แดนเทพยดา_กัญชาไร้เมล็ด

by Kazushige Abe, พรรษา หลำอุบล (Translator)

นวนิยายสะท้อน สะเทือน เฉือนเปลือก เผยมุมมืด เปิดด้านดิบ ควานกวาดแก่นกลางความร้ายกาจของมนุษย์มากองตรงหน้า โดยนักเขียนญี่ปุ่นร่วมสมัย คาซึเงะ อาเบะ [ผู้เขียน ‘ไอพี/เอ็นเอ็น’ , ‘เควซาร์กับเสาต้นที่ 13’ และร่วมเขียน ‘กัปตันธันเดอร์โบลต์’]

ถ้ำมอง แอบถ่าย ข่มขู่ คุกคาม รุมแกล้ง ข่มเหง อนาจาร ใส่ร้าย หักหลัง โกหก มักง่าย ติดยา หน้าไหว้หลังหลอก นอกใจ หลอกลวง หวงก้าง สมยอม ฆาตกรรม รีดไถ งมงาย นินทา ปิดหูปิดตา มารยา แสร้งเส ฉ้อฉล ขี้ขลาด ประมาท ระยำ เหลวแหลก งี่เง่า หูเบา เจ้าคิดเจ้าแค้น เหมารวม จอมปลอม

และความชั่วอื่นๆ ซุกซ่อนอยู่ในใจคนทุกคน

Genres: Japan

562 pages, Paperback

First published October 1, 2003

About the author

阿部 和重

Kazushige Abe is a film critic and award-winning writer.

Reviews

[top. · Rating 5 out of 5]

ถ้าเป็นผู้ที่เคยผ่าน ip/nn มาก่อนก็น่าจะบอกได้ว่าเล่มนี้เดือดกว่าหลายเท่าตัวนัก

เนื้อหาเกิดและดำเนินขึ้นในเมืองแห่งหนึ่งที่มีชื่ออันแปลความหมายได้ว่า "นครแห่งเทพ" (ทำไมคุ้น) เล่าเรื่องราวของหลากตัวละคร ซึ่งเยอะมาก เปิดมาไม่กี่หน้าแรกจะถูกเขย่าขวัญด้วยลิสต์รายนามตัวละครสองหน้าเต็มด้วยขนาดตัวอักษรที่ปกติควรจะเอาไว้ใช้กับเชิงอรรถมากกว่า

อย่างใดก็ตาม ตัวละครเยอะไม่ได้มีปัญหาต่อความไหลลื่น (เพราะปัญหาคือฟอนท์เล็ก แถมหนังสือหนา) พอเริ่มแบ่งกลุ่มความสัมพันธ์, ตระกูลและครอบครัวได้ก็อ่านกันฉลุย ยิ่งผู้เขียนนิยมใส่ทั้งนามสกุลและชื่อแบบเต็มยศทุกครั้งเวลาจะใช้ใครเดินเรื่อง จึงยิ่งง่ายต่อการแยกแยะ

ตามที่คุณ Pawit รีวิวไว้ว่า "เหล่าคนชั่วร้ายรวมวงเป็นคณะดุริยางค์ บรรเลงสรรพเสียงสอดประสานขึ้นลงกันอย่างตระการตา" ซึ่งชัดเจนและน่าจะอธิบายภาพรวมของเล่มได้ทั้งหมด เหล่านักดนตรีตัวแสบของหมู่บ้านโชว์ลีลาอันเปี่ยมด้วยพลังตลอดเรื่อง แม้จะมีจุดพักบ้าง ก็เป็นลักษณะ calm before the storm เนิบนาบให้ซึมซาบตายใจ พอได้เคลิบเคลิ้ม ก่อนจะกลับมาตูมตามให้คนเขียนแสดงฝีมือคว้านขวักเอาสันดานดิบดำมืดในตัวมนุษย์มาบดขยี้เรื่องราวให้แหลกเละ กลายเป็นความมันส์สีเหลืองน้ำตาลดำน่าขยะแขยงแต่สะใจจนวางแทบไม่ลง

