What do you think?
Rate this book
دیوان گلچین
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
March 21, 2018
دوستانِ گرانقدر، دیوانِ اشعارِ <احمد گلچین> از 338 صفحه تشکیل شده است و شاملِ غزلیات- قصائد- ترکیبات- مقطعات- مثنویات- رباعیات و مطایبات، میباشد
به انتخاب ابیاتی را از میانِ غزلیات و رباعیات وی، در زیر برایِ شما ادب دوستانِ گرامی مینویسم
---------------------------------------------
بیند چو مرا به راه، بر میگردد
سویش چو کنم نگاه، بر میگردد
من دوست به اشتباه خواندم او را
اینجاست که اشتباه بر میگردد
*********************************
ای دوست بیا تا میِ نابی بزنیم
بر تربتِ خیام، شرابی بزنیم
تا خاکِ وجودِ ما نرفتست به باد
بنشین که بر آتشِ دل، آبی بزنیم
*********************************
زِ جان چه سود دلی را که در هوای تو نیست
به تن چه کار سری را که خاکِ پایِ تو نیست
حدیثِ گُل نتوان کرد پیشِ رخسارت
که گل به خرمیِ رویِ دلگشایِ تو نیست
*********************************
تا ساغرِ می هست، مکدر چه نشستی؟
بی بهره تو اِی دوست، زِ ساغر چه نشستی؟
وقتِ طرب و دورِ مِی و گاهِ نشاطست
ای غنچه دهان، تنگدل آخر چه نشستی؟
*********************************
دیدی اِی ماه که شمعِ شبِ تارم نشدی
ورچه کُشتی زِ غمم، شمعِ مزارم نشدی
بازهم مهرِ تو میپرورم اندر دلِ تنگ
گرچه عمری به تو دل بستم و یارم نشدی
*********************************
بازآی و چندین از جفا، خون در دلِ زارم مکن
یک عمر آزردی مرا، یکچند آزارم مکن
من چون گدایِ ره نشین، بنشسته ام در راهِ تو
مگذر چنین بیگانه وار، از خویش بیزارم مکن
*********************************
سر گران از بادهٔ دوشم هنوز
وز میِ لعلِ تو مدهوشم هنوز
از لبت سیری نمیدانم که چیست
تشنهٔ آن چشمهٔ نوشم هنوز
*********************************
آمدی لیک نبودت سرِ غمخواریِ من
رفتی و هیچ نگفتی زِ گرفتاریِ من
همه شب حالِ دلِ من زِ فلک پُرس اِی ماه
که بُود شاهدِ بیماری و بیداریِ من
*********************************
دور از تو گریزانست، زین خانه که من دارم
دیوانه دلی از خویش، بیگانه که من دارم
چون یادِ خوشت میرفت، از خانهٔ دل میگفت
اِی غم به تو ارزانی، این خانه که من دارم
*********************************
چو می آیی به سروقتم، چو میغلطی در آغوشم
چه میگردانی از من روی و میسازی فراموشم
روان پرور چو آبِ زندگانی بود پنداری
پس از هر جرعه، شهدِ بوسه از آن چشمهٔ نوشم
هوایِ باده پیمایی، ازآن دارم به تنهایی
که مِی با یادِ چشمانِ سیه مستِ تو مینوشم
---------------------------------------------
امیدوارم این انتخابها موردِ پسند بوده باشه
<پیروز باشید و ایرانی>
به انتخاب ابیاتی را از میانِ غزلیات و رباعیات وی، در زیر برایِ شما ادب دوستانِ گرامی مینویسم
---------------------------------------------
بیند چو مرا به راه، بر میگردد
سویش چو کنم نگاه، بر میگردد
من دوست به اشتباه خواندم او را
اینجاست که اشتباه بر میگردد
*********************************
ای دوست بیا تا میِ نابی بزنیم
بر تربتِ خیام، شرابی بزنیم
تا خاکِ وجودِ ما نرفتست به باد
بنشین که بر آتشِ دل، آبی بزنیم
*********************************
زِ جان چه سود دلی را که در هوای تو نیست
به تن چه کار سری را که خاکِ پایِ تو نیست
حدیثِ گُل نتوان کرد پیشِ رخسارت
که گل به خرمیِ رویِ دلگشایِ تو نیست
*********************************
تا ساغرِ می هست، مکدر چه نشستی؟
بی بهره تو اِی دوست، زِ ساغر چه نشستی؟
وقتِ طرب و دورِ مِی و گاهِ نشاطست
ای غنچه دهان، تنگدل آخر چه نشستی؟
*********************************
دیدی اِی ماه که شمعِ شبِ تارم نشدی
ورچه کُشتی زِ غمم، شمعِ مزارم نشدی
بازهم مهرِ تو میپرورم اندر دلِ تنگ
گرچه عمری به تو دل بستم و یارم نشدی
*********************************
بازآی و چندین از جفا، خون در دلِ زارم مکن
یک عمر آزردی مرا، یکچند آزارم مکن
من چون گدایِ ره نشین، بنشسته ام در راهِ تو
مگذر چنین بیگانه وار، از خویش بیزارم مکن
*********************************
سر گران از بادهٔ دوشم هنوز
وز میِ لعلِ تو مدهوشم هنوز
از لبت سیری نمیدانم که چیست
تشنهٔ آن چشمهٔ نوشم هنوز
*********************************
آمدی لیک نبودت سرِ غمخواریِ من
رفتی و هیچ نگفتی زِ گرفتاریِ من
همه شب حالِ دلِ من زِ فلک پُرس اِی ماه
که بُود شاهدِ بیماری و بیداریِ من
*********************************
دور از تو گریزانست، زین خانه که من دارم
دیوانه دلی از خویش، بیگانه که من دارم
چون یادِ خوشت میرفت، از خانهٔ دل میگفت
اِی غم به تو ارزانی، این خانه که من دارم
*********************************
چو می آیی به سروقتم، چو میغلطی در آغوشم
چه میگردانی از من روی و میسازی فراموشم
روان پرور چو آبِ زندگانی بود پنداری
پس از هر جرعه، شهدِ بوسه از آن چشمهٔ نوشم
هوایِ باده پیمایی، ازآن دارم به تنهایی
که مِی با یادِ چشمانِ سیه مستِ تو مینوشم
---------------------------------------------
امیدوارم این انتخابها موردِ پسند بوده باشه
<پیروز باشید و ایرانی>
Displaying 1 of 1 review