What do you think?
Rate this book
Οι δύο ερωμένες & άλλες νουβέλες
Οι τρεις αυτές νουβέλες, γραμμένες κατά την περίοδο 1837-1938, συγκαταλέγονται ανάμεσα στα πιο σημαντικά έργα του Ντε Μυσσέ. Στην πρώτη νουβέλα, Οι δύο ερωμένες, ένα νέος μοιράζει την αγάπη του σε δύο γυναίκες που, αν και μοιάζουν εξωτερικά, είναι εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες και στην ουσία η μια αλληλοσυμπληρώνει την εικόνα της άλλης. Στη δεύτερη νουβέλα, Εμελίν, μια νεαρή κόμισσα, κουρασμένη από την ανιαρή ζωή της και από την αδιαφορία του άντρα της, ξαναβρίσκει τον έρωτα και τον ενθουσιασμό στην αγκαλιά ενός νεαρού άντρα. Στην τρίτη νουβέλα, Ο γιος του Τισιάνου, ένας έξυπνος και ταλαντούχος νεαρός ζωγράφος, που όμως το πάθος του για τα χαρτιά τον έχει καταστρέψει, προσπαθεί να ανακαλύψει τι είναι πιο σημαντικό: η ζωή, ο έρωτας ή η τέχνη; Η ανθρώπινη συνείδηση, ο έρωτας, ο κόσμος, είναι τα θέματα που απασχολούν τους ήρωες αυτών των ιστοριών.
256 pages, Paperback
Published March 1, 2002
4 people want to read
About the author
Alfred de Musset
1,581 books224 followersAlfred Louis Charles de Musset-Pathay (11 December 1810 – 2 May 1857) was a French dramatist, poet, and novelist. Along with his poetry, he is known for writing La Confession d'un enfant du siècle (The Confession of a Child of the Century, autobiographical) from 1836.
Musset was born on 11 December 1810 in Paris. His family was upper-class but poor and his father worked in various key government positions, but never gave his son any money. His mother was similarly accomplished, and her role as a society hostess, - for example her drawing-room parties, luncheons, and dinners, held in the Musset residence - left a lasting impression on young Alfred.
Early indications of Musset's boyhood talents were seen by his fondness for acting impromptu mini-plays based upon episodes from old romance stories he had read. Years later, elder brother Paul de Musset would preserve these, and many other details, for posterity, in a biography on his famous younger brother.
Alfred de Musset entered the collège Henri IV at the age of nine, where in 1827 he won the Latin essay prize in the Concours général. With the help of Paul Foucher, Victor Hugo's brother-in-law, he began to attend, at the age of 17, the Cénacle, the literary salon of Charles Nodier at the Bibliothèque de l'Arsenal. After attempts at careers in medicine (which he gave up owing to a distaste for dissections), law, drawing, English and piano, he became one of the first Romantic writers, with his first collection of poems, Contes d'Espagne et d'Italie (1829, Tales of Spain and Italy). By the time he reached the age of 20, his rising literary fame was already accompanied by a sulphurous reputation fed by his dandy side.
He was the librarian of the French Ministry of the Interior under the July Monarchy. During this time he also involved himself in polemics during the Rhine crisis of 1840, caused by the French prime minister Adolphe Thiers, who as Minister of the Interior had been Musset's superior. Thiers had demanded that France should own the left bank of the Rhine (described as France's "natural boundary"), as it had under Napoleon, despite the territory's German population. These demands were rejected by German songs and poems, including Nikolaus Becker's Rheinlied, which contained the verse: "Sie sollen ihn nicht haben, den freien, deutschen Rhein ..." (They shall not have it, the free, German Rhine). Musset answered to this with a poem of his own: "Nous l'avons eu, votre Rhin allemand" (We've had it, your German Rhine).
The tale of his celebrated love affair with George Sand, which lasted from 1833 to 1835, is told from his point of view in his autobiographical novel, La Confession d'un Enfant du Siècle (The Confession of a Child of the Century, made into a film, Children of the Century), and from her point of view in her Elle et lui. Musset's Nuits (1835–1837, Nights) trace his emotional upheaval of his love for George Sand, from early despair to final resignation. He is also believed to be the author of Gamiani, or Two Nights of Excess (1833), a lesbian erotic novel, also believed to be modeled on George Sand.
Tomb of Alfred de Musset in Père Lachaise Cemetery
Musset was dismissed from his post as librarian by the new minister Ledru-Rollin after the revolution of 1848. He was however appointed librarian of the Ministry of Public Instruction in 1853.
Musset received the Légion d'honneur on 24 April 1845, at the same time as Balzac, and was elected to the Académie française in 1852 (after two failures to do so in 1848 and 1850).
Alfred de Musset died in his sleep on 2 May 1857. The cause was heart failure, the combination of alcoholism and a longstanding aortic insufficiency. One symptom that had been noticed by his brother was a bobbing of the head as a result of the amplification of the pulse; this was later called de Musset's sign. He was buried in Père Lachaise Cemetery in Paris.