ความดีงามอีกอย่างอยู่ที่ คาแรคเตอร์ ตัวละครส่วนใหญ่กึ่งดำกึ่งเทา หลายตัวฉลาดเป็นกรด เอาตัวรอดเก่ง ดูไม่ออกว่าจะลงเอยอย่างไร (หรือมันจะไม่ลง) แถมยังแผ่รังสีอำมหิตไม่ธรรมดา เวลาโคจรมาฟาดปากกันแต่ละทีคือลุ้นกันวายวอด ฝั่งนึงฉลาดเหี้ยมเยือกเย็นแบ็คแข็ง อีกฝั่งก็บ้าเลือดมีไพ่เด็ด ทั้งสองฝั่งหักเหลี่ยมเฉือนกันตามสถานการณ์ ต่างฝ่ายต่างรู้เขารู้เรา จึงผลัดกันได้เปรียบเสียเปรียบ พาตัวละครอื่นๆ นอกกลุ่มมาพัวพัน อารมณ์เหมือนม. 3/4 ไปดึงอุรุมิ กับมายุ มาบวกกับโอนิซึกะ ซึ่งนั่นคือในสเกลโรงเรียน ฟัดกันไม่กี่คู่ เรายังว่าเร่งเร้าได้ใจหายใจคว่ำแล้ว ชินเซเมียคือมาทั้งเมือง หลายเคสทำลายกันโดยเป็นผลพวงมาจากตัวอื่นๆ ที่มีเรื่องราวเกาะเกี่ยวกันไปมา ตั้งแต่รุ่นพ่อรุ่นแม่ รุ่นปู่รุ่นย่า โคเคน กัญชาเอามาสิ แลกกันเทคนะ เราสามีภรรยากันต้องแบ่งปัน / กราบความคิด

เล่มนี้ออกเมื่อปี 2003 อาเบะซังยังฟิตเปี๊ยะ หลังจากเล่าเรื่องอะไรหว่าแบบนกโทกิให้เป็นประเด็นระดับประเทศไปแล้ว เล่มนี้ยังทำให้ร้านขนมปังเป็นวาระระดับประวัติศาสตร์เมืองได้ / ร้านขนมปังจะต้องชอบใจ แต่ร้านพาสต้ากับโคล่านี่อาจมีเคืองนะครับ 555

ปล. วานใครเอาไปทำเป็นซีรีย์ย้อนหลัง แล้วให้หนุ่มผมยาวเขียนบทนะนะ

[Thanawat · Rating 4 out of 5]

ราวกับว่าบรรจุบาปทั้ง 7 ประการ ชำแหละแยกชิ้นออกมาให้เห็นผ่านตัวอักษร

ร้ายกาจมาก เรียกได้ว่าเป็น Sin city ตามแบบฉบับ Kazushige Abe ก็ว่าได้

วรรณกรรมร่วมสมัยสัญชาติญี่ปุ่นที่หนา 562 หน้า ฝีมือ Kazushige Abe พาไปรู้จักด้านมืดของมนุษย์ แบบที่ไม่มีทางที่คนธรรมดาอย่างเราๆ ท่านๆ จะจินตนาการถึงได้

เรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นที่ “จิมมาจิ” เมืองเล็กๆ ในญี่ปุ่น
เนื้อเรื่องเล่าถึงรูปแบบการใช้ชีวิตของคนในชนบทญี่ปุ่นได้เห็นภาพ
และยังใส่ความสัมพันธ์เชิงอำนาจแบบ “เจ้าพ่อ” ผู้มีอิทธิพลเอาไว้ให้เห็น
การแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นก็ล้อไปกับบริบทเมืองเล็ก คืออาศัยดุลย์อำนาจภายในท้องถิ่น มากกว่าการลงไปแก้ไขจากส่วนกลาง

