε ένα κόκκινο κορίτσι, αφήστε ένα κόκκινο κορίτσι να σας παρασύρει.
Τα "κόκκινα κορίτσια, πάντα πιο όμορφα" είναι εν μέρει πολιτικό μυθιστόρημα, αλλά αυτό δεν το περιορίζει στο συναίσθημα που αφήνει. Γίνετε ένα κόκκινο κορίτσι, αφήστε ένα κόκκινο κορίτσι να σας παρασύρει.
August 1, 2018
Η αυγή έπαιρνε χρώματα μπλε και ρόδινα και ξυπνούσε μέσα μου τη νοσταλγία των πρώτων μου ξενυχτιων , τότε που πιστεύουμε ότι ο κόσμος μας ανήκει. Δεκάξι χρονών.. Το πρόβλημα είναι ότι δεν είμαστε όλοι δεκάξι χρονών την ίδια στιγμή. Όταν οι μεν ονειρεύονται, οι άλλοι έχουν ξεχάσει τα πάντα από την εφηβεία τους.
Ήμουν μόνος και καταδικασμένος να μείνω μόνος. Τη διαφορά την ήξερα από το δημοτικό. Τα γέλια μου μέσα στην σιωπηλή τάξη ή η σιωπή μου μέσα στην γενική ευθυμία. Κι αργότερα, η αδιαφορία μου για τις μεγάλες εθνικές υποθέσεις και η συμπάθεια μου για όλα όσα πήγαιναν κόντρα σ' αυτές
Ο Φαζαρντι βασανίζεται από την άσχημη τροπή που έχει πάρει ο κόσμος του. Δεν μένει αμέτοχος και πληρώνει το βαρύ τίμημα, ποντάροντας στο καλό φίνις
- Φίλησε την αγάπη σου χωρίς να αφήσεις το τουφέκι από το χέρι σου.
Ήμουν μόνος και καταδικασμένος να μείνω μόνος. Τη διαφορά την ήξερα από το δημοτικό. Τα γέλια μου μέσα στην σιωπηλή τάξη ή η σιωπή μου μέσα στην γενική ευθυμία. Κι αργότερα, η αδιαφορία μου για τις μεγάλες εθνικές υποθέσεις και η συμπάθεια μου για όλα όσα πήγαιναν κόντρα σ' αυτές
Ο Φαζαρντι βασανίζεται από την άσχημη τροπή που έχει πάρει ο κόσμος του. Δεν μένει αμέτοχος και πληρώνει το βαρύ τίμημα, ποντάροντας στο καλό φίνις
- Φίλησε την αγάπη σου χωρίς να αφήσεις το τουφέκι από το χέρι σου.
March 8, 2021
" Πώς να εξηγήσουμε, χωρίς να πληγώσουμε κανέναν, ότι ο Μάης του '68, ο δικός μας Μάης, δεν υπήρξε ποτέ ζήτημα μισθών ή μεταρρύθμισης του πανεπιστημίου;
... Εμείς θέλαμε να χτυπήσουμε το κακό στη ρίζα του, να καταργήσουμε τις τάξεις, την ιδιοκτησία. Θέλαμε την κατεδάφιση της εξουσίας για να δώσουμε ίσο μερίδιο στον καθένα. Ήμασταν έτοιμοι να υποφέρουμε τα μαρτύρια της κολάσεως για να δώσουμε στον κόσμο ευτυχία, τρυφερότητα, αγάπη ...
...Μάλλον είχαμε πάει σε λάθος στούντιο: η ταινία που γυριζόταν δεν έμοιαζε με το σενάριο μας. "
Ένα βιβλίο για τις επιλογές ενός ρομαντικού ιδεολόγου που επωμίζεται το βάρος και την ευθύνη αυτών, θυσιάζοντας την προσωπική του ζωή στο βωμό των πιστεύω του.
Ένας νέος 20 ετών που ζει στη Γαλλία των Charles De Gaulle, Georges Pompidou, François Mitterand. Σε μια χώρα όπου οι νέοι ενστερνίζονται τις ιδεολογίες των Μάο και Τρότσκι.
Μια εξέγερση που ξεκίνησε από τον χώρο του πανεπιστημίου για να πάρει τη μορφή κοινωνικής επανάστασης.
Ο Μάης του '68 στο Παρίσι με κεντρικό σύνθημα "Να 'στε ρεαλιστές, ζητήστε το αδύνατο."
Ένας άνθρωπος που αγωνίζεται για την αλλαγή, που παλεύει για την ανατροπή και γνωρίζει τον έρωτα τη στιγμή που πρέπει να εγκαταλείψει τη ζωή του.
... Εμείς θέλαμε να χτυπήσουμε το κακό στη ρίζα του, να καταργήσουμε τις τάξεις, την ιδιοκτησία. Θέλαμε την κατεδάφιση της εξουσίας για να δώσουμε ίσο μερίδιο στον καθένα. Ήμασταν έτοιμοι να υποφέρουμε τα μαρτύρια της κολάσεως για να δώσουμε στον κόσμο ευτυχία, τρυφερότητα, αγάπη ...
...Μάλλον είχαμε πάει σε λάθος στούντιο: η ταινία που γυριζόταν δεν έμοιαζε με το σενάριο μας. "
Ένα βιβλίο για τις επιλογές ενός ρομαντικού ιδεολόγου που επωμίζεται το βάρος και την ευθύνη αυτών, θυσιάζοντας την προσωπική του ζωή στο βωμό των πιστεύω του.
Ένας νέος 20 ετών που ζει στη Γαλλία των Charles De Gaulle, Georges Pompidou, François Mitterand. Σε μια χώρα όπου οι νέοι ενστερνίζονται τις ιδεολογίες των Μάο και Τρότσκι.