Musset was born on 11 December 1810 in Paris. His family was upper-class but poor and his father worked in various key government positions, but never gave his son any money. His mother was similarly accomplished, and her role as a society hostess, - for example her drawing-room parties, luncheons, and dinners, held in the Musset residence - left a lasting impression on young Alfred.
Early indications of Musset's boyhood talents were seen by his fondness for acting impromptu mini-plays based upon episodes from old romance stories he had read. Years later, elder brother Paul de Musset would preserve these, and many other details, for posterity, in a biography on his famous younger brother.
Alfred de Musset entered the collège Henri IV at the age of nine, where in 1827 he won the Latin essay prize in the Concours général. With the help of Paul Foucher, Victor Hugo's brother-in-law, he began to attend, at the age of 17, the Cénacle, the literary salon of Charles Nodier at the Bibliothèque de l'Arsenal. After attempts at careers in medicine (which he gave up owing to a distaste for dissections), law, drawing, English and piano, he became one of the first Romantic writers, with his first collection of poems, Contes d'Espagne et d'Italie (1829, Tales of Spain and Italy). By the time he reached the age of 20, his rising literary fame was already accompanied by a sulphurous reputation fed by his dandy side.
He was the librarian of the French Ministry of the Interior under the July Monarchy. During this time he also involved himself in polemics during the Rhine crisis of 1840, caused by the French prime minister Adolphe Thiers, who as Minister of the Interior had been Musset's superior. Thiers had demanded that France should own the left bank of the Rhine (described as France's "natural boundary"), as it had under Napoleon, despite the territory's German population. These demands were rejected by German songs and poems, including Nikolaus Becker's Rheinlied, which contained the verse: "Sie sollen ihn nicht haben, den freien, deutschen Rhein ..." (They shall not have it, the free, German Rhine). Musset answered to this with a poem of his own: "Nous l'avons eu, votre Rhin allemand" (We've had it, your German Rhine).
The tale of his celebrated love affair with George Sand, which lasted from 1833 to 1835, is told from his point of view in his autobiographical novel, La Confession d'un Enfant du Siècle (The Confession of a Child of the Century, made into a film, Children of the Century), and from her point of view in her Elle et lui. Musset's Nuits (1835–1837, Nights) trace his emotional upheaval of his love for George Sand, from early despair to final resignation. He is also believed to be the author of Gamiani, or Two Nights of Excess (1833), a lesbian erotic novel, also believed to be modeled on George Sand.
Tomb of Alfred de Musset in Père Lachaise Cemetery
Musset was dismissed from his post as librarian by the new minister Ledru-Rollin after the revolution of 1848. He was however appointed librarian of the Ministry of Public Instruction in 1853.
Musset received the Légion d'honneur on 24 April 1845, at the same time as Balzac, and was elected to the Académie française in 1852 (after two failures to do so in 1848 and 1850).
Alfred de Musset died in his sleep on 2 May 1857. The cause was heart failure, the combination of alcoholism and a longstanding aortic insufficiency. One symptom that had been noticed by his brother was a bobbing of the head as a result of the amplification of the pulse; this was later called de Musset's sign. He was buried in Père Lachaise Cemetery in Paris.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
September 1, 2023
«Πράγματι, δεν υπήρχε από τη μεριά της κυρίας ντε Παρν κανένα ίχνος αυστηρότητας ή αντίστασης. Αναλογίστηκε ωστόσο ότι, γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, θα μπορούσε κάλλιστα να υπάρχει μια ελαφριά υποψία φιλαρέσκειας. Υπάρχουν πανέμορφες γυναίκες ανά τον κόσμο που αφήνουν να τους φιλήσουν το χέρι, όπως ο Πάπας αφήνει να του φιλήσουν το σανδάλι: είναι μια φιλανθρώπινη τυπικότητα· τόσο το καλύτερο για εκείνον που τους οδηγεί στον παράδεισο».
Συχνά οι συγγραφείς ακούνε πως πρέπει να δέχονται με καλή διάθεση την κριτική, πώς γράφουν για τον εαυτό τους. Κάτι τόσο προσωπικό και διαφορετικό για τον καθένα, παίρνει την ίδια απάντηση - οδοστρωτήρα. Ο Μυσσέ παρά τη σπάνια ωριμότητα που από τα νεαρά του χρόνια είχε, για μια περίοδο ηττήθηκε από τις αρνητικές κριτικές. Μάλιστα εγκατέλειψε τα νομικά και την ιατρική για να γράψει τη Βενετσιάνικη νύχτα, αλλά η αποτυχία του θεατρικού του, τον ρίχνει (όλο τρυφερότητα) στην κοσμική ζωή και πια γράφει ελάχιστα, αφιερωμένος σε άλλες ευτυχίες. Κάποια έργα του γνωρίζουν μικρή επιτυχία, αλλά πλέον έχει γνωρίσει τη Γεωργία Σάνδη, η ζωή του αλλάζει και το λογοτεχνικό του όραμα επίσης.
