„გვანცა ჯობავა მალე თავისი პოეტური თაობის ერთ-ერთი ემბლემატური სახე გახდება. თუმცა ეს არ იქნება რაიმე განსაკუთრებულობის ან უპირატესობის მაჩვენებელი. უბრალოდ, მისი ხასიათია ამ მოტივით კოდირებული.
მეძიებელია, ბევრს მუშაობს და ცდილობს დროის ადეკვატური სტილი თავის თავში იპოვოს და არა სხვასთან, სხვის მიერ გაკვალულ გზებსა და ბილიკებზე“ – აღნიშნავს კარდიოგრამის წინასიტყვაობაში კრიტიკოსი და ლიტერატურისმცოდნე ივანე ამირხანაშვილი და გვანცა ჯობავას ლექსისთვის დამახასიათებელ სამ ძირითადად თვისებას გამოყოფს – უშუალობას, გულწრფელობასა და სისადავეს.
ეს წიგნი გუდრიდსზე, ამ წამს, მე დავამატე. ვეძებდი და ძალიან გული დამწყდა, რომ ვერ ვიპოვე. აქ ისეთი ლექსებია, გულ-სისხლ-სულ-ტვინ-ნერვებამდე მიაღწევს და იქ აგირევს ყველაფერს. მცირე კრებულია, თან როგორც ერთმა, კარგმა ვინმემ თქვა, ორი ცალხაზიანი რვეულის ფასი ღირს, მაგრამ რვეულისგან განსხვავებით, მერწმუნეთ, საპატიო ადგილას შეინახავთ და რაღაც დროის შემდეგ გადაკითხვაც მოგინდებათ. წიგნის ავტორი "კარდიოგრამამდეც" მაგარი გოგო იყო, ახლა კი 10-ჯერ უფრო მაგარი გოგოა და მინდა, რომ ბევრი წეროს. :))
მე რომ გადავწყვეტ დავწერო იმაზე, რაზეც წერაც აკრძალულია - არა სხვის მიერ, მე ავუკრძალე ჩემსავე თავს. მე რომ გადავწყვეტ დავწერო წარსულის გაუსხვისებელ მოგონებებზე და აწმყოს ქვითკირებზე. მე რომ გადავწყვეტ დავწერო შეკავებულ სუნთქვაზე უშველებელი კორპუსების მოხუჭულ თვალებს შორის და უმთავრესად - როცა მე გადავწყვეტ, რომ ინტიმური ნავსაყუდელის ახლობლურ ტალღებს გამოვტაცო ყველა ბგერა, ყველა მონასმი, დავწერო ან დავხატო ისე, როგორც დავწერდი ან დავხატავდი უწინ, იქამდე, ვიდრე ილუზიები შემომეცლებოდნენ სხულიდან და შიშველს მხოლოდ ერთჯერადობის რწმენაღა შემომრჩებოდა, დავწერ იგივეზე.
და ღმერთმა დაგიფაროთ, იმედია, არასდროს გაიგებთ რა არის იგივე.
მაგრამ გვანცას გაუგია, გვანცამ იცის. მე ტოტალური უგრძნობობისა და უადამიანობის უკვე შეჩვეულ თბილ სუსხში პოეზია მრჩება სისხლით ამბორის ერთადერ წყაროდ.
უბრალოდ, მადლობა.
და დასასრულს -
“ჩუმად, უხმაუროდ კარი გამოვხურე, იცი, აღარ მინდა, ვინმეს მოველოდე, და თუ უწინ შენს წინ გული ამიჩქარდა, ისე, უმიზეზოდ გაგეხუმრე”