Bundel verhalen die volgens de achterflap eerder in de theaterzaal of op de radio verschenen. Dat verklaart de spreektaal en de 'ik-zou-je-'s-wat-vertellen'-achtige stijl van de bundel. Helaas blijft daar zonder Deelders typische Rotterdamse voordracht maar verbazingwekkend weinig van overeind op papier, en valt pijnlijk op hoe lollig Deelder probeert te doen. Hoe meer hij dat probeert, hoe vervelender zijn verhalen worden, met het titelverhaal als onleesbaar dieptepunt. Beter is Deelder wanneer hij gewoon sterke verhalen vertelt over wat hem is overkomen. En dan nog. Ik vond het erbij gezochte Wikipedia-artikel over een blijkbaar legendarische wedstrijd Sparta-DOS grappiger dan Deelders relaas. Zijn herinneringen aan Jimi Hendrix en The Stones vormen het hoogtepunt van de bundel, die vooral onbenullig, overbodig en hopeloos gedateerd aandoet.