En «Amor de tango» María Xosé Queizán presenta unha novela que reconstrúe o Vigo da república e da represión franquista a través dos recordos de Margot, unha das protagonistas. É a novela das mulleres que durante os esperanzados anos 20 e 30 foron rapazas activas, ilusionadas e decididas a descubrir o mundo. É a novela das traballadoras que espertaron á vida naquela urbe pioneira, atlántica e liberal que era o Vigo de preguerra. É a novela das obreiras das fábricas de sardiñas que están estreitamente ligadas ao desenvolvemento industrial da cidade e da ría. É a novela dos transatlánticos, das fábricas de salgadura, do Cable Inglés, das grandes Navieiras, da emigración, do Berbés. Memoria viguesa, intimismo, historia miúda e persoal e retratos construídos desde un eficaz realismo constitúen os eixos sobre os que gravita este fermoso e inesquecible canto a Vigo e ás mulleres que a poboaron.
Escritora, ensaísta, tradutora, activista, directora da revista Festa da palabra silenciada e pensadora feminista, é unha das autoras máis relevantes e influentes.
Foi nomeada Socia de Honra da AELG e recibiu premios como a Voz da Liberdade do PEN Clube (2011), Premio Irmandade do Libro (2013) e Premio da Cultura Galega (2016).
Esta é unha desas novelas que che enche a pel das humidades da pedra porque nos seus diálogos recoñeces as voces baixas que se agochan en todas as que foron rachadas pola guerra civil. Ademais, reproduce a fala da zona de Vigo e do Morrazo e soábame á casa.
«Foi a renuncia, iso, a renuncia, a que nos deixou sen ilusións. Pero para eles, para os malvados, iso era a feminidade. A muller naceu para a abnegación, para vivir para os demais, para Deus, o marido e a prole, que debía ser abundante para reconstruír o país, o país que eles destruíran».
«Serían felices loitando pola felicidade colectiva. Non concibían o seu amor illado do resto da humanidade».
Lo primero: ¡qué bien sienta volver a leer después de más de un mes!
Lo segundo: no esperaba que está historia me fuese a gustar tanto. He aprendido mucho sobre la historia de España, y más concretamente de Galicia. Me han gustado los personajes, he sentido miedo e incluso angustia por ellos y me ha parecido maravilloso.
Por ponerle un punto negativo a la novela, es el estilo de la autora. Se me hizo algo lento en muchas partes del libro, y quizás eso hizo que se me hiciese tedioso a pesar de que me gustase lo que leía.
Unha historia que pretende condensar historia, Vigo, mulleres, ideas, sen unha estrutura firme nin desenvolvemento temporal claro. Mais queda un conxunto máis ou menos harmonioso que leva ata o final e aínda consegue enraizar á autora na propia historia sen sobresalto. Coido que non é unha obra mestra, mais agradable de lectura e que paga a pena. Unha cousa: dá un plus o coñecer Vigo...
Es una novela corta y entretenida en la que se reconstruye el Vigo de la república y la represión franquista a través de los recuerdos de la protagonista.
Historia de desamor adolescente, co telón de fondo da emigración e o Vigo da posguerra. Aínda que o relato promete, por veces faise un pouco tedioso, con descripcións esaxeradas e que non levan a ningures.