شاهنامه روایتگر تاریخ ملی ایرانیان و گزارنده جهانبینی و یزدانشناسی، ارزشهای اجتماعی و آیینهای گرانپایه و در یک کلمه، بازتاب فرهنگ پدیدآمده در میان ایرانیان از روزگار آغازین و گاه باستان و رساننده پایایی و پایندگی آن در گذر هزارههاست. شاهنامه، پیش از آنکه زندهکننده زبان پارسی باشد، زندهکننده «عجم» یعنی هویت ملی و هستیِ سرزمین مردمانی است که در پیوند با نژاد و قومیتشان اِرانشهر، شهرِ ایران و ایرانزمین نامیده میشود. درباره شاهنامه اگر چیزی جز این گفته شود، کممهری به کسی خواهد بود که برای بزرگی ایرانیان سی سال رنج و تلاش را بر خود هموار ساخت.
همیشه در پژوهش تاریخی باید حب وطن رو کنار گذاشت متاسفانه آصف خلدانی این کارو نکرده و به نظرم فرصت خوبی رو برای تطبیق روایات شاهنامه با اتفاقات تاریخی از دست داده، ایشون تنها با استناد به درک شخصی خودشون از شاهنامه تمامی پژوهش های تاریخی مستند رو زیر سوال میبرند بدون اینکه خواننده با استدلالهای ایشون قانع بشه