ผู้เขียนผูกปมการเสียชีวิต 3 รายไว้ตั้งแต่ต้นเรื่อง
คนนึงเป็นวัยคะนองที่เกิดอุบัติเหตุจากรถยนต์
คนนึงเป็นครูหนุ่มที่กระโดดไปขวางรถไฟ
อีกคนเป็นชายสูงวัยที่สูญหาย
การเสียชีวิตทั้ง 3 รายนี่ คนอ่านจะไม่ทางเดาได้เลยว่าใครฆ่า? ยังไง? และเพื่ออะไร? ไปจนถึงตอนเฉลยท้ายเล่ม

กว่าจะไปถึงท้ายเล่ม...
ระหว่างทางนี่คือจัดเต็ม
บอกเลยว่าสองสามร้อยหน้าแรกนี่คือเล่าพื้นเพความสัมพันธ์ ประวัติความเป็นมา
ตัวละครมากันเป็นตระกูล คือเยอะมาก แต่ไม่ต้องห่วง เพราะมีลิสต์รายชื่อและความสัมพันธ์ไว้ให้เปิดทบทวน

อ่านมาถึงตรงนี้แล้วถอนหายใจเฮือกเลย

นี่มัน darkside ยิ่งกว่าพวกเรื่องโฮสต์บาร์ ยากูซ่า ค้าประเวณีซะอีก
ขื่อคนก็ชื่อญี่ปุ่น ชื่อเมืองก็ชื่อญี่ปุ่น แต่เนื้อเรื่องอย่างกับไม่ใช่ญี่ปุ่นที่เคยรู้จักเลยซักนิด

ปกติแล้วตัวละครในวรรณกรรมญี่ปุ่นนี่มันจะมีความเป็นเทาๆ คือไม่ดีหรือชั่วสุดโต่งใช่มะ
แต่นี่ไม่... ความชั่วร้ายทั้งหมดทั้งมวลที่สามารถเป็นไปได้ มันมาหมด
เรียกได้ว่าชั่วสิ้นดี
ตัวละครที่โดดเด่น ก็จะออกมาแนวฉลาด จอมวางแผน และเหี้ยมเกรียม
ไม่ต้องถามหาพระเอกนางเอกนะ เพราะมันไม่มี

“ถ้ำมอง แอบถ่าย ข่มขู่ คุกคาม รุมแกล้ง ข่มเหง อนาจาร ใส่ร้าย หักหลัง โกหก มักง่าย ติดยา หน้าไหว้หลังหลอก นอกใจ หลอกลวง หวงก้าง สมยอม ฆาตกรรม รีดไถ งมงาย นินทา ปิดหูปิดตา มารยา แสร้งเส ฉ้อฉล ขี้ขลาด ประมาท ระยำ เหลวแหลก งี่เง่า หูเบา เจ้าคิดเจ้าแค้น เหมารวม จอมปลอม รีดไถ”

Kazushige Abe เล่าออกมาเป็นเรื่องเป็นราวเป็นฉากๆ
คือสงสัยว่าพี่แกไปค้นคว้าหาข้อมูลมาด้วยวิธีไหน

นอกจากนี้ยังใส่ลักษณะสังคมรวมหมู่ของญี่ปุ่น ความคลั่งใคล้อะไรบางอย่างแบบสุดโต่ง รสนิยมทางเพศที่แตกต่างอย่างสุดขั้วมาด้วย
ผู้เขียนยังเล่าถึงกรรมวิธี “ถ่ายทอดประวัติศาสตร์” ของคนท้องถิ่น ทำให้เห็นเลยว่าคนที่อยู่รอดจะเล่าอะไรก็ได้ และส่วนใหญ่จะเล่าออกมา “ดีกว่าที่เป็น” โดยใช้เหตุผลสุดคลาสสิกคือ “เพื่อรักษาชื่อเสียง”

ชุมชนมันอยู่ร่วมกันได้เพราะ “เลือกที่จะรับ” และ “เลือกที่จะลืม” เรื่องใดเรื่องหนึ่งไปด้วยกันนี่แหละ

