Existentialist Ethics

New Studies in Ethics

by Mary Warnock

نظری به آرای اخلاقی کی یر کگور، هایدگر، سارتر

Genres: Philosophy

66 pages, Paperback

First published January 1, 1970

About the author

Helen Mary Warnock, Baroness Warnock, DBE, FBA is a British philosopher of morality, education and mind, and writer on existentialism.

Reviews

[Forrest Kentwell · Rating 3 out of 5]

It is difficult to review a 57 page book attempting to highlight the main points of a philosophical school, let alone the school's claims to ethics; however, I think Dr. Mary Warnock does an admirable job. This text very briefly covers Kierkegaard and Heiddiger and then launches into ~30 pages on Sartre's works. Warnock outlines their philosophies hand-in-hand with authorial contradictions and incompatibilities. I think the chapter on Sartre could be helpful to people who are (a) interested in getting to learn about Sartre or (b) people who are refreshing their memory of his work.

I think she hits the nail on the head with their major tenents, namely that one must break through the illusion of determinism for themselves in order to know they have free-will (choice in all situations). We are "nothing" at the core, empty and without essence, but we become (or are Being) through our purposeful engagement with the world by distinguishing (to know what is 'not' you). Thus, their is the contradiction of how to be ethical in your struggle against others if your actions should be inherently both ethical for you and all others: "All we know is that morality consists in the attempt to isolate oneself, to escape the influence of one's environment, and heroically to take full responsibility for what it is that one does" (49).

She ends by noting that Existential Philosophy is less characterized by tenets (it's general rule would be to avoid general rules) and more by "mood". With this point, I certainly agree, although I wish she spent more time excavating what she meant by this, because I think it would make a far more fruitful text. To me, this "mood" is properly characterized by Tennessee William's in his introduction of Carson McCullers' "Reflections in a Golden Eye," where he writes that Existentialism and the Gothic school have a particular similarity in the dread of living and having to be with others, a dread, which perhaps all people have to some degree or another. Is this universal dread of living one we all have? A question Camus tries to deal with in "The Myth of Sisyphus".

Overall, this text was a nice reminder of Sartre's projects and encouraged me to kick it with Kierkegaard (and feel confident with leaving Heiddegger in his Nazi grave) to bust down some illusions. However, I was left haunted with a question: what are the conditions of possibility that allow for people to theorize the possibility of a pure isolation from one's environment?

[Mohammad · Rating 2 out of 5]

نظری بر ارای اخلاقی؛ کی یر کگور،هایدگر و سارتر ! جمله‌ای است که زیر کتاب بر روی جلد نوشته شده. در شروع خواندن این کتاب پیش خودم می‌گفتم یعنی کسی می‌تواند بر ارای، بزرگان اگزیستانسیالیسم نظر بدهد، پیش خود می‌پنداشتم به احتمال زیاد نویسنده کتاب باید از مخالفان مکتب اگزیستانسیالیسم باشد، ولی با خواندن کتاب دیدم خیر با این بزرگان و مکتب‌شان مخالف نیست با باورهای غلتی که در این مکتب پدیدار شده مخالف است و تلاش کرده که دید برخی از افراد نسبت به این مکتب را تغیر دهد و به نظر من می‌توان گفت که در این امر تا قسمتی موفق نشان داده. بنده با خواندن این کتاب با دیدگاه‌های این فیلسوف زن و اندیشه‌های نوع در مکتب اگزیستانسیالیسم اشنا شدم و میشود گفت دیدگاه بهتر نسبت به ان پیدا کردم

[Mohammad Mirzaali · Rating 3 out of 5]

هيدگرُ ازش مثلاً نوشته:

تن-در-دادن به نقش انسان كلّى ( يا كلّيت-يافته )، يعنى سراپا جزئى از گروه بودن، و رضايت دادن به اين نقش، به معناى زيستن به گونهِ غيراصيل است. از سوى ديگر ميتوان در طلب تحقّق امكاناتِ خويشتن در مقام انسانى فريد و يكّه و تنها و فردى مستقل و يگانه بود. اين يعنى وجود اصيل... راه دست يافتن به وجود اصيل، تلقّىِ زندگىِ خويشتن همچون جريانى ست كه رو به مرگ دارد -يگانه رويدادى كه، به اعتقاد هيدگر، در آن ما -هر يك از ما- حقيقتاً تنها هستيم

[Parham · Rating 3 out of 5]

تمامی ادارک ما از عالم به مقاصد ما ربط دارد.
اساسا ما عالم را مکانی برای انجام دادن امور میبینیم.
وقتی درمقابل سرکشی جهان کم می آوریم و ناتوان واقع میشویم نه میتوانیم قبول کنیم که از توانیی ما خارج است نه روش منطقی برای ان پیدا میکنیم پس روی می آوریم به تخیل و احساسات که ان هم نوعی (عمل) است اما بی ثمر.
اختیار و آگاهی یکی هست
برحسب روی و ریا انسان میخواد خود زا شیی فی نفسه کند و نقشی بازی میکند با اینکه میداند آن نیست تا بتواند از بار سنگین اختیار آزادنه رهایی یابد و به خود مارک چیزی بودن بزند و فی نفسه بپندارد
دیگران را که تهدیدی بر اختیار ما هستند میخواهیم مثل یک شی در نظر بگیریم
هم ستیزی شالوده اجتناب ناپذیز روابط است که به سه صورت بی توجهیی مازوخیسم و سادیسم در روابط منتهی میشود
انتخاب (روحیه جدیت) اینکه هدفی غایی وجود دارد و اعمال ما تکالیفی برای رسیدن به آن است نوعی فدا کردن هدف ها برای رهایی از اضطراب انتخاب است به معنی فرمان برداری منفعلانه ( که روی و ریا یا bad faith  هست)
انسان شور و شوقی بیهوده است.
ما با انتخاب ارزش هارا تعیین میکنیم
انسان پای بند به اخلاق انسانی صادق و بی ریا است که دور از bad faith میباشد
همستیزی کلی و غیر شخصی(هابزی) میان همگان وجود دارد که برخواسته از کمبود(یک امر ممکن است نه واجب) است
اگزیستانسیالیسم ایدئولوژیی فرعی در چارپوب مارکسیست است ایدئولوژیی که موثر و مساعد در تفکر است و مارکسیست دا درونی میکند
به نظر میرسد جذب اگزیستانسیالیسم شدن به معنای قرار گرفتن در مدار جاذبه نوعی حالت روحی یا حال(mood) است که مثل سارتر وقتی پای تفکر جدی به میان می آید لازم است حال را رها کنیم و از تو دست به کار شویم

[Jessie · Rating 2 out of 5]

The author seems to fundamentally misunderstand Heidegger’s work, his use of language, and his relationship to Kierkegaard. Seems to be a completely unfair assessment of Being and Time; and I wonder why she even included the section on Heidegger at all, considering he has little to do with Sartre (beyond Sartre’s misreading of Heidegger in Being and Nothingness). Her antipathy for the man has obviously colored her evaluation of his work which is a shame because he presents a wholly unique system of philosophy which is not as “vastly incoherent” as Warnock claims it to be if the reader has a basic understanding of German and can read at a college level.

[David Gross · Rating 3 out of 5]

A very brief book. It skims over Kierkegaard & Heidegger and then delves a bit more deeply into the confused and inconsistent fragmentary ethics of Sartre. Inexplicably it does not so much as mention Simone de Beauvoir whose The Ethics of Ambiguity tried to make the ethics implicit in Sartrean existentialism more explicit.