Jump to ratings and reviews

Contra todo esto: un manifiesto rebelde

Todo Esto es descivilización.
Todo Esto es retroceso y rearme.
Todo Esto es la producción de miedo para poner en cuarentena derechos y libertades.
Todo Esto es la sustracción de la democracia.
Todo Esto es la producción de grietas de desigualdad.
Todo Esto es el desmantelamiento de los espacios comunes.
Todo Esto es la producción del odio hacia el otro, al diferente.
Todo Esto es el machismo como sistema.
Todo Esto es la guerra contra la naturaleza y la caza de los ecologistas.
Todo Esto es la domesticación intelectual.
Todo Esto es la indiferencia y el cinismo.
Todo Esto es paraísos fiscales, corrupción sistémica, una mezcla de la economía gris y la criminal.
Todo Esto es la creciente mercantilización y burocratización de la enseñanza.
Todo Esto es desmemoria, o peor aún, contramemoria.
En la Oficina de Todo Esto, un concierto de manos muy visibles, hábiles en lo suyo como croupiers en el casino de Todo Esto, componen la gran mano invisible que mueve los hilos y toca teclas para mantener Todo Esto.
Siento vergüenza. La vergüenza te ayuda a ver. No es un desenlace, es el principio. La vergüenza abre paso a la esperanza. La esperanza no se espera. Hay que arrancársela de los brazos al conformismo.
Siento esperanza.

288 pages, Paperback

First published May 1, 2018

Loading...
Loading...

About the author

Manuel Rivas

114 books250 followers
Manuel Rivas Barrós (born 24 October 1957 in A Coruña, Galicia, Spain) is a Galician writer, poet and journalist.

Manuel Rivas Barrós began his writing career at the age of 15. He has written articles and literature essays for Spanish newspapers and television stations like Televisión de Galicia, El Ideal Gallego, La Voz de Galicia, El País, and was the sub-editor of Diario 16 in Galicia. He was a founding member of Greenpeace Spain, and played an important role during the 2002 Prestige oil spill near the Galician coast.

As of 2017, Rivas has published 9 anthologies of poetry, 14 novels and several literature essays. He is considered a revolutionary in contemporary Galician literature. His 1996 book "Que me queres, amor?", a series of sixteen short stories, was adapted by director José Luis Cuerda for his film "A lingua das bolboretas" ("Butterfly's Tongue"). His 1998 novel "O lápis do carpinteiro" ("The Carpenter's Pencil") has been published in nine countries and it is the most widely translated work in the history of Galician literature. It also was adapted to cinema as "O Lápis do Carpinteiro".


Ratings & Reviews

What do you think?

Friends & Following

Create a free account to discover what your friends think of this book!

Community Reviews

5 stars
23 (24%)
4 stars
40 (43%)
3 stars
23 (24%)
2 stars
7 (7%)
1 star
0 (0%)
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
Profile Image for Tensy Gesteira estevez.
543 reviews63 followers
August 29, 2018
Contra todo isto empúrranos a non ficar calados, a ver máis alá do que temos diante dos ollos, e a fuxir do conformismo para puxar por un mundo máis xusto. Tamén supón unha defensa do dereito que temos a soñar:

“Todos os dereitos son importantes, mais, se nos amputasen o dereito a soñar, perderiamos todo o resto. As células de soñar están, por sorte, moi repartidas na Terra. Non hai un centro burocrático que dirixa os soños nin unha xerarquía que os determine nin un fondo monetario que empreste soños con xuros. O dereito a soñar, coma unha enerxía insurxente, non pode estar subordinado, non pode ser subalterno, non recibe ordes. E tampouco pretende dominar. Aí, nese ímpeto non predador, detéctase a literatura. A literatura non está no discurso de quen escribe, que pode ser, e non poucas veces é, un predador, senón no corpo do texto”.

