In Trump's Counter-Revolution, Mikkel Bolt Rasmussen looks behind the craziness of Donald Trump to decipher the formation of a new kind of fascism, late-capitalist fascism, that is intent on preventing any kind of real social change. Trump projects an image of America as threatened, but capable of re-creating itself as a united, white and patriarchal "Make America great again". After forty years of extreme, uneven development in the US, Trump's late-capitalist fascism fuses popular culture and ultra-nationalism in an attempt to renew the old alliance between the white working class and the capitalist class, preventing the coming into being of an anti-capitalist alliance between Occupy and Black Lives Matter. 'A lucid, clear-eyed analysis of the morbid spectacle of Trump's racist counterrevolution. Mikkel Bolt proposes to add to the rubble of the neoliberal order by demolishing the political form of capitalism - democracy itself - as it slides into fascism. Welcome to life in the postcolony.' Iain Boal, co-author of Afflicted Capital and Spectacle in a New Age of War
Mikkel Bolt Rasmussen is an art historian and theorists working on the politics and history of the avant-garde, the politics of contemporary art and the revolutionary tradition. He is associate professor at the University of Copenhagen.
Υποψιάζομαι ότι ο Τραμπ διάβασε το βιβλίο του καθηγητή ιστορίας της τέχνης του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης, τσατίστηκε, και απαίτησε από τη Δανία να παραχωρήσει στις ΗΠΑ τη Γροιλανδία. Διότι, [Ο Τραμπ φαίνεται να αναπολεί αμυδρά μια χρυσή μεταπολεμική εποχή αφθονίας κατά την οποία οι ΗΠΑ ήταν ο ηγέτης του ελεύθερου κόσμου και οι παραδοσιακοί έμφυλοι ρόλοι δεν είχαν ακόμα αμφισβητηθεί. Ο λευκός άντρας κυριαρχούσε όταν η Αμερική ήταν σπουδαία. Οι γυναίκες, οι μαύροι και όλοι οι υπόλοιποι ήξεραν τη θέση τους, ήξεραν ότι ο λευκός άντρας ήταν ο φυσικός ηγέτης. Υπήρχαν λιγότερα προβλήματα εκείνη την εποχή.] (σελ.110) και [Αυτός είναι ο σύγχρονος φασισμός των ΗΠΑ. Είναι περίεργα αστείος και κάποιες φορές αλλόκοτος, αλλά εξίσου επικίνδυνος με τους προκατόχους του. Ο Τραμπ δεν είναι κάποιου είδους δημοκρατικό πραξικόπημα.] (σελ.120)
Φυσικά, κάνουμε πλάκα. Ο Τραμπ δεν διαβάζει τίποτα και ούτε θα ξέρει ή έχει ακούσει έναν πενηντάχρονο καθηγητή πανεπιστημίουπου ξιφουλκεί κατά της ακροδεξιάς. Κατά του φασισμού του υστεροκαπιταλισμού για την ακρίβεια, όπως ορίζει χωρίς επιφυλάξεις, ο οποίος προσωποποιείται στον Τραμπ:
[Υπάρχουν, φυσικά, σημαντικές διαφορές ανάμεσα στον Τραμπ και στους φασίστες ηγέτες του Μεσοπολέμου, διάφορες που καθορίζονται από τις αντίστοιχες ιστορικές συνθήκες, αλλά ο Τραμπ κάνει επίκλιση στο ίδιο συναίσθημα που επιστράτευσε ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ, και αναπτύσσει μια ρητορική που υπόσχεται την εθνική παλιγγενεσία, στην οποία θα οδηγήσει ένας ισχυρός ηγέτης, μέσω του αποκλεισμού του Άλλου.] (σελ.74)
Ο Ράσμουσεν κάνει πολύ καίριες παρατηρήσεις για το Φαινόμενο Τραμπ. Αναλύει τον προεκλογικό του λόγο και όλο το στυλ πολιτικής του, [Ο κομπασμός και η υπερβολική αυτοπροβολή αντικαθιστάς οποιαδήποτε έννοια πολιτικού προγράμματος] (σελ.104), για να βγάλει κρίσιμα συμπεράσματα για τη διακυβέρνησή του (σημειωτέον, το βιβλίο γράφτηκε προς το μέσα της πρώτης του τετραετίας και εν πολλοίς είναι προφητικό για την επόμενη).