გოდერძი ჩოხელი რომან "სულეთის კიდობანში" წარმოაჩენს, როგორ უნდა გადარჩეს ეროვნული ფასეულობები, ყოველივე ის, რაც ქართველ კაცს შეუქმნია და თავისი წვილილი შეუტანია საკაცობრიო სულიერების საგანძურში. მისი საფიქრალია, როგორ უნდა იხსნას ადამიანმა სული თანამედროვე სამყაროში, რომელიც ასპარეზია ღვთაებრივ და დემონურ ძალის ჭიდილისა. ამ მარადიულ ბრძოლაში წარმოჩნდებიან ბიბლიური ნოეს მსგავსი მართალი ადამიანები, ღვთის შეწევნით რომ გადარჩენენ ღვთის სიტყვას.
Goderdzi Chokheli (Georgian: გოდერძი ჩოხელი) (October 2, 1954 – November 16, 2007) was a Georgian novelist, scriptwriter, and film director. Born in the village Chokhi in then-Soviet Georgia, he graduated from Tbilisi State Theatre Institute in 1979, and debuted in cinema in 1978. Some of his most successful films are The Resurrection (1982), Human Sadness (1984), Easter Lamb (1988), The Children of Sin (1989), The Birds of Paradise (1997), The Gospel According to Luke (1998), and The Chained Knights (2000). He also authored several novellas and collections of stories such as Letter to Fir-trees, Twilight Gorge, People Melancholy, Wolf, Fish's Letters, Priest’s Sin, Keep me Motherland, Pursuer Fate, Going to Heaven, and The Life of the Grass.
LITERARY PRIZES AND AWARDS
- Grand Prize for the film “Easter”, International Short Film Festival Oberhausen, Germany, 1982 - “Silver Nymph” and prize of International Catholic Church for the film “Children of Sin”, Monte Carlo Film Festival, 1991 - Special Prize at Japan Film Festival (1991) - Prizes for the Best Script and Best Film Producing at Tbilisi “Gold Eagle” Festival, 1992 - Grand Prize at Anapa festival for the film “Turtle-Doves of Paradise”, 1997 - Prize for the best script at Anapa Festival for the film “Gospel According to Luke”, 1998
წიგნი,რომელიც ზუსტად ეხმიანება “ვაიდემოკრატიული” ზესახელმწიფოების მიერ გატარებულ დამპყრობლურ პოლიტიკას. მელია-დემოკრატიის ნიღბით დაფარული ტირანიის სიმბოლო, მახათი- იქ შემრჭობ-გამომრჭობი,სადაც დროს და სიტუაციას აწყობს, გუთანი,ხმალი,ვახტანგის ანდერძი,”ვეფხისტყაოსანი,” დედაბოძი,ფანდური და მისთანანი- ეროვნული სიმბოლიკა,რომელიც “ვაიდემოკრატიული” გლობალიზაციის მსხვერპლი უნდა გახდეს და მუზეუმის ამშენებელი გუდამაყრელი- ანუ ქართველი ხალხი,ზემოთხსენებულ ორს შუა მუდამ გაჭედილი,გაორებული და დაზარალებული. შედევრების შედევრია.
ელდარ შენგელაიას გადაღებული სავარძელი არ მინახავს, მაგრამ მგონია, რომ იმავე განწყობას მოიტანს, რაც ამ პატარა რომანმა შემიქმნა. ყოველ შემთხვევაში, მისი შეფასებისას ვარსკვლავები ბევრად ნაკლები აღმოჩნდა, ვიდრე - გუდამაყრის ცაზეა.
მიყვარს! ♥️ წიგნი, რომელიც გაჟღენთილია ადამიანური გრძნობებით, სევდით, სიხარულით, ბოროტებით, სიკეთით. მიყვარს ჩოხელიც! მისი მხატვრულად ნაქარი ნაწარმოებები სულ სხვანაირად იკითხება. ♥️ უდიდესი აზრი დევს ამ პატარა წიგნში. კარგადაა გადმოცემული საქართველოს მჭამელი მელიები და ქართველი ერი, რომელიც მუდამ ორ წყალს შუაა.
"იყნოსა უფალმა კეთილსურნელება და თქვა უფალმა თავისთვის: ამიერიდან აღარ დავწყევლი მიწას ადამიანის გამო, რადგან ბოროტისკენაა მიდრეკილი ადამიანის გულისთქმა მისი სიყრმიდანვე."