Στον κήπο της βίλας του εφοπλιστή Αδάμαντα Αδαμαντίου, όπου όλοι οι παρευρισκόμενοι έχουν εκβιαστεί ή ταπεινωθεί σαν δούλοι σε φυτείες από τον οικοδεσπότη, το πολυσυζητη-μένο ραγού έχει σερβιριστεί σ’ ένα καλοστρωμένο με αραχνοΰφαντο λευκό τραπεζομάντιλο τραπέζι.
Οι δύο δεν αγγίζουν ούτε καν το πιάτο τους και μία δεν πίνει ούτε γουλιά απ’ το κρασί της. Τα βλέμματα όσων κάθονται στο τραπέζι κοιτούν με μίσος τον εφοπλιστή, αλλά και με φανερή αηδία τον διπλανό τους, συμπεριλαμβανομένου και του υπηρετικού προσω-πικού που πηγαινοέρχεται. Ώσπου ο Αδάμαντας Αδαμάντιος, μασώντας ίσως ο μοναδικός με όρεξη ένα γευστικότατο κομμάτι κρέατος, πέφτει ξαφνικά νεκρός μπροστά στα μάτια των «έκπληκτων» έξι υποψήφιων δολοφόνων του...
Μια αστυνομική ιστορία που φλερτάρει με το υπαρξιακό και το ψυχολογικό. Με χιούμορ και καυστική ειρωνεία, με συνεχείς ανατροπές και μυστήριο που κλείνει το μάτι στους Δέκα μικρούς νέγρους της Άγκαθα Κρίστι, η συγγραφέας συνεχίζει να σε εκπλήττει μέχρι την τελευταία σελίδα.
Έξυπνος τίτλος, σπιρτόζικοι διάλογοι και τσαχπίνηδες ήρωες. Βρίσκεται νεκρός ο Αδάμαντας Αδαμαντίου πάνω από ένα πιάτο με ραγού. Στο σπίτι ένας Ινδός μπάτλερ, μια Μεξικάνα μαγείρισσα, η σύζυγος και ακόμα 3 άνθρωποι κατηγορούνται ο ένας από τον άλλο ότι σκότωσαν τον άτυχο εφοπλιστή. Στο μεταξύ εχουν όλοι λόγο και κίνητρο να τον καθαρίσουν. Μέχρι να ρθει η αστυνομία αλλα και στη συνέχεια όλοι τους μαζί αλλά και ο αναγνώστης ζούμε μια σουρεάλ κατάσταση που φέρνει γέλια. Οι μεταξυ τους διάλογοι είναι απολαυστικοί. Οι προτάσεις κοφτές, οι σκηνές ζωντανές, οι ήρωες έχουν χημεία μεταξύ τους και είναι ολοι διαλεγμένοι ένας ένας. Το απρόσμενο τέλος είναι το κερασάκι στην τούρτα. Πέρασαν ευχάριστα μερικές ώρες και ξέφυγε το μυαλό από τη δυσάρεστη πραγματικότητα που ζούμε αυτές τις μέρες.
Ένα ευχάριστο διάλειμμα με μια χαριτωμένη ανατροπή στο τέλος,ένα βιβλιαράκι ιδανικό-και λόγω θεματολογίας και λόγω μεγέθους-για ένα καφεδάκι στη αυλή,ένα ανοιξιάτικο απόγευμα. Αναμφισβήτητα ο τίτλος του είναι το highlight της βραδιάς,και πραγματικά είναι απόλυτα ταιριαστός με την εξέλιξη της ιστορίας. 3⭐
Όταν έφτασε αυτό το βιβλιαράκι στα χέρια μου μόνο από τον τίτλο κατάλαβα ότι θα είναι ένας μικρός θησαυρός. Και δεν διαψεύσθηκα καθόλου. Η Μάρα Χωματίδη μέσα σε μόλις 156 σελίδες έγραψε ότι πιο σπαρταριστό έχω διαβάσει ποτέ μου. Πραγματικά γύριζα τις σελίδες με μανία γελώντας με κάθε ατάκα που ξεστόμιζαν οι ήρωες του βιβλίου της.
Ο «Φόνος με ενδεχόμενο βλακείας» μου θύμισε κωμωδία που παιζόταν στο θέατρο και εγώ την παρακολουθούσα βυθισμένη στην πολυθρόνα της πλατείας. Μέχρι που έκανα εικόνες με το μυαλό μου με τους ηθοποιούς να κινούνται πάνω στη σκηνή, τα σκηνικά, τα κοστούμια, τις ατάκες να φεύγουν μέσα από τα στόματα τους για να συνεχιστούν με τα δυνατά γέλια των θεατών και τα χειροκροτήματα τους.
