این کتاب را چند بار مرور کرده ام و از این همه عناد و غیر منصف بودن تعجب کرده ام . مهم ترین ویژه گی کتاب این هست که به هر صورت می خواهد رسول زاده را محکوم کند وقتی به نوشته های او رجوع می کند اگر در مخالفت با روسیه باشد سعی می کند او را به انگلیس مربوط کند و اگر در مخالفت با انگلیس باشد باز می نویسد که به خاطر منافع انگلیس بوده است . در سر تاسر کتاب سعی می کند همه جا رد پایی از امپریالیسم مالی انگلیس پیدا کند . شدیدا کتاب به بیماری دایی جان ناپلئونی مبتلاست . در عوض همه جا و همیشه از جنایت های روسیه چشم پوشیده و سعی در تطهیر آن دارد . در اولین پاراگراف کتاب هم استدلال مسخره ای اورده است می نویسد: تاریخ معاصر ایران شناخته شده نیست ... بخش عظیمی از دلایل ان متاثر از دیدگاه مورخین دوره پهلوی است. ظاهرا ایشان فکر می کنند که همه مورخین دوره پهلوی یک نوع فکر می کردند و می نوشتند که یک نوع تاثیر واحد هم بگذارند.