Μια εξέγερση που ξεκίνησε από τον χώρο του πανεπιστημίου για να πάρει τη μορφή κοινωνικής επανάστασης.
Ο Μάης του '68 στο Παρίσι με κεντρικό σύνθημα "Να 'στε ρεαλιστές, ζητήστε το αδύνατο."
Ένας άνθρωπος που αγωνίζεται για την αλλαγή, που παλεύει για την ανατροπή και γνωρίζει τον έρωτα τη στιγμή που πρέπει να εγκαταλείψει τη ζωή του.
February 29, 2020
"Παντού τα ρόπαλα σηκώνονταν για να σπάσουν αυτά τα κεφάλια όπου είχε γεννηθεί η ελπίδα για έναν καινούριο κόσμο..
Είχαμε ανάγκη να ζήσουμε πολύ γρήγορα, αγάπη μου.
Είχα εξαφανίσει τα ρολόγια, τα ξυπνητήρια και τα ημερολόγια. Ήθελα να σταματήσω τους δείκτες των ρολογιών, το πέρασμα του χρόνου, μα άλλαζε κιόλας εποχή.."
Ρομαντισμός, ονειροπόληση, τρυφερότητα και βία μπερδεύονται και εναλλάσσονται υπέροχα σε αυτό το συγκινητικό βιβλίο του Φαζαρντί. Γραμμένο το 1988 αποτελεί μια προσωπική κατάθεση του συγγραφέα για την εξέγερση στη Γαλλία το Μάιο του 68 και την εξέλιξή της στο σήμερα. Οι αγώνες, η αγωνία για τη μεγάλη κοινωνική αλλαγή, τα συνδικάτα, τα κόμματα, οι φοιτητές, οι εργάτες, οι απόκληροι της κοινωνίας, αυτοί που δεν έμπαιναν κάτω από καμιά ταμπέλα, τα ιδανικά, που ξεχάστηκαν, που ξεπουλήθηκαν..
Ο ρυθμός του κειμένου είναι γρήγορος - όχι τόσο όσο άλλα βιβλία του συγγραφέα. Μένει πιστός στις χρονικές μεταπηδήσεις του. Οι δόσεις βίας είναι σημαντικά λιγότερες. Κυριαρχεί η επανάσταση και ο έρωτας.. και η ανάγκη του συγγραφέα να φωνάξει για την πίστη στα προσωπικά ιδανικά που γίνεται η κινητήριος δύναμή μας.
Με κάθε ανάγνωση θέλω να του βάλω ένα αστεράκι παραπάνω.
Είχαμε ανάγκη να ζήσουμε πολύ γρήγορα, αγάπη μου.
Είχα εξαφανίσει τα ρολόγια, τα ξυπνητήρια και τα ημερολόγια. Ήθελα να σταματήσω τους δείκτες των ρολογιών, το πέρασμα του χρόνου, μα άλλαζε κιόλας εποχή.."
Ρομαντισμός, ονειροπόληση, τρυφερότητα και βία μπερδεύονται και εναλλάσσονται υπέροχα σε αυτό το συγκινητικό βιβλίο του Φαζαρντί. Γραμμένο το 1988 αποτελεί μια προσωπική κατάθεση του συγγραφέα για την εξέγερση στη Γαλλία το Μάιο του 68 και την εξέλιξή της στο σήμερα. Οι αγώνες, η αγωνία για τη μεγάλη κοινωνική αλλαγή, τα συνδικάτα, τα κόμματα, οι φοιτητές, οι εργάτες, οι απόκληροι της κοινωνίας, αυτοί που δεν έμπαιναν κάτω από καμιά ταμπέλα, τα ιδανικά, που ξεχάστηκαν, που ξεπουλήθηκαν..
Ο ρυθμός του κειμένου είναι γρήγορος - όχι τόσο όσο άλλα βιβλία του συγγραφέα. Μένει πιστός στις χρονικές μεταπηδήσεις του. Οι δόσεις βίας είναι σημαντικά λιγότερες. Κυριαρχεί η επανάσταση και ο έρωτας.. και η ανάγκη του συγγραφέα να φωνάξει για την πίστη στα προσωπικά ιδανικά που γίνεται η κινητήριος δύναμή μας.
Με κάθε ανάγνωση θέλω να του βάλω ένα αστεράκι παραπάνω.
December 11, 2020
Ήταν υπέροχο να νιώθουμε τόσο ντεμοντέ, εμμένοντας στις ιδέες μας, σε μια παρωχημένη ηθική και σε ξεπερασμένες μουσικές. Ανήκαμε στην ιστορία, τι καλύτερο μπορούσε να μας συμβεί;
November 28, 2018
Κατά τόπους 4 και 5 αστέρια.
August 16, 2020
Ενώ πραγματεύεται θέματα που σε αγγίζουν, ίσως σε κάποια σημεία χάνει στον τρόπο γραφής, νομίζω προς το τέλος ίσως είναι λίγο βιαστικά γραμμένο
June 30, 2021
Oh my god. What did I just read?
A kind of boring first 100 page part (for those who have heard such stories before). But suddenly an astonishing, romantic, adventurous second part infinitely moving and vengeful. I'm in shock and awe and totally recommend it.
A kind of boring first 100 page part (for those who have heard such stories before). But suddenly an astonishing, romantic, adventurous second part infinitely moving and vengeful. I'm in shock and awe and totally recommend it.
January 31, 2021
Κόκκινο για την επανάσταση, κόκκινο για τον έρωτα. Τα κόκκινα κορίτσια ειναι πάντα πιο όμορφα. Αγωνίζονται, επιμένουν και δεν περνούν απαρατήρητα!