Recensión completa aquí: https://lecturafilia.com/2018/06/04/c...
Profile Image for Alexandre Alphonse.
Author 18 books57 followers
September 21, 2019
3 estrelinhas de ceo porque, en xeral, paga a pena, mais...:

Moita rebeldía pero da Galiza apenas falas, eh... Imaxinádevos un «manifesto rebelde» escrito por un vasco ou catalán no que non se fale da cuestión nacional... Unha vergonha e unha mágoa (tendo moitas máis razóns pra seren nacionalistas na Galiza que en ningures en España [aquí non nos voltamos ricos con aranceis e protecionismo español no XIX e man de obra foránea no XX, entre outras moitas cousas], e aínda parece que é pecado... Moito chamar Hespaña (como a chamaba Castelao, xa o sei: (...) Ás veces, desesperado, di que quere unha Galicia independente, pero sabe que iso non é realista. Por iso o seu proxecto é un Estatuto para Galicia dentro dunha Hespaña -desa Hespaña que el escribe con H- republicana e federalista [Miguel Anxo Seixas]) a España pero logo da cuestión siberiana digo galega só unha pinceladinha aquí e acolá... Si, un CONTRA TODO ISTO no que se fale de Galiza en Europa («os galegos... poden emigrar!»), España (barcos en Fene, leite máis cara que a portugesa, cuotas pesqueiras, expolio enerxético, colonia de interior dende o XVI, diferenzas con Euskadi e Catalunya, etcétera), o Prestige (o menosprezo do goberno español e a resolución do xuízo)...

Contra todo isto, co seu pensamento grupal e poco amigo dos matices (moi poco atlántico, galego, que mágoa), paréceme dunha rebeldía de dentadura postiza ou dentes de leite, e non creo que epate con moita xente, pois é bastante políticamente correcto (o da sopa de tiburón ten delito, si, pero case que todo o mundo estaría con el niso, quero dicir, non se molla moito no que critica).

Se as feminazis (misándricas, que as boas feministas, racionais e igualitaristas, son outra cousa que ás veces semella en perigo de extinción), outra cara da moeda do patriarcado (porque non queren o mesmo poder cos homes senón máis, e eu estou dacordo en que os homes perdan poder pra que as mulleres tenhan o mesmo, pero, agás demostren que o empregarían mellor [Killary e Merkel non parecen boa sinal], non [con todo isto, dicir que eu voto ó BNG, partido feminista cunha muller por portavoz [ó contrario co macho alfa do chalet que lidera UnidAs podemos]]), tivesen o poder que parece que Rivas co seu autoodio lles daría, algo divertido ocorreria: el, como home branco e heterosexual de clase media ou media-alta, sería o primeiro en caer (coma o socialista radical Russell Brand, que vive nunha mansión que, na súa utopía, necio que é, sería expropiada o primero día da revolta que quere).

Con respecto ós impostos, o estatismo, o colectivismo... dicir que a razón da popularidade do liberalismo e anarcocapitalismo entre os novos paréceme a mín que se debe precisamente a escándalos como o da cidade da cultura de Santiago.

Rivas non diferencia entre turistas (viaxeiros ociosos), peregrinos (relixiosos ou non, pra mín é quen vai un sitio do que sabe moito ou co que ten raíces comúns [eu fun turista en Tailandia, pero non me sinto turista en ningún país de Europa do sur]) e viaxeiros (o que viaxa por viaxar, que decía Baudelaire).
Dous libros nos que se fala do turismo que recomendo:
1) Houellebecq rise aquí da turista esnob que, non sabendo nada do sitio onde está, non gosta de sentirse turista chabacana e desfrutar sen máis das atraccións para turistas (isto ten senso nos peregrinos ou viaxeiros, non nos turistas, meu Deus):
https://www.goodreads.com/book/show/1...
2) Aínda que o que máis me gustou do libro foi precisamente o tradicionalismo de Heidegger (a Monedero gústalle Carl Schmitt e non é nazi tampouco), Byung Chul-Han reflexiona sobre os turistas dabondo:
https://www.goodreads.com/book/show/4...