Ο εφοπλιστής Αδάμας Αδαμαντίου είναι ένας άνθρωπος ιδιαίτερα σκληρός που θα πατήσει επί πτωμάτων για να πετύχει τους σκοπούς του. Ένα μεσημέρι, στον κήπο της βίλας του, όλοι όσοι παρευρίσκονται εκεί έχουν εκβιαστεί ή ταπεινωθεί από τον ίδιο σαν να ήταν δούλοι σε φυτείες. Το πολυσυζητημένο ραγού, το αγαπημένο φαγητό του οικοδεσπότη, έχει σερβιριστεί σ’ ένα πολύ καλά στρωμένο αραχνοΰφαντο λευκό τραπεζομάντηλο. Δύο από τους «καλεσμένους» του δεν αγγίζουν καν το πιάτο τους και μια δεν πίνει καθόλου από το κρασί της.
Βλέμματα γεμάτα μίσος εκτοξεύονται προς τη μεριά του εφοπλιστή και με εμφανέστατη αηδία για τον διπλανό τους χωρίς να γλιτώνει από αυτά ακόμα και το υπηρετικό προσωπικό που πάει κι έρχεται μέσα έξω στη βίλα. Ώσπου, κάποια στιγμή, ο Αδάμας Αδαμαντίου ως ο μοναδικός που απολαμβάνει με τόση όρεξη ένα άκρως γευστικό κομμάτι από το κρέας πέφτει ξαφνικά βαρύς με τα μούτρα στο πιάτο του. Ο εφοπλιστής κείτεται νεκρός μπροστά στα έκπληκτα μάτια των έξι υποψήφιων δολοφόνων του…
Μετά από αυτή τη στιγμή ξεκινάει ένα ντελίριο αφήγησης που πραγματικά θα κρατάτε την κοιλιά σας από τα γέλια. Όλοι είναι ένοχοι, όλοι τους είχαν κίνητρο για να τον σκοτώσουν, όλοι τους προσπαθούν να καλύψουν τα ίχνη τους και φυσικά να βγάλουν την ουρά τους απ’ έξω. Τι συνέβη όμως πριν η μούρη του εφοπλιστή καταλήξει μέσα στο πιάτο; Αυτό ακριβώς αρχίζει να ξετυλίγεται σελίδα τη σελίδα για να φτάσει στο ότι τελικά ήταν ένα φόνος με ενδεχόμενο βλακείας. Γιατί βλακείας; Αυτό νομίζω πως δεν θα σας το πω. Καλύτερα να διαβάσετε το βιβλίο της Μάρας Χωματίδη για να το ανακαλύψετε μόνοι σας.
Η συγγραφέας έχει δημιουργήσει ένα πόνημα 156 σελίδων που όταν φτάνεις στο τέλος του πραγματικά λες μέσα σου ότι θα ήθελες να είχε κι άλλο. Ο λόγος της είναι τόσο έξυπνα δοσμένος και τόσο καλά δομημένος που δεν χάνεται πουθενά το μυαλό του αναγνώστη με άκυρες και ανούσιες πληροφορίες. Εκεί που ίσως μπερδευτούμε λιγάκι είναι στα ονόματα καθώς όλα τους ξεκινάνε από το γράμμα Λ. Ένα επίσης έξυπνο τρικ της συγγραφέως οφείλω να ομολογήσω.
Η Λίλη Αδαμαντίου, η σύζυγος του εφοπλιστή, αισθάνεται ταπεινωμένη όταν ανακαλύπτει ότι ο εκείνος την απατά. Η Λούλα, θεία της Λίλης, η οποία καταριέται την ώρα και τη στιγμή που γεννήθηκε η ανίψια της και είναι ρατσίστρια μέχρι το κόκαλο. Ο Λούης Λουκάκος, συνεργάτης του Αδαμαντίου, που «πληρώθηκε» για να αποσιωποιήσει ένα δήθεν ατύχημα. Η Λόρα, σύζυγος του Λούη, και με τα μυαλά της παρμένα από τον αέρα που φυσάει προς πάσα κατεύθυνση. Η πινιάτα Λορέτα, μεξικάνα μαγείρισα, που παλεύει να πάρει τα οκτο μιστά που της χρωστάει ο Αδαμαντίου για να ταΐσει το γιο της τον Εσκογιάλο και ο Φραγκίσκος, ο Ινδός οικονόμος, που «γλυκοκοιτάζει» την κυρία του και σπεύδει να εξυπηρετήσει τους πάντες και τα πάντα. Ξεχάσαμε τον δικηγόρο εξ Αγγλίας, τον Μπράιαν, που κλήθηκε για να αναλάβει τις υποθέσεις του εφοπλιστού Αδάμαντα.