Φρεντερίκ σ' αγαπώ! Με συγκινήσες βρε σατανά!
Φρεντερίκ σ' αγαπώ! Με συγκινήσες βρε σατανά!
September 14, 2018
Κριτική για το Smassing Culture.
Ρομαντισμός στο εξεγερμένο Παρίσι
O Φρεντερίκ Φαζαρντί είναι μία από τις μεγαλύτερες συγγραφικές αδυναμίες του γράφοντος, οπότε το γεγονός πως με διαφορά ελάχιστων μηνών κυκλοφόρησαν δύο βιβλία του στα ελληνικά, δε μπορούσε να με αφήσει ασυγκίνητο. Μετά το Με Κομμένη την Ανάσα (Οι εκδόσεις των Συναδέλφων, 2018), σειρά πήρε το Κόκκινα Kορίτσια, Πάντα Πιο Όμορφα (εκδόσεις Angelus Novus, 2018).
Όπως έχει γραφτεί ξανά, ο Φρεντερίκ Φαζαρντί ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος αναφερόταν στον εαυτό του ως Αναρχικός, και είχε πλούσια παρουσία στα επαναστατικά κινήματα της Γαλλίας, με αναμενόμενο αποκορύφωμα τον Μάη του ’68. Στα περισσότερα έργα του, οι επιρροές αυτές είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς και το Κόκκινα κορίτσια, πάντα πιο όμορφα δε θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση, ειδικά με δεδομένο πως ο τίτλος του βιβλίου πάρθηκε από πολιτικό σύνθημα γραμμένο σε τοίχους της Σορβόννης.
Η ιστορία ξεκινάει με τον 40άρη πλέον Φρέντυ να επιστρέφει στο Παρίσι το 1988 έπειτα από 20 χρόνια αυτοεξορίας στη Νότιο Αφρική, και να προσπαθεί να προσαρμοστεί στην πόλη που είχε ζήσει μερικές από τις πιο έντονες στιγμές του. Στο σημείο αυτό ξεκινάει και η αναπόληση/ περιγραφή των προ εικοσαετίας συμβάντων, και πιο συγκεκριμένα ο αφηγητής Φρέντυ μεταφέρει τον αναγνώστη στον Μάη του ’68.
Ο Φρέντυ είναι ένας εικοσάχρονος Μαοϊκός προερχόμενος από οικογένεια με Αναρχικό ιδεολογικό υπόβαθρο, ο οποίος ξεκίνησε την κινηματική παρουσία στις επιτροπές ενάντια στον επίκαιρο τότε πόλεμο του Βιετνάμ. Τα γεγονότα του Μάη ξεκινάνε και ο Φρέντυ με τον κολλητό του Τέντυ βρίσκονται στην πρώτη γραμμή καθ’ όλη την διάρκεια των συγκρούσεων, όταν βρίσκονται στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή και γίνονται μάρτυρες μιας προβοκατόρικης και ενδοαστυνομικής δολοφονίας με πρωταγωνιστή ένα ισχυρό στέλεχος της γαλλικής αστυνομίας. Σε μια περίοδο όπως εκείνη, η παρουσία τους στο εν λόγω συμβάν τους οδηγεί στην απόφαση της αυτοεξορίας, μακριά από τη Γαλλία. Τότε είναι που ο Φρέντυ θα γνωρίσει την Φρανσίν, το δικό του κόκκινο κορίτσι, την οποία θα ερωτευτεί.. για πάντα.
Ουσιαστικά ο Φαζαρντί στο βιβλίο του αυτό, κατά μία έννοια παραθέτει τις εμπειρίες του από τα παρισινά οδοφράγματα το ’68, ασκώντας έντονη εκ των έσω κριτική στην Αριστερά της περιόδου για το πώς διαχειρίστηκε την εξέγερση αυτή. Μια κριτική που όμως παρουσιάζεται με ρομαντισμό ως άλλη ερωτική απογοήτευση, δείγμα των ιδανικών του συγγραφέα. Προσθέτοντας σε αυτά, και τον ερωτικό ρομαντισμό του, για την Φρανσίν έχουμε ένα αρκετά διαφορετικό έργο από ό,τι μας είχε συνηθίσει ο Φαζαρντί.
Και αυτό είναι εν κατακλείδι το Κόκκινα κορίτσια, πάντα πιο όμορφα, ένα βιβλίο στο οποίο ο συγγραφέας του παρουσιάζει δύο ρομαντικές -μία πολιτική και μία ερωτική- ιστορίες με φόντο το εξεγερμένο Παρίσι του ’68 και μία noir αισθητική που θα ήταν αδύνατο να λείπει από ένα έργο του Φρεντερίκ Φαζαρντί.
Ρομαντισμός στο εξεγερμένο Παρίσι
O Φρεντερίκ Φαζαρντί είναι μία από τις μεγαλύτερες συγγραφικές αδυναμίες του γράφοντος, οπότε το γεγονός πως με διαφορά ελάχιστων μηνών κυκλοφόρησαν δύο βιβλία του στα ελληνικά, δε μπορούσε να με αφήσει ασυγκίνητο. Μετά το Με Κομμένη την Ανάσα (Οι εκδόσεις των Συναδέλφων, 2018), σειρά πήρε το Κόκκινα Kορίτσια, Πάντα Πιο Όμορφα (εκδόσεις Angelus Novus, 2018).