ทั้งๆ ที่ถูกจัดเต็ม แต่ก็รู้สึกว่าเหมือนได้กินกาแฟชั้นดี รสเลิศ ที่คั่วเข้มปี๋ แต่ยังเย้ายวน ชวนให้อยากจิบต่อ
ตรึงผู้อ่านเอาไว้กับตัวอักษร อ่านทั้งเล่มได้ไม่เบื่อเลย
และแน่นอน อ่านจบแล้วก็เลิกนึกถึง “เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...” ไปได้เลย
อ่านเพื่อเอามันส์ล้วนๆ

[Pawit Mahattanasing · Rating 5 out of 5]

"...เมื่อเจอคำโกหกชัดเจนเช่นนี้ ฮิโรโนริรู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก..." (น.219)

เหล่าตัวละครด้านมืดทั้งฝ่ายรุกและรับ รวมตัวกันอยู่ในเมืองเทวดา ก่อเรื่องระยำตำบอนสอดประสานราวบทเพลงจากวงซิมโฟนีออร์เคสตราไร้วาทยากร ด้านมืดปะทะด้านมืดเชือดเฉือนกันมันหยด มิตรภาพมีไว้เพื่อทรยศ ส่วนความรักต้องแล่เนื้อเอาเกลือทา ในที่สุดก็เผลอออกตัวเชียร์คนชั่วที่เราชอบให้ทำเรื่องชั่วๆ ต่อคนชั่วที่เราไม่ชอบ ความชั่วก่อรูปอย่างเป็นธรรมชาติในจิตใจเราเอง งดงามยิ่งนัก ฮ่าๆๆๆ ชั่วร้ายเข้าไว้แต่อย่าประมาท อย่ายอม���ห้ใครเลวล้ำหน้า

[Paper Pinwheel · Rating 3 out of 5]

ผมว่าต้องมีคนงงบ้างแหละ ว่าเรื่องนี้มันเกี่ยวกับอะไร ถ้าให้อธิบายสั้น ๆ เรื่องนี้ก็เกี่ยวกับเหล่าผู้คนในเมืองจิมมาจิ เมืองแห่งการค้าประเวนีที่ถูกปกครองใต้อิทธิพลนอกกฎหมาย และนั่งดูความวิปริตต่าง ๆ ที่คนเหล่านี้ได้ซึมซับมาจากสังคมที่บิดเบี้ยวนี้ ก่อนปมจะเริ่มขมวด แล้วนำไปสู่เหตุกาารณ์ใหญ่ ๆ ทั้งหลายแหล่

จากที่อ่านมา ตัวละครที่น่าจะเหมือนตัวเอกที่สุดน่าจะเป็น ทามิยะ ฮิโรโนริ (ลูกชายคนโตร้านขนมปังทามิยะ) สำหรับคนนี้น่าจะเหมือนคนที่มีศีลธรรมสูงที่สุดในเหล่าคนที่ไม่มีศีลธรรมแล้วล่ะครับ ความฉลาดจัดว่าฉลาดมากคนนึง แต่เป็นพวกคิดมากเกินจนไม่ค่อยอยากจะลงมือทำอะไรเสี่ยง ๆ เท่าไหร่ อีกคนก็นาคายามะ ทาดาชิ (นายตำรวจประจำป้อมตำรวจจิมมาจิ) อดีตเพื่อนสนิทของฮิโรโนริ คนนี้จัดว่าเท่มาก ฉลาด เก่ง ตามเกมทัน นิสัยดีกับเพื่อนมาก แต่ค่อนข้างวิปริต + ศีลธรรมต่ำเตี้ยเลี่ยดินพอสมควร

ถ้าให้บอกว่าแนวคล้าย (ย้ำว่าแค่คล้าย) หนังหรือการ์ตูนอะไร ก็น่าจะอารมณ์เดียวกับหนังอย่าง City of god (เมืองคนเลวเหยียบฟ้า) หรือถ้าให้เปรียบเทียบกับการ์ตูน ก็คงจะมีส่วนคล้ายเรื่อง Shiki (ซากปีศาจ) ล่ะมั้งครับ

