De jonge fotografe Mila vindt de liefde van haar leven. Ze doet alles om hem gelukkig te maken, ook als hij een van zijn buien heeft. Maar dan verdwijnt hij op een dag spoorloos. Het zeilschip waarmee hij woedend is vertrokken, wordt onbemand teruggevonden. Heeft hij een ongeluk geënsceneerd om met de noorderzon te kunnen verdwijnen – of is er iets anders aan de hand?
In Liever horen we onszelf vertelt Renate Dorrestein een liefdesverhaal vol onverwachte wendingen. Een verhaal over dromen en over wat we onszelf wijsmaken – omdat we soms niet anders kunnen. Sylvia Weve maakte er sfeervolle, kleurrijke illustraties bij.
Renate Dorrestein (1954 - 2018) has been internationally praised for the force of her imagination, her sharp psychological insight, her suspenseful plots and her ironic sense of humour. Her books have been nominated for the AKO Literature Prize, the Libris Literature Prize and the International IMPAC Dublin Literary Award, and translated into fifteen languages. Her international breakthrough came in 1998 with A Heart of Stone, published by Viking.
Liever horen we onszelf is een tussendoortje dat ik las, omdat het lekker kort is en van Renate Dorrestein wiens schrijfstijl ik heel fijn vind. Deze novelle is rauw, het gaat over verlies, over hoop, over wanhoop en een lichte vorm van waanzin. Het is schrijnend en toch mooi om te lezen over een schoonmoeder en schoondochter die door het dragen van gezamenlijk verlies toch een heel andere kijk op de situatie hebben. Het verhaal vroeg echter ook om meer, om meer diepgang, meer woorden, meer van eigenlijk alles. Maar feit blijft, dat we allemaal ons erin kunnen herkennen dat we soms liever onszelf voor de gek willen houden dan de pijnlijke waarheid onder ogen te zien en dat zet tot aandenken. 3 sterren.
Renate Dorrestein schrijft vaak verhalen waarvan je niet weet wat je moet verwachten. Dat is bij dit boek ook het geval. Toch miste ik wat diepgang. Waarschijnlijk omdat dit een wat korter verhaal is. Desondanks heb ik er wel van genoten.
Soms grits je een boek nog mee omwille van een hert op de cover, en soms door een titel zoals ‘Liever horen we onszelf’. (En een andere cover dan de enigszins duffe die hier op Goodreads staat, sorry mevrouw Dorrestein). Dit korte verhaal met schone tekeningetjes verwarmde een uur lang mijn hart: blij, bang, boos, bedroefd.
Dit korte liefdesverhaal gaat over Mila, de ikfiguur die valt op de iets jongere Dennis, een nogal labiele jongen die verslaafd is. Zij verdient de kost. Hij verdwijnt plotseling, in depressieve toestand. Ze bezoekt zijn moeder, die er van uitgaat dat hij dood is. Ze vermoedt dat ze zwanger van hem is, een baby in haar buik heeft. Ze krijgt in een café een spontane abortus. De gesprekken met de moeder van Dennis verlopen enigszins grimmig, totdat ze daar afscheid neemt of liever gezegd vertrekt. Ze komt nog een keer in het genoemde café en ziet daar een lijkwagen staan. Het zou vreselijk zijn als we niet om onze doden kunnen rouwen, denk je ook niet, aldus de slotzin van deze novelle. Renate zou niet zo heel lang daarna zelf overlijden. De tekeningen en het omslagontwerp van Sylvia Weve verrijken het boek.
Prachtig boekje over rouw, ontkenning, worsteling met de harde werkelijkheid en berusting in het onvermijdelijke. Renate pakt je weer bij je lurven en sleept je de achtbaan van gevoelens in waar je Mila zou willen troosten. De moeder van Dennis heeft op haar stugge manier begrip voor Mila's ontkenning en geeft haar de ruimte die ze nodig heeft. Rouwen kost tijd, maar het moet wel gebeuren...
Korte novelle over de rouw om een man door de vrouw en de moeder. Soms te uitleggerig in de emoties en psychologie, bij momenten treffend, vooral in zijn sfeerschepping.