Όπως έχει γραφτεί ξανά, ο Φρεντερίκ Φαζαρντί ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος αναφερόταν στον εαυτό του ως Αναρχικός, και είχε πλούσια παρουσία στα επαναστατικά κινήματα της Γαλλίας, με αναμενόμενο αποκορύφωμα τον Μάη του ’68. Στα περισσότερα έργα του, οι επιρροές αυτές είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς και το Κόκκινα κορίτσια, πάντα πιο όμορφα δε θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση, ειδικά με δεδομένο πως ο τίτλος του βιβλίου πάρθηκε από πολιτικό σύνθημα γραμμένο σε τοίχους της Σορβόννης.
Η ιστορία ξεκινάει με τον 40άρη πλέον Φρέντυ να επιστρέφει στο Παρίσι το 1988 έπειτα από 20 χρόνια αυτοεξορίας στη Νότιο Αφρική, και να προσπαθεί να προσαρμοστεί στην πόλη που είχε ζήσει μερικές από τις πιο έντονες στιγμές του. Στο σημείο αυτό ξεκινάει και η αναπόληση/ περιγραφή των προ εικοσαετίας συμβάντων, και πιο συγκεκριμένα ο αφηγητής Φρέντυ μεταφέρει τον αναγνώστη στον Μάη του ’68.
Ο Φρέντυ είναι ένας εικοσάχρονος Μαοϊκός προερχόμενος από οικογένεια με Αναρχικό ιδεολογικό υπόβαθρο, ο οποίος ξεκίνησε την κινηματική παρουσία στις επιτροπές ενάντια στον επίκαιρο τότε πόλεμο του Βιετνάμ. Τα γεγονότα του Μάη ξεκινάνε και ο Φρέντυ με τον κολλητό του Τέντυ βρίσκονται στην πρώτη γραμμή καθ’ όλη την διάρκεια των συγκρούσεων, όταν βρίσκονται στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή και γίνονται μάρτυρες μιας προβοκατόρικης και ενδοαστυνομικής δολοφονίας με πρωταγωνιστή ένα ισχυρό στέλεχος της γαλλικής αστυνομίας. Σε μια περίοδο όπως εκείνη, η παρουσία τους στο εν λόγω συμβάν τους οδηγεί στην απόφαση της αυτοεξορίας, μακριά από τη Γαλλία. Τότε είναι που ο Φρέντυ θα γνωρίσει την Φρανσίν, το δικό του κόκκινο κορίτσι, την οποία θα ερωτευτεί.. για πάντα.
Ουσιαστικά ο Φαζαρντί στο βιβλίο του αυτό, κατά μία έννοια παραθέτει τις εμπειρίες του από τα παρισινά οδοφράγματα το ’68, ασκώντας έντονη εκ των έσω κριτική στην Αριστερά της περιόδου για το πώς διαχειρίστηκε την εξέγερση αυτή. Μια κριτική που όμως παρουσιάζεται με ρομαντισμό ως άλλη ερωτική απογοήτευση, δείγμα των ιδανικών του συγγραφέα. Προσθέτοντας σε αυτά, και τον ερωτικό ρομαντισμό του, για την Φρανσίν έχουμε ένα αρκετά διαφορετικό έργο από ό,τι μας είχε συνηθίσει ο Φαζαρντί.
Και αυτό είναι εν κατακλείδι το Κόκκινα κορίτσια, πάντα πιο όμορφα, ένα βιβλίο στο οποίο ο συγγραφέας του παρουσιάζει δύο ρομαντικές -μία πολιτική και μία ερωτική- ιστορίες με φόντο το εξεγερμένο Παρίσι του ’68 και μία noir αισθητική που θα ήταν αδύνατο να λείπει από ένα έργο του Φρεντερίκ Φαζαρντί.
August 8, 2020
Αν και το "Φονιάδες μπάτσων" δεν με ξετρέλανε, λίγο ο Μάης του '68, λίγο το σύνθημα-τίτλος, λίγο το ωραίο εξώφυλλο του βιβλίου με έκαναν να δώσω στον Φαζαρντί μια δεύτερη ευκαιρία. Και έπραξα σωστά.
Στις σελίδες του βιβλίου θα διαβάσει κανείς για τα όνειρα μιας γενιάς, τις προσδοκίες και την πεποίθηση ότι, γαμώτο, μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Όλα αυτά σε ένα νουάρ περιτύλιγμα και υπό το πρίσμα ενός έρωτα, απ' αυτούς που σε κρατούν ζωντανό είκοσι χρόνια.
Δεν πιστεύω σε "βιβλία για το καλοκαίρι", αλλά ναι, αυτό ήταν το απόλυτο καλοκαιρινό βιβλίο. Λίγο έρωτας, λίγο νουάρ, λίγο πολιτική. Το συνιστώ.
Στις σελίδες του βιβλίου θα διαβάσει κανείς για τα όνειρα μιας γενιάς, τις προσδοκίες και την πεποίθηση ότι, γαμώτο, μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Όλα αυτά σε ένα νουάρ περιτύλιγμα και υπό το πρίσμα ενός έρωτα, απ' αυτούς που σε κρατούν ζωντανό είκοσι χρόνια.
Δεν πιστεύω σε "βιβλία για το καλοκαίρι", αλλά ναι, αυτό ήταν το απόλυτο καλοκαιρινό βιβλίο. Λίγο έρωτας, λίγο νουάρ, λίγο πολιτική. Το συνιστώ.
November 17, 2024
Εκρηκτικός πάντα ο Φαζαρντί! Σκληρότητα αλλά και πολύ συναίσθημα σε ένα χρονικό του Μάη του 68
November 6, 2021
Από την ώρα που διάβασα το όνομα του συγγραφέα, τραγουδάω ο Φαζαρντι...ο Φαζαρντι(όπως Το καραντί... Το καραντί θα μας μπατάρει...) κλασική περίπτωση βλάβης θα πεις και θα συμφωνήσω!