ด้านเนื้อเรื่องถือว่ามีการปูประวัติศาสตร์เมือง สังคม ผู้คน และเหล่าตัวละครหลักออกมาได้จัดว่าละเอียดมากถึงมากที่สุด แต่เพราะมีการปูที่ค่อนข้างแน่นนี่แหละครับ หนังสือถึงได้หนาไปห้าร้อยกว่าหน้า (แถมตัวอักษรยังเล็กนิดเดียว) แบบนี้ และแน่นอนว่า 200-300 หน้าก็ยังปูเนื้อเรื่องกันอยู่เลย เพราะงั้นใครที่ไม่ชอบเรื่องที่มีการปูเนื้อเรื่องมากเกินไปอาจเบื่อก่อนถึงช่วงสำคัญได้ แต่ว่าถ้าเราสามารถอ่านไปถึงจุดที่เรื่องราวต่าง ๆ เริ่มขมวดเข้าหากัน ก็จะได้เห็นประเด็นสำคัญทางสังคม ผู้คน หรือแง่คิดต่าง ๆ ที่ทำให้เรากลับมาตั้งคำถามกับตัวเรา และสังคมกันได้เยอะเลยล่ะ และนอกจากประเด็นแล้ว ช่วงท้าย ๆ ยังโคตรลุ้นจนวางไม่ลงเลยด้วย แต่ก็นะ เพราะเรื่องนี้เต็มไปด้วยความวิปริตนั่นแหละครับ บางทีบทสรุปบางอย่างก็ค่อนข้างโหดร้ายอยู่เหมือนกัน

[Sacha · Rating 5 out of 5]

Un véritable livre-monde qui du début à la fin, a réussi à être intriguant par son côté policier avec les différents meurtres et accidents, et aussi avec son côté vie de tous les jours des habitants.
On verra les mêmes personnages, sous différentes perspectives et émotions, pendant cet été de l'an 2000,où rien ne se passera calmement à Jinmachi.
Entre les affaires de la boulangerie et des yakuzas, le cercle vidéo, la police et enfin les différentes familles, rien n'est laissé au hasard et chaque détail compte, aussi petit soit-il, il a son importance. Chaque action a une conséquence. Comme rien n'est laissé au hasard, chaque comportements, faits et gestes, mêmes paroles sont importantes et vont rythmer le récit jusqu'au bout.
Abe Kazushige, avec Sin Semillas, a réussi à garder le récit intéressant malgré sa longueur et a pu aborder énormément de sujets, comme les ovnis, ou encore le voyeurisme, et a réussi à dresser la vie des différents habitants de Jinmachi avec tellement de détails que ce fut difficile à suivre au début. L'amoncelement de personnages au cours du récits est énorme, bien que c'était difficile de tous les retenir.

Sin Semillas est un livre incroyable de par son histoire, sa force des détails et également par le nombre de sujets traités qui se comptent à la pelle.

[L · Rating 5 out of 5]

Fist f*****g et pâtes à l'ail.