Rivas cita a unha política estadounidense que chamou «mono con tacóns» a Michelle Obama... suponho que pra dar a entender o malos malísimos que somos en occidente en xeral... pero, case que inimigo dos matices e contrastes, non di nada da fundadora de Black Lives Matters, que lle pedíu a Alá mesmo por twitter que lle dera forzas... pra non saír a rúa e matar brancos indiscriminadamente... Temos tantos privilexios sendo homes brancos heterosexuais no século equis equis palito! A mín chóvenme os traballos, cando o tenho cobro, claro, o dobre que as mulleres, e o goberno mándame un cheque tódos los meses pola minha condición de home e iso...

Políticamente, gústame máis o paradóxico Zizek (quen detesta a correción política da esquerda moderna e clama ó ceo por unha Margaret Thatcher da esquerda) ou lúcido Javier Marías (dúas cousas a este respecto: por unha banda, dalle mágoa saber que vai morrer nunha época máis tonta que na que veu o mundo [e veu no franquismo, e seu paí estivo no cárcere!]; pola outra, sabe que Trump, Bolsonaro, Brexit, etcétera, débense todos a unha esquerda cada vez máis clasista, necia e hipócrita [meu sogro, inglés, estache moi a favor das fronteiras abertas, inmigración masiva e demáis [si, ten varias propiedades, todas en barrios 100% ingleses e brancos, que sorpresa, pero xa se sabe que os ingleses son cinturóns negro... en hipocresía]], que cada vez atura menos xente, incluídos os de librepensadores de esquerda) que Manuel Rivas, quen parece o reflexo especular de Dragó: ámbolos dous con cerebro de Oreo, un á dereita (branco, español, home: aprobado) e o outro a esquerda (branco, europeo, home: suspenso [negro, muller, refuxiado, etcétera, todos seres de luz]). Recomendo moito o pequeno libro de Zizek sobre a nova loita de clases (faille case tanta falta a Rivas como a Dragó: https://www.goodreads.com/book/show/2...).
Debido a esquerda a que asemella pertencer Rivas, como di o título dunha conferencia de Houellebecq, máis e máis intelectuais e librepensadores (palabra que parece gustarlle a Rivas pero non representa gran cousa [moito tempo escribiendo baixo ar ordes doutros no País, pode ser iso o do seu pensamento grupal e identitario, ese mesmo pensamento que lle entregou o goberno a Trump e fai que Vox sexa considerado o partido do senso por moita xente, alarmantemente, porque nin son bos conservadores [ou aceptarían as fronteiras, ñinguas, costumes e demáis dos nacionalismos periféricos] nis bos liberais [principio de secesión]]) a abandonan (https://www.youtube.com/watch?v=Ffd5w...).
Ata nos Simpsons ríeron se xa desta esquerda de aire na cachola (airheads):
https://www.youtube.com/watch?v=p8M2t...
Se a esquerda necesita dunha Thatcher nas súas filas que teña talento e poña orde (ó contrario de Hillary, que esperaba gañar por ser muller, que é o novo «ser negro»), o feminismo precisa de máis mulleres como Camille Paglia:
https://www.youtube.com/watch?v=Oaf7o...

Rivas menciona a brecha salarial en países pobres (comprocho), pero tamén en occidente, que cita Hollywood e todo, e iso é demagoxia barata e mezquina, pois é unha cuestión de mercado que un actor venda máis que unha actriz (que non pasa sempre, e que, de feito, América é famosa polas súas mulleres [para máis dor da victimista esquerda trasnochada contemporánea, enriba, negras] na industria do entretenemento: Beyoncé, Oprah, etcétera) e non de machismo sistémico ou conspiración política (como Belén Estebán na televisión, que non está hai pra entreter e que nos esquezamos da corrupción, pan e circo, senón porque é o que quere a xente). No porno as mulleres cobran máis; no fútbol, os homes; na ensinanza, o mesmo; nas industrias culturais, pois depende do caso (Rowley gaña máis que ningún home, será un bug no sistema heteropatriarcal occidental).
Eu vivín en Arabia Saudí. Iso é o deserto de real; o sistema heteropatriarcal no occidente, o Matrix que nos queren impor dende a esquerda (funcionando tan ben en España que o que non tivemos en 40 anos o temos agora: Vox [como nacionalista galego, doubos as grazas, esquerdist@s descerebradxs]).