Τι έχουμε εδώ; Εδώ έχω ένα ακόμα βιβλίου του μεσιε Φαζαρντι. Αυτος Γαλλος, ξεκάθαρα αριστερος με έντονα στοχαστική διάθεση προσπαθεί να μας διηγηθεί τον Μαη του 68 όπως τον έζησε και όπως τον φιλοσόφησε αργότερα μετά τα σαράντα.
Έχουμε μια αρκετά ενδιαφέρουσα αφήγηση, αλλιώτικη από αυτές που συνήθως μου αρέσουν, ο λόγος είναι γρήγορος και απλός(πολλές φορές αρκετά απλοϊκός,δεν ξέρω αν είναι προϊόν της μετάφρασης), κάπως σύγχρονος και παλιακος μαζί και έντονα πολιτικός. Χρησιμοποιεί μια ερωτική σχέση ως λυρικό στοιχείο σε μια άλλη «ερωτικη» του σχέση, αυτή με την αριστερά.(Τουλάχιστον εγώ έτσι το ερμήνευσα). Νέος κι παθιασμένος στην αρχή, αυτοεξόριστος και αποστασιοποιημένος στη συνέχεια μέχρι να επιστρέψει κατασταλαγμένος και απόλυτος για την τελική του απόφαση.
Μπουλετς ενθουσιασμού:
•η έντονη πολιτική κριτική που ασκεί στην εποχή και στα δυο πολιτικά μέτωπα
•το πανέμορφο εξώφυλλο της Κυριακή Μαυρογεώργη και γενικότερα η επιμέλεια των @angelus.novus.books ,ήταν το πρώτο βιβλίο των εκδόσεων που διάβασα
•το πιο απολαυστικό παράρτημα σημειώσεων που έχω βρει σε βιβλίο από μεταφραστή!
Σίγουρα δεν σε βοήθησα αλλά είπαμε...κλασική περίπτωση βλάβης! Cheers νταρλινγκς!!!
https://www.instagram.com/p/COs8lVdFiyb/
Τι έχουμε εδώ; Εδώ έχω ένα ακόμα βιβλίου του μεσιε Φαζαρντι. Αυτος Γαλλος, ξεκάθαρα αριστερος με έντονα στοχαστική διάθεση προσπαθεί να μας διηγηθεί τον Μαη του 68 όπως τον έζησε και όπως τον φιλοσόφησε αργότερα μετά τα σαράντα.
Έχουμε μια αρκετά ενδιαφέρουσα αφήγηση, αλλιώτικη από αυτές που συνήθως μου αρέσουν, ο λόγος είναι γρήγορος και απλός(πολλές φορές αρκετά απλοϊκός,δεν ξέρω αν είναι προϊόν της μετάφρασης), κάπως σύγχρονος και παλιακος μαζί και έντονα πολιτικός. Χρησιμοποιεί μια ερωτική σχέση ως λυρικό στοιχείο σε μια άλλη «ερωτικη» του σχέση, αυτή με την αριστερά.(Τουλάχιστον εγώ έτσι το ερμήνευσα). Νέος κι παθιασμένος στην αρχή, αυτοεξόριστος και αποστασιοποιημένος στη συνέχεια μέχρι να επιστρέψει κατασταλαγμένος και απόλυτος για την τελική του απόφαση.
Μπουλετς ενθουσιασμού:
•η έντονη πολιτική κριτική που ασκεί στην εποχή και στα δυο πολιτικά μέτωπα
•το πανέμορφο εξώφυλλο της Κυριακή Μαυρογεώργη και γενικότερα η επιμέλεια των @angelus.novus.books ,ήταν το πρώτο βιβλίο των εκδόσεων που διάβασα
•το πιο απολαυστικό παράρτημα σημειώσεων που έχω βρει σε βιβλίο από μεταφραστή!
Σίγουρα δεν σε βοήθησα αλλά είπαμε...κλασική περίπτωση βλάβης! Cheers νταρλινγκς!!!
https://www.instagram.com/p/COs8lVdFiyb/
September 29, 2018
Ολόκληρη η κριτική στο Smassing Culture
Ρομαντισμός στο εξεγερμένο Παρίσι
O Φρεντερίκ Φαζαρντί είναι μία από τις μεγαλύτερες συγγραφικές αδυναμίες του γράφοντος, οπότε το γεγονός πως με διαφορά ελάχιστων μηνών κυκλοφόρησαν δύο βιβλία του στα ελληνικά, δε μπορούσε να με αφήσει ασυγκίνητο. Μετά το Με Κομμένη την Ανάσα (Οι εκδόσεις των Συναδέλφων, 2018), σειρά πήρε το Κόκκινα Kορίτσια, Πάντα Πιο Όμορφα (εκδόσεις Angelus Novus, 2018).
Όπως έχει γραφτεί ξανά, ο Φρεντερίκ Φαζαρντί ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος αναφερόταν στον εαυτό του ως Αναρχικός, και είχε πλούσια παρουσία στα επαναστατικά κινήματα της Γαλλίας, με αναμενόμενο αποκορύφωμα τον Μάη του ’68. Στα περισσότερα έργα του, οι επιρροές αυτές είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς και το Κόκκινα κορίτσια, πάντα πιο όμορφα δε θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση, ειδικά με δεδομένο πως ο τίτλος του βιβλίου πάρθηκε από πολιτικό σύνθημα γραμμένο σε τοίχους της Σορβόννης.
