Het begin van de melancholie

by Ben Schomakers

Verdriet is een lastige emotie die we het liefst ontlopen en wegstoppen. Ben Schomakers betoogt echter dat we ons er niet van moeten afwenden. Verdriet kan ons immers inzicht in wie wij zijn en, sterker nog, in wat een mens is. In dit prachtige essay komen verschillende, zeer herkenbare facetten van onze omgang met verdriet en melancholie aan bod. Niet alleen de moeizaamheid van de troost, ht geheugen van het verlangen en het dwepen met het tragische, maar ook het vrije-onvrije verderleven na verdriet. Het begin van de melancholie biedt de lezer een originele visie: melancholie dient als hoopgevende bron van inzicht in de structuur van de ziel en het bestaan.

204 pages, Paperback

Published January 1, 2018

Reviews

[Reuz · Rating 5 out of 5]

Zoveel woorden die ook nodig zijn.
Ik ben onder de indruk van de verdriet dief, de schuldige dief en podium van de bestolene. Dat is autobiografie. Voor de schrijver en voor mij.
Nu nog niet uit maar bij de melancholie
quote 'Geen stap in mijn leven zal ik nog zetten zonder dat de ander daarin meebeweegt, niet in de zin dat de een naar de blijft zoeken, niet als nostalgie, niet als hunkering, niet als een bewuste aanwezigheid, maar als een onmisbaar deel van degene die ieder geworden is. Als ze elkaar niet ooit hadden gehad zou hun zijnsvorm een andere zijn geweest. '

Dit is nou precies wat ik probeer te zeggen. Hoe ik leven wil.

3 jaar geleden las ik de troost van de filosofie, Alain de Botton. Van daaruit kocht ik ,de vriend voor het leven,Essay's van Michael de Montaigne. Vele lees uren later een tweede troostende vriend gevonden in dit boek.

En nu heb ik hem echt gelezen. Maar de boekenlijst achterin zorgt voor leerwerk de komende tijden.
Een vraag blijft bij mij hangen na het lezen van dit boek.
Hoe om te gaan met tegenagressie in de vorm van cynisme?

[Liesleest · Rating 5 out of 5]

Schitterend filosofisch essay over rouw en verdriet en het verlangen dat ons wezenlijk tot mens maakt. De timing kon voor mij niet beter, met (alweer) een verlies van een zeer dierbare persoon dreigend dichtbij. Prachtig. “ (...) [melancholie als] een symptoom van een geslaagde, ontvankelijke, op de werkelijkheid gerichte maar door de innerlijkheid gevoede omgang van een mens met zichzelf en met de werkelijkheid, waarbij verdriet is wat het is. Pijnlijk, niet te vermijden, maar bijna altijd een deur, niet per se een die makkelijk opengaat, naar een nieuw, gevoelig leven.

[Fred Libert · Rating 4 out of 5]

Start ging moeizaam. Maar aan de laatste hoofdstukken gaf ik graag mijn nacht en droomrust.