Στην Ελλάδα των ετών 1917-1920, ο Αλέξανδρος Α΄, Βασιλιάς των Ελλήνων παρά τη θέλησή του, φανατικός αυτοκινητιστής, δεινός σπόρτσμαν και παθιασμένος μηχανολόγος, συνδέεται φιλικά με έναν ιταλοτραφή φουτουριστή ποιητή και επίδοξο κοινωνικό επαναστάτη, που ταλαντεύεται αμήχανα ανάμεσα σε δύο αντιθετικούς τρόπους ύπαρξης: την ειρωνική και την ηρωική στάση ζωής. Η αναπάντεχη αυτή φιλία, που σφυρηλατείται στο περιβάλλον του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, της Οκτωβριανής Επανάστασης και της Εκστρατείας της Ουκρανίας, εκβάλλει σε ανήκουστες περιπέτειες των δύο ηρώων και των συντρόφων τους, αλλά και σε ένα συζητητικό παιχνίδι συγκλίσεων και αποκλίσεων, όπου γίνεται λόγος, μεταξύ άλλων, για τα αυτοκίνητα, τις πατέντες, το θαλάσσιο σκι, την πορνογραφία, την ερωτική γκρίνια, την αισθητική του πολέμου, την ποιητική των πολιτικών ανακοινώσεων και τις χειρουργικές επεμβάσεις για την υποβοήθηση της ερωτικής απόλαυσης. Στη χαραυγή ενός μοντέρνου, ελπιδοφόρου όσο και δυσοίωνου 20ού αιώνα, οι πρωταγωνιστές αυτού του βιβλίου αναζητούν μανιωδώς τη "Νέα Ζωή", προσπαθώντας να ψηλαφήσουν έναν στόχο προσωπικής και συλλογικής ελευθερίας.
Ο Άγης Πετάλας είναι από τις καλύτερες πένες που δραστηριοποιούνται σήμερα στην ελληνική λογοτεχνία. Το πρώτο του μυθιστόρημα ξεχωρίζει για το ιδιαίτερα ενδιαφέρον θέμα και την εξαιρετική ατμόσφαιρα, που καθηλώνει τον αναγνώστη. Το διάβασα μονορούφι. Ένα πολύ γοητευτικό ιστορικό μυθιστόρημα. Το μόνο αρνητικό που θα είχα να σημειώσω είναι ότι σε ορισμένα σημεία πλατειάζει. Έτσι είναι, όποιος διαθέτει καλή πένα κινδυνεύει να παρασυρθεί κάποιες στιγμές και να γράφει για τη χαρά της γραφής κι όχι για να υπηρετήσει την ιστορία.
Είναι από τις λίγες φορές που πραγματικά "έκλαψα" τα χρήματα που έδωσα για να αγοράσω αυτό το βιβλίο! Με παρέσυρε ομολογώ μια θετική κριτική στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ προ λίγων εβδομάδων. Είναι ένα παντελώς αδιάφορο βιβλίο. Χωρίζεται σε 3 μέρη, εκ των οποίων το δεύτερο είναι το πιο υποφερτό. Πρόκειται για μια απόπειρα ιστορικού μυθιστορήματος, με αναφορές στη δεκαετία του '20. Διχασμός, βενιζελικοί κ βασιλικοί, ερωτοδουλειές κ πολλά, πάρα πολλά περί σοσιαλισμού κ κομμουνισμού. Μια ακατάσχετη παράθεση επιθέτων, επιρρημάτων, λεκτικών ακροβασιών και στο βάθος? Τίποτα! Πλοκή σχεδόν ανύπαρκτη, χαρακτήρες αναιμικοί, ύφος μεγαλόστομο κ κούφιο. Ο συγγραφέας γνωρίζει ελληνικά, έχει διαβάσει ελληνική κ ρώσικη λογοτεχνία, αλλά δεν καταφέρνει να παρουσιάσει κάτι ουσιαστικό, κάτι έστω ενδιαφέρον. Έτσι ο περίτεχνος λόγος του καταντά εφήμερο πυροτέχνημα...