Η ιστορία ξεκινάει με τον 40άρη πλέον Φρέντυ να επιστρέφει στο Παρίσι το 1988 έπειτα από 20 χρόνια αυτοεξορίας στη Νότιο Αφρική, και να προσπαθεί να προσαρμοστεί στην πόλη που είχε ζήσει μερικές από τις πιο έντονες στιγμές του. Στο σημείο αυτό ξεκινάει και η αναπόληση/ περιγραφή των προ εικοσαετίας συμβάντων, και πιο συγκεκριμένα ο αφηγητής Φρέντυ μεταφέρει τον αναγνώστη στον Μάη του ’68.
Ο Φρέντυ είναι ένας εικοσάχρονος Μαοϊκός προερχόμενος από οικογένεια με Αναρχικό ιδεολογικό υπόβαθρο, ο οποίος ξεκίνησε την κινηματική παρουσία στις επιτροπές ενάντια στον επίκαιρο τότε πόλεμο του Βιετνάμ. Τα γεγονότα του Μάη ξεκινάνε και ο Φρέντυ με τον κολλητό του Τέντυ βρίσκονται στην πρώτη γραμμή καθ’ όλη την διάρκεια των συγκρούσεων, όταν βρίσκονται στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή και γίνονται μάρτυρες μιας προβοκατόρικης και ενδοαστυνομικής δολοφονίας με πρωταγωνιστή ένα ισχυρό στέλεχος της γαλλικής αστυνομίας. Σε μια περίοδο όπως εκείνη, η παρουσία τους στο εν λόγω συμβάν τους οδηγεί στην απόφαση της αυτοεξορίας, μακριά από τη Γαλλία. Τότε είναι που ο Φρέντυ θα γνωρίσει την Φρανσίν, το δικό του κόκκινο κορίτσι, την οποία θα ερωτευτεί.. για πάντα.
Ουσιαστικά ο Φαζαρντί στο βιβλίο του αυτό, κατά μία έννοια παραθέτει τις εμπειρίες του από τα παρισινά οδοφράγματα το ’68, ασκώντας έντονη εκ των έσω κριτική στην Αριστερά της περιόδου για το πώς διαχειρίστηκε την εξέγερση αυτή. Μια κριτική που όμως παρουσιάζεται με ρομαντισμό ως άλλη ερωτική απογοήτευση, δείγμα των ιδανικών του συγγραφέα. Προσθέτοντας σε αυτά, και τον ερωτικό ρομαντισμό του, για την Φρανσίν έχουμε ένα αρκετά διαφορετικό έργο από ό,τι μας είχε συνηθίσει ο Φαζαρντί.
Και αυτό είναι εν κατακλείδι το Κόκκινα κορίτσια, πάντα πιο όμορφα, ένα βιβλίο στο οποίο ο συγγραφέας του παρουσιά��ει δύο ρομαντικές -μία πολιτική και μία ερωτική- ιστορίες με φόντο το εξεγερμένο Παρίσι του ’68 και μία noir αισθητική που θα ήταν αδύνατο να λείπει από ένα έργο του Φρεντερίκ Φαζαρντί.
Ρομαντισμός στο εξεγερμένο Παρίσι
O Φρεντερίκ Φαζαρντί είναι μία από τις μεγαλύτερες συγγραφικές αδυναμίες του γράφοντος, οπότε το γεγονός πως με διαφορά ελάχιστων μηνών κυκλοφόρησαν δύο βιβλία του στα ελληνικά, δε μπορούσε να με αφήσει ασυγκίνητο. Μετά το Με Κομμένη την Ανάσα (Οι εκδόσεις των Συναδέλφων, 2018), σειρά πήρε το Κόκκινα Kορίτσια, Πάντα Πιο Όμορφα (εκδόσεις Angelus Novus, 2018).
Όπως έχει γραφτεί ξανά, ο Φρεντερίκ Φαζαρντί ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος αναφερόταν στον εαυτό του ως Αναρχικός, και είχε πλούσια παρουσία στα επαναστατικά κινήματα της Γαλλίας, με αναμενόμενο αποκορύφωμα τον Μάη του ’68. Στα περισσότερα έργα του, οι επιρροές αυτές είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς και το Κόκκινα κορίτσια, πάντα πιο όμορφα δε θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση, ειδικά με δεδομένο πως ο τίτλος του βιβλίου πάρθηκε από πολιτικό σύνθημα γραμμένο σε τοίχους της Σορβόννης.
Η ιστορία ξεκινάει με τον 40άρη πλέον Φρέντυ να επιστρέφει στο Παρίσι το 1988 έπειτα από 20 χρόνια αυτοεξορίας στη Νότιο Αφρική, και να προσπαθεί να προσαρμοστεί στην πόλη που είχε ζήσει μερικές από τις πιο έντονες στιγμές του. Στο σημείο αυτό ξεκινάει και η αναπόληση/ περιγραφή των προ εικοσαετίας συμβάντων, και πιο συγκεκριμένα ο αφηγητής Φρέντυ μεταφέρει τον αναγνώστη στον Μάη του ’68.
Ο Φρέντυ είναι ένας εικοσάχρονος Μαοϊκός προερχόμενος από οικογένεια με Αναρχικό ιδεολογικό υπόβαθρο, ο οποίος ξεκίνησε την κινηματική παρουσία στις επιτροπές ενάντια στον επίκαιρο τότε πόλεμο του Βιετνάμ. Τα γεγονότα του Μάη ξεκινάνε και ο Φρέντυ με τον κολλητό του Τέντυ βρίσκονται στην πρώτη γραμμή καθ’ όλη την διάρκεια των συγκρούσεων, όταν βρίσκονται στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή και γίνονται μάρτυρες μιας προβοκατόρικης και ενδοαστυνομικής δολοφονίας με πρωταγωνιστή ένα ισχυρό στέλεχος της γαλλικής αστυνομίας. Σε μια περίοδο όπως εκείνη, η παρουσία τους στο εν λόγω συμβάν τους οδηγεί στην απόφαση της αυτοεξορίας, μακριά από τη Γαλλία. Τότε είναι που ο Φρέντυ θα γνωρίσει την Φρανσίν, το δικό του κόκκινο κορίτσι, την οποία θα ερωτευτεί.. για πάντα.