Pour être tout à fait honnête, s'il y a essais, il n'y a pas vraiment de Fist f*****g. Mais bon, comme c'est une volonté d'un personnage et que c'est souligné par l'usage du gras dès le troisième chapitre, ça marque.
Ce roman de 1000 pages est ce que je lu de meilleur cette année, voire plus. C'est excellemment écrit, pas tant par un style à la Proust ou à la Kawabata, mais par sa construction où des dizaines d'histoires se mêlent ou pas et où chaque personnage (il y a un une table avec les 61 personnages qu'on croise le plus souvent, et il est bien utile car les noms/prénoms japonais se retiennent moins bien que des noms occidentaux pour le lecteur que je suis) a une voix particulière.
Il y a aussi un énorme biais de confirmation en ce qui me concerne: la façon dont sont présentés les êtres humains. C'est pas glorieux, pour utiliser un euphémisme. On est dans une petite ville de province et c'est aussi acerbe que du Chabrol. Tous ont d'énormes ambitions pour un lieu qui ne peut décemment pas les accomplir, mais ce n'est pas grave, ils foncent tous dans le mur avec application. On est aussi du côté des frères Coen avec des film comme Fargo ou Burn after reading pour l'absurdité des ambitions des personnages mais on a aussi le droit à du No Country For Old Men par ses poussées de violence crues et perturbantes. On pourrait dire aussi qu'on y retrouve du Takeshi Miike dans le côté un peu foutraque mais ce dernier manque de la subtilité qui fait le style de Kazushige ABE.
L'attention du lecteur est tout le temps en éveil car on commence par l'historique de la ville de Jinmachi avec l'occupation américaine qui entraîne de la prostitution et semble être le péché originel qui traverse tout le roman. Puis on a l'histoire d'une des familles influentes de la ville, les Tamiya, des boulangers. Oui, une des familles influentes est boulangère. Lorsque je vous disais que les ambitions ne sont pas corrélées à la réalité de la ville, je ne mentais pas. Enfin le roman commence avec un meurtre, et comme dans Twin Peaks, c'est la non résolution de ce meurtre qui permet d'ouvrir sur les autres mystères de la ville et de ses habitants. Il y est question de fantômes*, d'extra-terrestres*, de violences sexuelles/physiques/mentales, d'accidents, de suicides, de disparitions, de catastrophes naturelles, d'une roche mystérieuse et j'en passe. Comme dans Twin Peaks, si la solution du meurtre initial est donnée, le roman et les autres mystères n'ont plus lieu d'être.
Si l'auteur ne prend aucun parti pris par rapport à ses personnages et qu'il n'y a pas réellement de morale, ce n'est pas un livre vidé d'émotions, bien au contraire. Même si la plupart des habitants sont répugnants, pathétiques et/ou repoussants, on reste avec eux malgré ces défauts plutôt importants. Un paradoxe à ajouter aux autres nombreuses qualités du roman.

*réels ou fantasmés, allez savoir...

[G · Rating 5 out of 5]

What a ride.

[Raphaël Duquesne · Rating 5 out of 5]

Sin Semillas (シンセミア) by Kazushige Abe

This book conceals a full scaled, chaotic to the root, yet realistic microcosm.

Sin Semillas – or “without semen” in Spanish – is a reference to the Bible on which the book opens: “Be fruitful and multiply” God said, and this was no challenge is for Kazushige Abe, who managed to depict a unique world where deeds and thoughts of its many characters nourish a multi-layered story over more than a thousand pages. How can one be so creative to forge such a “word book” ex-nihilo? As a matter of fact, Sin Semillas can also refer a high-quality cannabis, the very same kind that so many characters in the novel are craving for, and probably the one needed by Kazushige to come up with such an imaginative story.
A suicide, a murder, and one inhabitant going missing in less than a week. These three incidents are shaking the ordinary town of Jinmachi – whose only particularity should have been its Godly name 「神町」. This novel is however far from an average polar: not only regarding the topics covered, but also in regard of its unique form. The narrator of Sin Semillas – far from omniscient – only has a very limited understanding of the latest events unfolding in the city. No one is investigating and the riddle is not to be solved. The text is holding us hostage, and we are left in the dark up until the very last page, where the narrator ultimately waives all hope of omniscience as he melts within the story, to disclose us some crucial information.

Crime, conspiracy, perversion, scheming, voyeurism, sexual violence, drug abuses, mass hysteria, supranatural events and UFO apparitions: it seems that Jinmachi is facing the wrath of God as its sordid past from the post-war period resurfaces for us to witness.

Kazushige Abe is more than a writer; he is ventriloquist as well as a shapeshifter. Sin Semillas might be one of the most underrated sheer gems that I have ever found.