Μιας και η εμμονή μου με τους εκπροσώπους του ρομαντισμού έχει θεριέψει, δεν αντιστάθηκα στον Μυσσέ. Η ιστορία τον απεικονίζει ως ορμητικό, ιδιοφυή και ερωτευμένο, όλο βίαια πάθη. Δεν απογοητεύτηκα εάν και συχνά νιώθω πως διαβάζω το ίδιο (έξοχο) κείμενο ξανά και ξανά: Κάποια οπτασία κρατάει ένα κεντητό πολύτιμο μαντίλι και κάποιος ευαίσθητος νέος, μολυσμένος από τον πόθο του ιδανικού, χάνει το μυαλό του προσπαθώντας να χωθεί στα κοσμικά της τραπέζια.
Στην όμορφη αυτή συλλογή τριών ιστοριών, οι ευμετάβλητοι χαρακτήρες συνδέονται με την εξερεύνηση της διαφθοράς και την απελπισία των πολλών ελκυστικών επιλογών, όλο πνεύμα και ειρωνεία, με ξεσπάσματα φλόγας και νοσταλγίας. Ευτυχώς, όσο υπάρχουν κόμισες που επιχειρούν να αποδράσουν από την ανιαρή ζωή τους, τόσο υπάρχουν και ενθουσιασμένοι εθελοντές.
Ενδιαφέρον το ότι ο συγγραφέας απευθύνεται στην άγνωστη αναγνώστρια, χωρίς το έργο του να είναι μια επιστολική ιστορία, άρα πιθανό να πρόκειται για κάποιο ευφάνταστο ερωτικό τέχνασμα αποπλάνησης, μιας και ο Μυσσέ ίσως να έκρινε πως το αναγνωστικό του κοινό θα ήταν γεμάτο από γυναίκες που μπορεί να κολακεύονταν από αυτό το λεκτικό άγγιγμα ενός αφηγητή από την άλλη όχθη.
Συχνά οι συγγραφείς ακούνε πως πρέπει να δέχονται με καλή διάθεση την κριτική, πώς γράφουν για τον εαυτό τους. Κάτι τόσο προσωπικό και διαφορετικό για τον καθένα, παίρνει την ίδια απάντηση - οδοστρωτήρα. Ο Μυσσέ παρά τη σπάνια ωριμότητα που από τα νεαρά του χρόνια είχε, για μια περίοδο ηττήθηκε από τις αρνητικές κριτικές. Μάλιστα εγκατέλειψε τα νομικά και την ιατρική για να γράψει τη Βενετσιάνικη νύχτα, αλλά η αποτυχία του θεατρικού του, τον ρίχνει (όλο τρυφερότητα) στην κοσμική ζωή και πια γράφει ελάχιστα, αφιερωμένος σε άλλες ευτυχίες. Κάποια έργα του γνωρίζουν μικρή επιτυχία, αλλά πλέον έχει γνωρίσει τη Γεωργία Σάνδη, η ζωή του αλλάζει και το λογοτεχνικό του όραμα επίσης.
Μιας και η εμμονή μου με τους εκπροσώπους του ρομαντισμού έχει θεριέψει, δεν αντιστάθηκα στον Μυσσέ. Η ιστορία τον απεικονίζει ως ορμητικό, ιδιοφυή και ερωτευμένο, όλο βίαια πάθη. Δεν απογοητεύτηκα εάν και συχνά νιώθω πως διαβάζω το ίδιο (έξοχο) κείμενο ξανά και ξανά: Κάποια οπτασία κρατάει ένα κεντητό πολύτιμο μαντίλι και κάποιος ευαίσθητος νέος, μολυσμένος από τον πόθο του ιδανικού, χάνει το μυαλό του προσπαθώντας να χωθεί στα κοσμικά της τραπέζια.
Στην όμορφη αυτή συλλογή τριών ιστοριών, οι ευμετάβλητοι χαρακτήρες συνδέονται με την εξερεύνηση της διαφθοράς και την απελπισία των πολλών ελκυστικών επιλογών, όλο πνεύμα και ειρωνεία, με ξεσπάσματα φλόγας και νοσταλγίας. Ευτυχώς, όσο υπάρχουν κόμισες που επιχειρούν να αποδράσουν από την ανιαρή ζωή τους, τόσο υπάρχουν και ενθουσιασμένοι εθελοντές.
Ενδιαφέρον το ότι ο συγγραφέας απευθύνεται στην άγνωστη αναγνώστρια, χωρίς το έργο του να είναι μια επιστολική ιστορία, άρα πιθανό να πρόκειται για κάποιο ευφάνταστο ερωτικό τέχνασμα αποπλάνησης, μιας και ο Μυσσέ ίσως να έκρινε πως το αναγνωστικό του κοινό θα ήταν γεμάτο από γυναίκες που μπορεί να κολακεύονταν από αυτό το λεκτικό άγγιγμα ενός αφηγητή από την άλλη όχθη.
Displaying 1 of 1 review