Εφτά άτομα λοιπόν εμπλέκονται στο «Φόνο με ενδεχόμενο βλακείας» και πρωταγωνιστούν σε μια μαύρη κωμωδία με εξαιρετικά χιουμοριστικούς διαλόγους που δεν κάνει πουθενά μα πουθενά κοιλιά και κυλάει ευχάριστα μέχρι τη λύση του μυστηρίου του θανάτου του εφοπλιστή Αδάμαντα Αδαμαντίου. Μια φοβερή ανατροπή που μας αφήνει πραγματικά σαστισμένους να αναρωτιόμαστε γιατί δεν το είχαμε ανακαλύψει από την αρχή και δικαιώνοντας απόλυτα τον τίτλο του βιβλίου. Η Μάρα Χωματίδη μας προσκαλεί να λύσουμε έναν γρίφο θανάτου σαν μια σύγχρονη Αγκάθα Κρίστι δίνοντας μας τα στοιχεία σιγά σιγά και αποκαλύπτοντας τα νοσηρά κίνητρα των επτά ανθρώπων που περιτριγυρίζουν το σκεπασμένο σώμα του εφοπλιστή που κείτεται άκαμπτο στον καναπέ της έπαυλης.
Πραγματικά ένα μικρό διαμαντάκι το βιβλίο της Μάρας Χωματίδη που βυθίζεται στα πιο σκοτεινά μονοπάτια της ανθρώπινης ψυχής ανασύροντας τα εκδικητικά και θανατηφόρα τους ένστικτα μέσα από την πιο σπιρτόζικη εκδοχή της. Πανέξυπνο, ιδιαίτερα πρωτότυπο με σαρκαστικό, καυστικό και γεμάτο ειρωνεία λόγο που θα γεμίσει ευχάριστα τη μέρα σας διαβάζοντας το! Ένα τονωτικό για την ψυχολογία μας που θα μας ανεβάσει αυτόματα τη διάθεση μας παρασύροντας μας στο προφανές! Σε έναν «Φόνο με ενδεχόμενο βλακείας»…
Αγόρασα αυτό το βιβλίο για έναν λόγο: Τον τίτλο του. Δεν ήξερα τη συγγραφέα, δεν διάβασα κριτικές, το μόνο που ήξερα πριν την αγορά ήταν η υπόθεση και ο καταπληκτικός τίτλος. Αυτό είναι κάτι που πολύ σπάνια κάνω, και, αν δεν με απατά η μνήμη μου, η τελευταία φορά που είχα κάνει αντίστοιχη αγορά ήταν σχεδόν 10 χρόνια πριν, με το Ο γιατρός συνιστά David Bowie Το βιβλίο, όπως ψιλοπροδίδει ο ανεπανάληπτος τίτλος του, είναι ένα κωμικό whodunit, με 1 θύμα και 6 υποψήφιους δολοφόνους. Όντας θιασώτης των whodunit, και έχοντας διαβάσει τα άπαντα του Μέγιστου (του Ηρακλή, βεβαίως), αναρωτιόμουν αν θα αξίζει αυτό το βιβλίο και πέραν του τίτλου του. Το κωμικό του κομμάτι ήταν που με φόβιζε, μιας και είναι κάτι που μπορεί να πετύχει εξαιρετικά, αλλά μπορεί και να αποτύχει παταγωδώς. Εδώ η συγγραφέας, χωρίς να πιάσει κανένα από αυτά τα δύο άκρα, κινήθηκε στο φάσμα μεταξύ επιτυχημένου και αποτυχημένου χιούμορ, ανακατεύοντας καλοστημένες στιγμές slapstick, που μου έφεραν στο μυαλό την ταινία Clue με τον Tim Curry, μαζί με over-the-top σκηνές υστερίας που με έκαναν να φαντάζομαι ότι ο Χάρης Ρώμας την έσπρωξε απ' το πληκτρολόγιο και άρχισε να γράφει ο ίδιος. Όσο για το whodunit κομμάτι, αναμφισβήτητα δεν είναι Agatha Christie, αλλά έχει ενδιαφέρον twist, αν και λίγο τραβηγμένο, και το πως χτίζεται όλο αυτό, ώστε όλοι οι ύποπτοι να μην μπορούν να ξεχωρίσουν, είχε κάποια μαεστρία, δεν ήταν εντελώς "έπιασα το πληκτρολόγιο και γράφω ό,τι μου κατέβει". Με μόλις 155 σελίδες, λοιπόν, είναι αναμφισβήτητα ένα ευχάριστο βιβλιαράκι, που διαβάζεται μονομιάς, και που δεν θα συγκλονίσει μεν, αλλά δεν θα απογοητεύσει. Επίσης, είναι κρίμα μια βιβλιοθήκη να μην συμπεριλαμβάνει ένα βιβλίο με τέτοιον ασύλληπτο τίτλο!