Con respecto o feminicidio, que Rivas tamén defende que existe, bueno, pra calquer librepensador con dous dedos de frente o terrorismo machista non existe: un etarra mataba a un español por ser español, pero un home que mata a unha muller só o fai por, primero, ter un problema mental el en particular que non se pode extender o xénero enteiro e, moito dubido, desgracaidamente, que a educación cidadá fose cambialo (sería como agardar que os nenos e nenas que leron a Lorca e Rosalía na escola de maiores os preferisen ó fúbol ou a tele); segundo, pola súa relación personal con esa muller. Non hai ninguna conspiración para frear o feminismo nin aniquilar mulleres (elas soas ceban ben a Vox e a dereita mundial co seu feminismo misándrico]). Ou armas ás mulleres pra que se sintan máis seguras (nin Rivas nin eu somos pro armas) ou fas que papá estado regule ás relación e non lles permita saír con homes brutos ou perigosos (máis atractivos pra elas, polo xeral e por a tan simple coma inevitábel bioloxía que un filósofo ou sonetista afeminado). Do contrario, o pouco que podes facer é endurecelas condeas por violación ou maltrato. Culpar ó xénero masculino das peores cousas que fan uns particulares... bueno, ceban a dereita máis e máis (eu, que sempre fun de esquerdas, atopo que nunca foi tan difícil ser de esquerdas como agora [Zizek, desgraciadamente, é filósofo e non político]).
As feministas, si, acostuman a ser marimachos canto máis radicales se voltan... e a quen lle pode interesar un «home novo con aspecto de muller» (eu tamén tenho cerebro de Oreo pra algunhas cousas: gústanme as mulleres femeninas, dóciles ou non, librepensadoras [simplesmente, dame mágoa que elixan ser homes e actuar como eles cando suponse que combaten mesmamente iso]), se podemos estar dacordo en que a masculinade creou un mundo con moitos rañaceos pero no que da cada vez custa máis vivir, mesmo respirar (se non tes cartos dabondo)? Na miña experiencia, non por dóciles senón por doces, tenras, compasivas, delicadas, é dicir, femeninas, estas mulleres son apolíticas ou pouco radicalizadas (na contra, aí tedes a «me gusta ser una zorra» Irantzu Varela, todo amor, si). Disto fala ben Houellebecq na súa segunda novela (https://www.goodreads.com/book/show/1...).
Dixo Chesterton algo así como que as feministas son as peores inimigas das mulleres, porque, dende a seu posto de «muller de mulleres» ou «muller profesional», crense co dereito de dicirlle a todo un xénero como ten que ser e como non (coma se eu, por ser nacionalista galego, só aceptase unha Galiza e un tipo de galego [non me convertiría iso nun mal nacionalista e nun mal galego?]). A esas feministas, ó non gustarlles as principais características femeninas (compasión, empatía, etc.), o que fan no seu afán de negalas é incentivar un prototipo femenino artificioso que se acomode ás súas manías ideolóxicas (coma se eu fose de galeguista pola vida dicindolle ós galegos que non sexan tan riquinhos ou retranqueiros, vaia). Nos países escandinavos, onde se da unha maior igualdade entre xéneros, estase a ver como, ó contrario do soño do feminismo hexemónico e machista dos homes buenistas e mulleres rancorosas e marimachos (https://www.youtube.com/watch?v=8lLSX...), homes e mulleres elixen traballos, carreiras profesionais e, en xeral, vidas, máis diferentes que en ningures.

Otra paradoja: como nunca he sido machista ni racista, nunca he juzgado a nadie por su color o género sino por su carácter (como decía Luther King)... lo que, ahora, me trae problemas: si alguien me cae muy mal y se lo hago notar, y resulta que no es un hombre blanco, pues ya os podéis imaginar que piensa que se debe a su color o género y no su actidud desagradable...