Ουσιαστικά ο Φαζαρντί στο βιβλίο του αυτό, κατά μία έννοια παραθέτει τις εμπειρίες του από τα παρισινά οδοφράγματα το ’68, ασκώντας έντονη εκ των έσω κριτική στην Αριστερά της περιόδου για το πώς διαχειρίστηκε την εξέγερση αυτή. Μια κριτική που όμως παρουσιάζεται με ρομαντισμό ως άλλη ερωτική απογοήτευση, δείγμα των ιδανικών του συγγραφέα. Προσθέτοντας σε αυτά, και τον ερωτικό ρομαντισμό του, για την Φρανσίν έχουμε ένα αρκετά διαφορετικό έργο από ό,τι μας είχε συνηθίσει ο Φαζαρντί.
Και αυτό είναι εν κατακλείδι το Κόκκινα κορίτσια, πάντα πιο όμορφα, ένα βιβλίο στο οποίο ο συγγραφέας του παρουσιά��ει δύο ρομαντικές -μία πολιτική και μία ερωτική- ιστορίες με φόντο το εξεγερμένο Παρίσι του ’68 και μία noir αισθητική που θα ήταν αδύνατο να λείπει από ένα έργο του Φρεντερίκ Φαζαρντί.
January 11, 2024
"Κόκκινα κορίτσια, πάντα πιο όμορφα" Φρεντερίκ Φαζαρντι
Δεν περίμενα πριν από δύο μέρες που ξεκίνησα αυτό το βιβλίο πως μέσα σε αυτές τις 2 μέρες έζησα μια ζωή από το '68 μέχρι το '88. Πήγα από τη Γαλλία, στη Νότια Αφρική και πάλι πίσω. Έτσι νιώθεις τη γραφή του φαζαρντι λες και βρίσκεσαι στο πάγκο με τα κόκκινα βιβλία όπου συνάντησε την Φρανσιν, λες και ήσουν εκεί όταν ο Ρουσο έπεσε χάμω και μη τον είδατε. Έτσι ένιωθες σε όλο το βιβλίο.
Είναι το δεύτερο βιβλίο του 2024 και είναι το δεύτερο βιβλίο με το οποίο έχω πάθει τη πλάκα μου.
Μάης του '68, δύο φίλοι ο Φρέντι και ο Τέντι δεν αφήνουν διαδήλωση για διαδήλωση, σύγκρουση για σύγκρουση και γίνεται εκεί ο κακός χαμός, κακοί μπουρζουαδες, καλή εργατική τάξη, σκατα στους μπάτσους και άλλα πολλά που αγαπάμε σε αυτή τη βιβλιοφιλικη σελίδα.
Έλα όμως που δεν είναι όλα ρόδινα. Οι απεργοί δεν γυρνούν πάντα νικώντας, γυρνούν, ξανά μανα στα γρανάζια και αυτό γεννά απογοήτευση. Μέσα σ' όλα οι δύο φίλοι βρίσκονται μπροστά σε μια προβοκάτσια. Όλο αυτό άλλαξε τη ζωής τους. Γνωρίζει μετά και τη Φρανσιν μη το ξεχάσω αυτό και γίνεται της τρελής. Θέλω να πω κι άλλα πολλά, αλλά θα κρατηθώ γιατί θα βγει τεράστιο αυτό.
Σοκ όμως σε γενικές γραμμές η γραφή, οι χαρακτήρες... Η σταδιακή αυτή μετάβαση της ζωής του πρωταγωνιστή, το καρακτερ ντιβελοπμεντ ή και όχι του Φρέντι, είναι αυτά που πραγματικά σου προκαλούν το αίσθημα αυτό το υπέροχο του τι θα γίνει μετά. Δεν είχα κάποια ένσταση ήταν όλο τέλειο.
Αυτό που κρατάω είναι η συμβουλή της γιαγιά του Φρέντι, οι φασίστες το μόνο που καταλαβαίνουν είναι τα χαστούκια στη μούρη αλλά σκατα στους μπάτσους
Τώρα που έχω γκουντ ριντς θα βάλω 5/5 αστεράκια.
Υ.Γ. το βιβλίο άρεσε πολύ και στον Ντάνι και χώνει τη μούρη σε κάθε φωτογραφία!!!
Δεν περίμενα πριν από δύο μέρες που ξεκίνησα αυτό το βιβλίο πως μέσα σε αυτές τις 2 μέρες έζησα μια ζωή από το '68 μέχρι το '88. Πήγα από τη Γαλλία, στη Νότια Αφρική και πάλι πίσω. Έτσι νιώθεις τη γραφή του φαζαρντι λες και βρίσκεσαι στο πάγκο με τα κόκκινα βιβλία όπου συνάντησε την Φρανσιν, λες και ήσουν εκεί όταν ο Ρουσο έπεσε χάμω και μη τον είδατε. Έτσι ένιωθες σε όλο το βιβλίο.
Είναι το δεύτερο βιβλίο του 2024 και είναι το δεύτερο βιβλίο με το οποίο έχω πάθει τη πλάκα μου.
Μάης του '68, δύο φίλοι ο Φρέντι και ο Τέντι δεν αφήνουν διαδήλωση για διαδήλωση, σύγκρουση για σύγκρουση και γίνεται εκεί ο κακός χαμός, κακοί μπουρζουαδες, καλή εργατική τάξη, σκατα στους μπάτσους και άλλα πολλά που αγαπάμε σε αυτή τη βιβλιοφιλικη σελίδα.