Καλουτσικο, ευχάριστο, όχι τόσο χιουμοριστικό όσο περίμενα. Καλό για να περάσει η ώρα χαλαρά στα πηγαινέλα στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Ενδιαφέρουσα η ανατροπή στο τέλος, μέχρι εκεί.
155 σελίδες θεατρικών σκηνών και σπαρταριστών καταστάσεων!!! Αυτό είναι με δύο λόγια, το νεο βιβλίο της Μάρας Χωματίδη . Δεν το πιάνει το μάτι σου κι αν θέλω να είμαι ειλικρινής, αν το έβλεπα στον πάγκο, πιθανώς να το προσπερνουσα, μιας και το εξώφυλλο του περνά μάλλον απαρατήρητο. Ολόκληρο, πλην μιας λέξης... ΒΛΑΚΕΙΑ!!!
Κι όμως, διαβάζοντας το διαπίστωσα ότι μόνο βλακεία δεν είναι. Μάλιστα, υπάρχει και το πολύ σοβαρό... Χμμμ... ενδεχόμενο, να είναι ότι πιο έξυπνο έχω διαβάσει, σε αυτό το στυλ, τα τελευταία χρόνια. Ένα μικροσκοπικό διαμαντάκι, στο οποίο αξίζει να αφιερώσει κάνεις τον χρόνο του.
Η συγγραφέας είναι σίγουρα εμπνευσμένη από την αγαπημένη όλων μας, Άγκαθα Κρίστι, χωρίς ευτυχώς, να κάνει καμία προσπάθεια να την μιμηθεί. Ωστόσο, παρουσιάζει το πτώμα της περικυκλωμένο από ένα λόχο πιθανούς υπόπτους, οι οποίοι έχουν όλοι από έναν πολύ καλό λόγο, για να θέλουν τον νεκρό, νεκρό! Γιατί βλέπετε, το προσφιλές μας πτώμα, ήταν ολίγον από καθίκι, τότε που ήταν ζωντανό. Πριν από κάνα δυο λεπτά δηλαδή...!
Λίλη, Λούης, Λώρα, Λούλα, , η γενιά του Λ (αναρωτιέμαι αν είναι Σαλλλονικιά η συγγραφέας...😜😜😜) και στο πλευρό τους, ένας Ινδός μπάτλερ, ένας Άγγλος δικηγόρος και μια μελαμψή πλην τίμια μαγείρισσα, σχηματίζουν το dream team των ηρώων της κυρίας Χωματίδη, σε αυτό της το πόνημα. Όλοι τους ένας κι ένας. Κινούνται ξεκαρδιστικά, σαν καρικατούρες και προκαλούν άφθονο γέλιο, με τις ξεκαρδιστικές του ατάκες αλλά και το σπαρταριστό τους ύφος και στυλ.
Η γραφή της Χωματίδη είναι μεστή, καθαρή, με απίστευτα χιουμοριστικους και συντομους διαλόγους. Αυτό που εκτίμησα δεόντως ήταν το γεγονός ότι, το κείμενο δεν γεμίζει το κεφάλι του αναγνώστη με περιττές πληροφορίες, αλλά περιστρέφεται γύρω από τον κεντρικό του άξονα, ο οποίος δεν είναι άλλος, παρά το ερώτημα "whodunit?".
Η φοβεροκαταπληκτική ανατροπή δε στο τέλος, αφήνει τον αναγνώστη να παραπέει και να μην ξέρει από που του ήρθε.
Μοναδικό μείον στο βιβλίο για μένα, οι τετριμμένες και κλισέ φράσεις που συχνά πυκνά διατρέχουν το κείμενο. Δύστυχως, ένα φαινόμενο που το παρατηρώ σε πολλά βιβλία Ελλήνων συγγραφέων. Υποθέτω ότι το γεγονός ότι είμαστε ατακαδόρικος Λαός, ευθύνεται γι' αυτό.
Πανέξυπνο, ειρωνικό, πολυμήχανο και σαρκαστικό, το "Φόνος με ενδεχόμενο βλακείας", είναι ένα τόσο δα μικρό βιβλιαράκι, που έπιασε τεράστιο τόπο στην καρδιά μου. Μην το προσπεράσετε. Αναζητήστε το και δεν θα το μετανιώσετε.
Πολύ μεγάλη βλακεία... Το χιούμορ ήταν γελοίο και οι καταστάσεις αλλοπρόσαλες. Όσο για την τελική ανατροπή... ίδια με το τέλος της ιστορίας "Ο γελωτοποιός του σουλτάνου" από τις Χίλιες και μια Νύχτες. Βλακεία έκανα που το διάβασα μου φαίνεται...