Uan anécdota sobre un alidado feminista o feminazi: recuerdo una ocasión en la playa (mido dos metros) donde, parece que por estar sonriente (pues no iba con una pancarta de Vox ni una esvástica tatuada en la frente), un señor bajito, feo, enfermizo, me llamó «machote», así, porque sí, y yo pensé: las probabilidades de que tú seas un violador o maltratador en potencia, no pudiendo competir con otros hombres en el mercado de las relaciones amorosas, es mucho mayor que en mi caso, y si fuera una mujer me darías más grima y miedo tú que yo.

Manuel Rivas tampouco é novo como para ver a realidad social coa lucidez propia dos primerios decenios de vida: é mellor ser muller quer ser home, hoxe en día, pra os traballos sen cualificación (camareiras, dependentas, etcétera) ou cualificados (cuotas de xénero, xa se sabe) e mesmo pra a industria do entretenemento (que ve Manuel nas librarías dende fai anos máis que libros de feminismo e mala, polo xeral, literatura femenina [porque non tódalas mulleres son Carmen Laforet, sorry])? Non o mesmo que vexo eu...
Profile Image for Gonzalo.
394 reviews
September 3, 2018
Igual este non era o libro para volver a conectar con Rivas, de quen levaba anos sen ler nada recente. Comparto a crítica de Mario Regueira de que o libro en xeral, e o manifesto en particular ten un algo de “Viva antes”, pero iso non quere dicir que non concorde, canto menos parcialmente co autor en moitos dos temas tratados. Con efeito, en varios casos penso que Rivas articula as miñas ideas mellor do que eu mesmo podería facer. Igual o problema é que moitas cousas das que fala quedan a medias. Con isto quero dicir que son suficientemente xerais para que (case) tod*s os que estamos deste lado do centro político e administrativo podamos compartir a súa opinión. Para min era preferíbel afondar un pouco nalgunhas cuestión e non cubrir un abano tan grande de temas, por importantes que sexan. Por criticar, podería dicir que é un gafapasta pesado do tipo “mira canto lin” con tanta referencia que aparece. Pode ser, pero tamén é unha gran oportunidade para descubrir nov*s autor*s, ou para finalmente ler “ese libro del que me habla”. O manifesto en si non é o mellor do libro, as opinións máis longas dos capítulos seguintes son máis interesantes (aínda que as veces non me queda claro porque quedan combinadas baixo un mesmo epígrafe), e sen dúbida, o mellor de todo son os fragmentos breves finais, boa proba do grande humor de Rivas. Probabelmente precisa dunha segunda lectura con papel e lapis.
Profile Image for Mario.
153 reviews72 followers
March 1, 2020
“Todos los derechos son importantes, pero, si nos amputasen el derecho a soñar, perderíamos todo el resto”, dice el autor en este libro.

Manuel Rivas (A Coruña, 1957), es un autor español que ha recibido premios como el de la Crítica española y el de la Crítica gallega, además del premio Nacional de Narrativa. No es un autor desconocido, más bien célebre —y celebrado— gracias a su obra magna: El lápiz del carpintero.

Contra todo esto es, por otra parte, un manifiesto, un ensayo, un panfleto. A partir de un índice que nos presenta una obra concienzuda, Rivas nos adentra en unos temas de rabiosa actualidad sobre los que él opina desde su más que clara ideología y pensamiento. Desde la Guerra Civil española, hasta el feminismo, pasando por las Humanidades, la corrupción política, la turistificación y, por supuesto, España.

Sin duda, Rivas no duda en volver al tema central de su novela más famosa, ese conflicto entre españoles que marcó un antes y un después en la historia de nuestro país. Se lamenta de lo que los antepasados padecieron y critica que no se atienda a las víctimas y que no se imparta justicia tras la Transición. El dictador, al fin y al cabo, murió de viejo y con un patrimonio exuberante en su poder.

Contra todo esto es una masa de denuncia social. Todo aquí es denuncia social. Rivas critica que en la sociedad actual se haya expandido el “pensamiento grosero” y se ignore la enseñanza de las Humanidades. Claro, estas ayudan a pensar, y eso no interesa demasiado. Además, no son útiles del todo, no se ven resultados según muchos, así que son prescindibles. Por eso Rivas pone de relevancia el libro La utilidad de lo inútil, del gran Nuccio Ordine.