Έλα όμως που δεν είναι όλα ρόδινα. Οι απεργοί δεν γυρνούν πάντα νικώντας, γυρνούν, ξανά μανα στα γρανάζια και αυτό γεννά απογοήτευση. Μέσα σ' όλα οι δύο φίλοι βρίσκονται μπροστά σε μια προβοκάτσια. Όλο αυτό άλλαξε τη ζωής τους. Γνωρίζει μετά και τη Φρανσιν μη το ξεχάσω αυτό και γίνεται της τρελής. Θέλω να πω κι άλλα πολλά, αλλά θα κρατηθώ γιατί θα βγει τεράστιο αυτό.
Σοκ όμως σε γενικές γραμμές η γραφή, οι χαρακτήρες... Η σταδιακή αυτή μετάβαση της ζωής του πρωταγωνιστή, το καρακτερ ντιβελοπμεντ ή και όχι του Φρέντι, είναι αυτά που πραγματικά σου προκαλούν το αίσθημα αυτό το υπέροχο του τι θα γίνει μετά. Δεν είχα κάποια ένσταση ήταν όλο τέλειο.
Αυτό που κρατάω είναι η συμβουλή της γιαγιά του Φρέντι, οι φασίστες το μόνο που καταλαβαίνουν είναι τα χαστούκια στη μούρη αλλά σκατα στους μπάτσους
Τώρα που έχω γκουντ ριντς θα βάλω 5/5 αστεράκια.
Υ.Γ. το βιβλίο άρεσε πολύ και στον Ντάνι και χώνει τη μούρη σε κάθε φωτογραφία!!!
January 30, 2021
Como é bom receber dicas de livros pelos amigos. Uma breve incursão no contexto de maio de 1968 na França pelo olhar de um jovem trabalhador, ou filho de trabalhadores - o que difere muito das abordagens que partem da juventude universitária. Aquela leitura de que "direita, esquerda, grupúsculos, sindicatos, polícia, exército, magistratura: tais eram nossos principais inimigos cada um deles contribuindo com sua nuance pastel ou castanha para a grande diarreia estatal". Já li e ouvi alguma coisa sobre 68, mas é difícil entender o que foi - e o que seguiu. Um sonho de felicidade e superação de um "mundo uniformemente cinza". Uma tentativa que logo se esvaiu, contornou a situação e reforçou um sistema de opressão velada, mas não menos violenta. Daqueles jovens de 1968, como diz o personagem Benoit em 1988, "estamos no poder em toda parte! Imprensa, cinema, política, economia! E quando não estamos na primeira linha, estamos logo atrás da marionete".
Era pra isso? O livro fala de amor também. E é bonito, terno. Fala das guerrilhas e revoluções na África (- e eu que não sabia que Maputo chamava Lourenço Marques? antes da viteória da Frelimo). Um mundo e um viver o mundo que pra nossa geração parece longe, longe, mas que foi a realidade dos nossos pais e avós. Logo ali. "Passa assim tão rápido, uma vida?".
Era pra isso? O livro fala de amor também. E é bonito, terno. Fala das guerrilhas e revoluções na África (- e eu que não sabia que Maputo chamava Lourenço Marques? antes da viteória da Frelimo). Um mundo e um viver o mundo que pra nossa geração parece longe, longe, mas que foi a realidade dos nossos pais e avós. Logo ali. "Passa assim tão rápido, uma vida?".
June 15, 2024
Τρίτο βιβλίο του Φαζαρντί που διαβάζω, μετά το συμπαθητικό "Φονιάδες μπάτσων" και το πολύ καλό "Η νύχτα των παπουτσωμένων γάτων", και μπορώ να πω ότι ήταν και αυτό ένα πολύ καλό και ιδιαίτερο ανάγνωσμα. Λιτή, άμεση, επιθετική και σε σημεία τρυφερή γραφή, χωρίς φιοριτούρες και άχρηστες λεπτομέρειες ο συγγραφέας αγγίζει με μοναδικό τρόπο τον Μάη του '68 στο φλεγόμενο Παρίσι, με τον ήρωα του βιβλίου να επιστρέφει στην πόλη μετά από είκοσι χρόνια αυτοεξορίας, αφού έζησε ένα σωρό περιπέτειες και μπλέχτηκε σε διάφορες ιστορίες. Είναι ένα αρκετά έντονο πολιτικό μυθιστόρημα, που όμως δεν του λείπει το συναίσθημα και ο ρομαντισμός. Ναι, πολύ μου άρεσε, έτσι λιτό και απέριττο όπως ήταν, σκληρό σε ορισμένα σημεία και πιο τρυφερό σε άλλα, και πάντα καλογραμμένο.
March 31, 2023
What an amazing book, politics, adventure and a love story to keep you waiting till the last line of the book.
The story takes place during the political events which shook France and the whole world in May of 1968. The heroes are two working class guys in their twenties which fight for their ideology. The description of the events in Paris is one of the parts I enjoyed a lot, felt like I was walking in Sorbonne and the boulevards that the events were taking place.
The love story was also beautiful and touching.
The story takes place during the political events which shook France and the whole world in May of 1968. The heroes are two working class guys in their twenties which fight for their ideology. The description of the events in Paris is one of the parts I enjoyed a lot, felt like I was walking in Sorbonne and the boulevards that the events were taking place.
The love story was also beautiful and touching.
April 24, 2023
Το απόλυτο 5 στα 5, βιβλίο δυναμικό και ήρεμο, η ανάγκη για αλλαγή του συστήματος, αλλά και για έρωτα.
Displaying 1 - 20 of 20 reviews