Él habla de 'canallocracia' y de aquellos partidos que financian sus campañas electorales como no deben. La corrupción lo ha anegado todo en los últimos años en la política española. Aunque la cosa ahora está más calmada, cuando este libro fue publicado todavía estábamos en pleno maremágnum de casos y operaciones con nombre cuasi-bíblicos.

Rivas escribe esto porque no espera “milagros de los gobiernos”, pero detesta “a quienes los utilizan como máquinas de desesperación”. A favor de la inmigración y de la dignidad de los refugiados y de los más necesitados, el autor avisa de la llegada de una derecha pretenciosa que cuando se publicó el libro no era nada para lo que estaba por venir.

Critica la carrera armamentística, a la que España se ha sumado, según dice. Aunque claro, lo que España ha invertido es una miseria si lo comparamos con las cifras de Estados Unidos, Rusia y China, entre otros países.

Algunas críticas son injustas y desmedidas, ya que no valora el progreso alcanzado. España es un país, como cualquier otra democracia, imperfecto. Pero creo que después de una dictadura de casi cuarenta años ha avanzado muchísimo. Él mismo alaba el matrimonio igualitario aprobado en 2005. España fue, recordemos, el tercer país del mundo en aprobarlo.

Igualmente, debemos estar orgullosos de nuestros logros. Por ejemplo, de nuestra sanidad pública, siempre tan golpeada y maltratada y que, sin embargo, es nuestro mayor arma, como se demostró en la crisis del COVID-19.

La mayoría de las críticas que hace son necesarias, creo, pero muchas de ellas son desorbitadas y no equitativas. Es importante la crítica constructiva y la denuncia de injusticias. Por ejemplo, la crítica al machismo, al cambio climático, a la desigualdad entre hombres y mujeres, la conocida como Ley Mordaza, a los intereses de los poderosos para intentar aplastar a los ecologistas, y así un largo etcétera.

Rivas reúne un sinfín de proclamas sobre el descontento de la ciudadanía ante las injusticias o desavenencias de una vida que está mal hecha. Él mismo pone en valor el periodismo como contrapoder y a los periodistas asesinados o acallados de cualquier de las maneras posibles a lo largo y ancho del mundo. “El periodismo está vivo y por eso lo matan”, asegura.
Rivas también deja un hueco para hablar de la Memoria histórica en un capítulo titulado con ingenio y con el oxímoron “¿Qué futuro dejaremos a nuestros antepasados?”. Y, por supuesto, para el tema perenne entre la sociedad española, monarquía o república, criticando a la primera y ensalzando la segunda.

Un asunto en el que se interna profundamente es el de la violencia machista, el feminismo y el techo de cristal, y no se le pasa citar frases de célebres personajes de la antigüedad con respecto a las mujeres, sin tener en cuenta la coyuntura social de la época, lo cual no justifica las perlas que algunos soltaron, pero que estaría bien valorar. Por ejemplo, dice que Schopenhauer consideraba a la mujer como el segundo sexo. O Rousseau, que defendía la educación discriminatoria para que las niñas crecieran bien educaditas en sumisión. Y de Aristóteles ya ni hablamos, por el hedor machista que deja entrever el libro Cuentos filosóficos, de Martin Cohen, en el capítulo dedicado a dicho filósofo.

No todo, aunque casi, es denuncia social. También introduce historias con más contenido humano que crítica, por ejemplo, en el capítulo “Los tatuajes de la madre”, donde invita a reflexionar. Y también habla de literatura, ¡menos mal! Desde Moby Dick hasta el Quijote, pasando por Borges y Saramago.

Al final, un conjunto de aforismos cierra un libro que no es largo y, aunque espeso en críticas, se hace ameno y de necesaria lectura. Eso sí, siempre con un toque de indignación. Lo que está claro es que ya está bien de retórica y verborrea. Hacen falta soluciones y más educación.
Profile Image for xabre.
17 reviews3 followers
July 12, 2018
Cada vez mellor.

Manuel Rivas: Cada vez mellor. Crítica socio-política desde un Certo Punto. Ou cara un Certo Punto. Ou cun Certo Punto.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews