What do you think?
Rate this book
De vrolijke verrijzenis van Arago
Joys, een opstandig vijftienjarig meisje, zit bij haar ouders in de auto. In de Italiaanse Dolomieten duikt er plots een jonge vos op voor de wielen en de ouders verongelukken. Het meisje raakt in coma. Of is het waar dat ze gewoon opstaat? De jonge vos volgt haar en langzaam maar zeker groeit er een onvoorwaardelijke diepe vriendschap tussen hen. Haar geluk is compleet als ze een thuis vinden bij Paul Ehrenfest, de Leidse fysicus bij wie in de jaren twintig Albert Einstein en tal van andere wereldberoemde Nobelprijswinnaars logeren. Zo ook de aantrekkelijke Niels Bohr, die in staat is onmogelijke ideeën tot levend bestaan te denken.
De vrolijke verrijzenis van Arago is een verhaal over hartstocht en intens geluk, een liefdesverklaring aan het ene leven dat wij hebben.
De vrolijke verrijzenis van Arago is een verhaal over hartstocht en intens geluk, een liefdesverklaring aan het ene leven dat wij hebben.
288 pages, Paperback
Published February 20, 2018
1 person is currently reading
84 people want to read
About the author
Tomas Lieske
29 books14 followersTomas Lieske (1943), pseudoniem van Ton van Drunen, groeide op in de Haagse wijk Bezuidenhout en studeerde Nederlands en Theaterwetenschappen.
Lieskes literaire debuut vindt vrij laat plaats. Hij is 38 wanneer zijn gedichten voor het eerst in de literaire tijdschriften Tirade en Revisor verschijnen. In die periode wordt hij ook benaderd om voor Tirade een poëziekroniek te schrijven. Deze essays komen terecht in de bundel Een hoofd in de toendra. Lieske heeft dan al twee dichtbundels op zijn naam staan.
Met zijn prozadebuut Oorlogstuinen (1992) verdient hij de Geertjan Lubberhuizen-prijs. Zijn daarop volgende romans Nachtkwartier (1995), Franklin (2000) en Gran Café Boulevard (2003) worden alledrie genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs, die hij voor Franklin ook ontvangt. Hierna schreef hij ook nog de romans Mijn soeverijne liefde (2005), Dünya(2007) en Een ijzersterke jeugd (2009). Ook bracht Tomas Lieske een dichtbundel uit: Hoe je geliefde te herkennen (2006) waarvoor hij de VSB Poëzieprijs ontvangt. In november 2010 verscheen zijn nieuwe roman: Alles kantelt. De boeken van Tomas Lieske worden vertaald in het Duits, Frans, Tsjechisch en Turks.
boeken van Tomas Lieske worden vertaald in het Duits, Frans, Tsjechisch en Turks.
Lieskes literaire debuut vindt vrij laat plaats. Hij is 38 wanneer zijn gedichten voor het eerst in de literaire tijdschriften Tirade en Revisor verschijnen. In die periode wordt hij ook benaderd om voor Tirade een poëziekroniek te schrijven. Deze essays komen terecht in de bundel Een hoofd in de toendra. Lieske heeft dan al twee dichtbundels op zijn naam staan.
Met zijn prozadebuut Oorlogstuinen (1992) verdient hij de Geertjan Lubberhuizen-prijs. Zijn daarop volgende romans Nachtkwartier (1995), Franklin (2000) en Gran Café Boulevard (2003) worden alledrie genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs, die hij voor Franklin ook ontvangt. Hierna schreef hij ook nog de romans Mijn soeverijne liefde (2005), Dünya(2007) en Een ijzersterke jeugd (2009). Ook bracht Tomas Lieske een dichtbundel uit: Hoe je geliefde te herkennen (2006) waarvoor hij de VSB Poëzieprijs ontvangt. In november 2010 verscheen zijn nieuwe roman: Alles kantelt. De boeken van Tomas Lieske worden vertaald in het Duits, Frans, Tsjechisch en Turks.
boeken van Tomas Lieske worden vertaald in het Duits, Frans, Tsjechisch en Turks.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 24 of 24 reviews
May 28, 2020
Het is allemaal reuze magisch-realistisch en diepzinnig en veellagig enzo, een boek als een toverlantaarn, en toch denk ik aan het eind: but what's the point? Wat moet ik ermee, wat heb ik nu beleefd?
Waarom kon het niet gewoon een boek zijn over Lise en haar vos, in die op zich al magische tijd van belangrijke uitvindingen? Waarom moesten die vervelende Joys en haar nog vervelender ouders er per se in? Wat voegde dat toe?
We hebben er een leeswijzer bij, en de schrijver daarvan vindt het allemaal geweldig. Er spreekt een zekere trots uit, zo van: dit heb ik er toch mooi allemaal uitgehaald! Ook de wisselende vertelperspectieven, kijk toch hoe knap. Er worden ook diverse recensies geciteerd, die allemaal gewag maken van het geraffineerde gedachte-experiment dat deze roman is, een demonstratie van ongebreidelde, springerige verbeelding, spitsvondig en vernuftig.
Eigenlijk gaat dat allemaal over de achterkant van het wandkleed: kijk eens hoe knap genaaid.
In het begin ergerde ik me aan de mooischrijverij ("de weidse helderheid die luchtig in haar hoofd suisde"). Ik ergerde me aan dat veelgeprezen vertelperspectief. Welk meisje van 15 zegt "Je weet als je vijftien bent veel dingen niet zeker"? Of "lichamelijk ongemak verdween snel op mijn leeftijd"? Of stopt een foto "in haar bh'tje"?
Ik heb niet lang geleden Strovuur gelezen, waarin een tienermeisje heel wat beter tot leven gewekt wordt. Joys blijft in het hoofd van de schrijver zitten. Ik geloof dat dat het is: de personages staan in dienst van de schrijver, in plaats van andersom. Mooi hoe ik daar alleen schrijvend achter kon komen.
Waarom kon het niet gewoon een boek zijn over Lise en haar vos, in die op zich al magische tijd van belangrijke uitvindingen? Waarom moesten die vervelende Joys en haar nog vervelender ouders er per se in? Wat voegde dat toe?
We hebben er een leeswijzer bij, en de schrijver daarvan vindt het allemaal geweldig. Er spreekt een zekere trots uit, zo van: dit heb ik er toch mooi allemaal uitgehaald! Ook de wisselende vertelperspectieven, kijk toch hoe knap. Er worden ook diverse recensies geciteerd, die allemaal gewag maken van het geraffineerde gedachte-experiment dat deze roman is, een demonstratie van ongebreidelde, springerige verbeelding, spitsvondig en vernuftig.
Eigenlijk gaat dat allemaal over de achterkant van het wandkleed: kijk eens hoe knap genaaid.
In het begin ergerde ik me aan de mooischrijverij ("de weidse helderheid die luchtig in haar hoofd suisde"). Ik ergerde me aan dat veelgeprezen vertelperspectief. Welk meisje van 15 zegt "Je weet als je vijftien bent veel dingen niet zeker"? Of "lichamelijk ongemak verdween snel op mijn leeftijd"? Of stopt een foto "in haar bh'tje"?
Ik heb niet lang geleden Strovuur gelezen, waarin een tienermeisje heel wat beter tot leven gewekt wordt. Joys blijft in het hoofd van de schrijver zitten. Ik geloof dat dat het is: de personages staan in dienst van de schrijver, in plaats van andersom. Mooi hoe ik daar alleen schrijvend achter kon komen.
March 10, 2020
Dit is zo'n boek dat je doet beseffen hoe heerlijk lezen kan zijn. Thomas Lieske neemt je mee in een verhaal waar dingen gebeuren die eigenlijk niet kunnen, maar hij laat ze gebeuren en in het universum van dit boek kan dat ook. Een vos die opstaat uit de dood, een meisje in coma dat een heel nieuw leven erbij krijgt, en een innige vriendschap sluit met die vos. En dat nieuwe leven van dat meisje, Lise heet ze (in comateuze toestand is haar 'werkelijke' naam Joyce), dat speelt zich af in het interbellum. Ze komt te wonen in Leiden, bij de natuurkundige Paul Ehrenfest, waar beroemdheden als Albert Einstein, Niels Bohr en Werner Heisenberg over de vloer kwamen. Zo leer je als lezer ook nog wat over de natuurkundige geschiedenis (want Lieske heeft zich zorgvuldig gedocumenteerd). En niet toevallig hielden deze geleerden zich bezig met de kwantummechanica, waarbij de grens tussen wat wel en niet kan wordt opgezocht en overschreden. Precies zoals in het verhaal van Lieske.
Soms is het verhaal feeëriek, zoals wanneer Lieske de zwerftocht van Lise en de vos door de natuur beschrijft, soms poëtisch, soms is de toon meer zakelijk, bijvoorbeeld wanneer Paul Ehrenfest aan het woord is, dan weer schuift het op richting populair taalgebruik, wanneer Joyce aan het woord is (ja, coma of niet, ook zij is een personage met een actieve rol in deze roman).
Een roman over de macht van de verbeelding. Maar ook over opvoeden, en de rol van opvoeding op de ontwikkeling van een kind. En over het verlangen naar liefde, ontluikende seksualiteit. En ontsporende seksualiteit, misschien te zien als een bijdrage aan de #metoo-discussie? En over wetenschap, en wat wetenschap wel en niet vermag. En zeker ook een roman over het plezier van het vertellen en het volledig benutten van het register van de Nederlandse taal (niet voor niets laat Lieske ergens een van zijn personages opmerken dat aan universiteiten gewoon in het Nederlands gedoceerd moet worden, en niet in dat onbeholpen steenkolen-Engels).
Het is niet perse alleen maar een vrolijke vertelling, maar toch is het een roman om vrolijk van de worden!
Soms is het verhaal feeëriek, zoals wanneer Lieske de zwerftocht van Lise en de vos door de natuur beschrijft, soms poëtisch, soms is de toon meer zakelijk, bijvoorbeeld wanneer Paul Ehrenfest aan het woord is, dan weer schuift het op richting populair taalgebruik, wanneer Joyce aan het woord is (ja, coma of niet, ook zij is een personage met een actieve rol in deze roman).
Een roman over de macht van de verbeelding. Maar ook over opvoeden, en de rol van opvoeding op de ontwikkeling van een kind. En over het verlangen naar liefde, ontluikende seksualiteit. En ontsporende seksualiteit, misschien te zien als een bijdrage aan de #metoo-discussie? En over wetenschap, en wat wetenschap wel en niet vermag. En zeker ook een roman over het plezier van het vertellen en het volledig benutten van het register van de Nederlandse taal (niet voor niets laat Lieske ergens een van zijn personages opmerken dat aan universiteiten gewoon in het Nederlands gedoceerd moet worden, en niet in dat onbeholpen steenkolen-Engels).
Het is niet perse alleen maar een vrolijke vertelling, maar toch is het een roman om vrolijk van de worden!
May 10, 2020
Gemengde gevoelens over dit boek. Ik kijk uit naar de bespreking in onze leesclub.
October 15, 2018
Over een meisje en een vos en dat tijd grenzeloos is
!! Het is lastig een bespreking van dit boek te geven zonder spoilers. Als je dit boek wilt lezen, doe dat liever eerst voor je deze bespreking leest, tenzij het je niet uitmaakt.
Dit verhaal gaat over een pubermeisje, dat Joys heet, of misschien heet ze ook wel Lise. Is het wel één verhaal of zijn het er meer, of toch niet? Over welke periode gaat de geschiedenis van het meisje en de vos, die Arago genoemd wordt en door Lise ook wel Smoet, een koosnaampje.
Aan het einde van de 20e eeuw rijdt Joys met haar ouders over een smalle bergweg. Haar vader bestuurt een klassieke Fiat uit 1922. Ze heeft vooral grote problemen met haar moeder. Joys is onhandelbaar, zoals pubers eigen is, en kan vooral haar moeder niet uitstaan. De weg is smal en je ruikt dat het gevaar niet ver is.
‘Zo was het voorstelbaar dat een vossenjong, speels en ondernemend, met zijn donkere ogen de schier onbereikbare, wazige overkant verkende. Minutenlang had hij alles geobserveerd en eindelijk wilde hij de stap wagen om deze vreemd ruikende steenweg over te steken. Precies op dat moment knalde de motor (een tegenligger, rdv) langs, zodat het volkomen verraste dier doodstil midden op de weg bleef zitten, want je wist nooit, misschien kwam er straks een tweede monster over deze vlakte aanvallen.
Dus kon het gebeuren dat Roel (de vader van Joys, rdv) de zoveelste bocht nam, zuchtend om dat eeuwige gezeik van zijn opstandige, vroegwijze dochter. En dat hij na de bocht een jonge vos zag opduiken, ontroerend in zijn argeloosheid, de grote ogen in de ronde snuit duidelijk gesperd, de zwarte neus tussen de haren op de witte kaken en pluis, overal pluis. Tegelijk met Roel zag Joys het jonge dier en ogenblikkelijk koos zij partij en commandeerde haar vader, die recht op het dier af reed: “Hé, kijk uit, lul!”’
Op het moment dat het afgelopen is, begint het leven van Joys en dat van de vos, die zij Arago noemt en later Smoet, onafscheidelijke vrienden. Joys, in een ziekenhuisbed, verandert in Lise, en Arago op een later tijdstip in Smoet. Ze zwerven door de bergen en komen na omzwervingen terecht in Leiden bij fysicus Paul Ehrenfest, in de jaren twintig van de 20e eeuw. Met Ehrenfest en vriend Niels Bohr hadden we al kennis gemaakt in de Ouverture, 1924, ergens in Oostenrijk vermoedelijk, die het begin markeert van deze roman.
Wat doen die fysici daar nu? Een relatie met de kwantummechanica ligt voor de hand, hoewel die term nergens genoemd wordt. Ik ben niet zo erg natuurkundig onderlegd, maar dit weet ik: de kwantummechanica gaat in tegen de opvattingen van Einstein. En de inzichten van de kwantummechanica maken een ander tijds- en ruimteparadigma mogelijk, als ik het een beetje begrijp met mijn kinderlijk begrip van die zaken. Wat zou kunnen betekenen dat tijd en ruimte zich anders kunnen gedragen of dat wij gewoon zijn op dit moment: anders dan het chronologisch tijdsbegrip, waarin de tijd lijkt te verlopen als in een rechte lijn lijkt. Wat ons huidig begrip ruimte betreft: je kunt als mens maar op één plaats tegelijk zijn. Dat zou wellicht ook anders kunnen, Of we zouden snel kunnen switchen van ruimte. In ieder geval stelt de kwantummechanica ons in staat revolutionair anders te gaan denken over begrippen tijd en ruimte (en ruimtetijd, maar dat is weer iets anders. ;-))
Het verhaal van het meisje Joys / Lise gaat over een meisje dat twee personen is, dat in twee tijden leeft, en in twee ruimtes. Tenminste, zo zou je het kunnen lezen. Je zou het ook kunnen lezen als de belevingen van een meisje in coma. En een combinatie van beide situaties zou ook nog kunnen.
Dat is dan ook het beste deel van het boek: het laat je voor een lange periode en misschien wel gedurende het hele verhaal in het ongewisse wat werkelijkheid is en wat fictie. Ik ben over het algemeen erg gecharmeerd van zulke romans, die dus gaan over feit en fictie en de relatie daartussen. En wat mij betreft hoeft dat raadsel ook niet (helemaal) opgelost te worden.
Toch schort er iets in deze roman, waardoor ik er niet helemaal enthousiast over kan zijn. Dat is enerzijds het taalgebruik. Kijk nog even naar het lange citaat hierboven. De stijl is een beetje te popiejopie, waar het naar mijn idee niet altijd past. Het past in het taalgebruik van een pubermeisje, mee eens. Maar ook op andere plaatsen lijkt me de stijl een beetje cliché, niet helemaal passend bij een wat dromerige sfeer. Tenminste zo ervoer ik het op verschillende plekken: een beetje dromerig en sprookjesachtig. Ik vind het moeilijk om er precies de vinger op te leggen.
Het is niet alleen de stijl, die me een beetje tegenstaat. Het is ook de voortgang van het verhalen of de verhalen. De overgang van de ene situatie in de andere is wat abrupt en af en toe dacht ik: waar ben ik nu eigenlijk? Dat is iets wat me regelmatig overkomt en dat is niet erg, want meestal kom ik er ook wel achter. Toch hort en stoot deze roman van Lieske hier en daar.
Anderzijds zijn er ook heel fraaie stukken, met name die gaan over de vos en de verrijzenis van de vos, en ook zijn hemelvaart later. Die zijn echt de moeite waard.
Dan noem je zo’n boek een beetje onevenwichtig, geloof ik.
Over de auteur:
Tomas Lieske, pseudoniem van Antonius Theodorus (Ton) van Drunen, (Den Haag, 8 juni 1943) is een Nederlands schrijver en dichter. Hij studeerde Nederlandse taal- en letterkunde en theaterwetenschappen aan de Universiteit Leiden en was enige jaren docent aan het Haags Montessori Lyceum in Den Haag.
Lieskes literaire debuut vond pas op latere leeftijd plaats. Hij was al 38 toen zijn gedichten voor het eerst in de literaire tijdschriften Tirade en De Revisor verschenen. In die periode werd hij ook benaderd om voor Tirade een poëziekroniek te schrijven. Deze essays kwamen terecht in de bundel Een hoofd in de toendra. Lieske had toen al twee dichtbundels op zijn naam staan.
Met zijn prozadebuut Oorlogstuinen (1992) verdiende hij de Geertjan Lubberhuizenprijs. Zijn daarop volgende roman Nachtkwartier werd genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs 1996, maar het was de roman Franklin waarmee Lieske in 2001 de Libris Literatuur Prijs en de Inktaap won. Zijn roman Dünya werd in 2008 genomineerd voor de AKO Literatuurprijs, die echter naar Doeschka Meijsing ging. Zijn werk is in verschillende talen vertaald, onder meer in het Turks.
De bundel Hoe je geliefde te herkennen werd in 2007 bekroond met de VSB-poëzieprijs voor de beste bundel van het jaar.
Bibliografische gegevens:
Auteur: Tomas Lieske
Titel: De vrolijke verrijzenis van Arago
Uitgever: Querido
Verschijningsdatum: februari 2018
Druk: 1e druk
Aantal pagina's: 288 pagina's
ISBN13 9789021408972
Kaarten inbegrepen
Categorieën: Literaire romans
!! Het is lastig een bespreking van dit boek te geven zonder spoilers. Als je dit boek wilt lezen, doe dat liever eerst voor je deze bespreking leest, tenzij het je niet uitmaakt.
Dit verhaal gaat over een pubermeisje, dat Joys heet, of misschien heet ze ook wel Lise. Is het wel één verhaal of zijn het er meer, of toch niet? Over welke periode gaat de geschiedenis van het meisje en de vos, die Arago genoemd wordt en door Lise ook wel Smoet, een koosnaampje.
Aan het einde van de 20e eeuw rijdt Joys met haar ouders over een smalle bergweg. Haar vader bestuurt een klassieke Fiat uit 1922. Ze heeft vooral grote problemen met haar moeder. Joys is onhandelbaar, zoals pubers eigen is, en kan vooral haar moeder niet uitstaan. De weg is smal en je ruikt dat het gevaar niet ver is.
‘Zo was het voorstelbaar dat een vossenjong, speels en ondernemend, met zijn donkere ogen de schier onbereikbare, wazige overkant verkende. Minutenlang had hij alles geobserveerd en eindelijk wilde hij de stap wagen om deze vreemd ruikende steenweg over te steken. Precies op dat moment knalde de motor (een tegenligger, rdv) langs, zodat het volkomen verraste dier doodstil midden op de weg bleef zitten, want je wist nooit, misschien kwam er straks een tweede monster over deze vlakte aanvallen.
Dus kon het gebeuren dat Roel (de vader van Joys, rdv) de zoveelste bocht nam, zuchtend om dat eeuwige gezeik van zijn opstandige, vroegwijze dochter. En dat hij na de bocht een jonge vos zag opduiken, ontroerend in zijn argeloosheid, de grote ogen in de ronde snuit duidelijk gesperd, de zwarte neus tussen de haren op de witte kaken en pluis, overal pluis. Tegelijk met Roel zag Joys het jonge dier en ogenblikkelijk koos zij partij en commandeerde haar vader, die recht op het dier af reed: “Hé, kijk uit, lul!”’
Op het moment dat het afgelopen is, begint het leven van Joys en dat van de vos, die zij Arago noemt en later Smoet, onafscheidelijke vrienden. Joys, in een ziekenhuisbed, verandert in Lise, en Arago op een later tijdstip in Smoet. Ze zwerven door de bergen en komen na omzwervingen terecht in Leiden bij fysicus Paul Ehrenfest, in de jaren twintig van de 20e eeuw. Met Ehrenfest en vriend Niels Bohr hadden we al kennis gemaakt in de Ouverture, 1924, ergens in Oostenrijk vermoedelijk, die het begin markeert van deze roman.
Wat doen die fysici daar nu? Een relatie met de kwantummechanica ligt voor de hand, hoewel die term nergens genoemd wordt. Ik ben niet zo erg natuurkundig onderlegd, maar dit weet ik: de kwantummechanica gaat in tegen de opvattingen van Einstein. En de inzichten van de kwantummechanica maken een ander tijds- en ruimteparadigma mogelijk, als ik het een beetje begrijp met mijn kinderlijk begrip van die zaken. Wat zou kunnen betekenen dat tijd en ruimte zich anders kunnen gedragen of dat wij gewoon zijn op dit moment: anders dan het chronologisch tijdsbegrip, waarin de tijd lijkt te verlopen als in een rechte lijn lijkt. Wat ons huidig begrip ruimte betreft: je kunt als mens maar op één plaats tegelijk zijn. Dat zou wellicht ook anders kunnen, Of we zouden snel kunnen switchen van ruimte. In ieder geval stelt de kwantummechanica ons in staat revolutionair anders te gaan denken over begrippen tijd en ruimte (en ruimtetijd, maar dat is weer iets anders. ;-))
Het verhaal van het meisje Joys / Lise gaat over een meisje dat twee personen is, dat in twee tijden leeft, en in twee ruimtes. Tenminste, zo zou je het kunnen lezen. Je zou het ook kunnen lezen als de belevingen van een meisje in coma. En een combinatie van beide situaties zou ook nog kunnen.
Dat is dan ook het beste deel van het boek: het laat je voor een lange periode en misschien wel gedurende het hele verhaal in het ongewisse wat werkelijkheid is en wat fictie. Ik ben over het algemeen erg gecharmeerd van zulke romans, die dus gaan over feit en fictie en de relatie daartussen. En wat mij betreft hoeft dat raadsel ook niet (helemaal) opgelost te worden.
Toch schort er iets in deze roman, waardoor ik er niet helemaal enthousiast over kan zijn. Dat is enerzijds het taalgebruik. Kijk nog even naar het lange citaat hierboven. De stijl is een beetje te popiejopie, waar het naar mijn idee niet altijd past. Het past in het taalgebruik van een pubermeisje, mee eens. Maar ook op andere plaatsen lijkt me de stijl een beetje cliché, niet helemaal passend bij een wat dromerige sfeer. Tenminste zo ervoer ik het op verschillende plekken: een beetje dromerig en sprookjesachtig. Ik vind het moeilijk om er precies de vinger op te leggen.
Het is niet alleen de stijl, die me een beetje tegenstaat. Het is ook de voortgang van het verhalen of de verhalen. De overgang van de ene situatie in de andere is wat abrupt en af en toe dacht ik: waar ben ik nu eigenlijk? Dat is iets wat me regelmatig overkomt en dat is niet erg, want meestal kom ik er ook wel achter. Toch hort en stoot deze roman van Lieske hier en daar.
Anderzijds zijn er ook heel fraaie stukken, met name die gaan over de vos en de verrijzenis van de vos, en ook zijn hemelvaart later. Die zijn echt de moeite waard.
Dan noem je zo’n boek een beetje onevenwichtig, geloof ik.
Over de auteur:
Tomas Lieske, pseudoniem van Antonius Theodorus (Ton) van Drunen, (Den Haag, 8 juni 1943) is een Nederlands schrijver en dichter. Hij studeerde Nederlandse taal- en letterkunde en theaterwetenschappen aan de Universiteit Leiden en was enige jaren docent aan het Haags Montessori Lyceum in Den Haag.
Lieskes literaire debuut vond pas op latere leeftijd plaats. Hij was al 38 toen zijn gedichten voor het eerst in de literaire tijdschriften Tirade en De Revisor verschenen. In die periode werd hij ook benaderd om voor Tirade een poëziekroniek te schrijven. Deze essays kwamen terecht in de bundel Een hoofd in de toendra. Lieske had toen al twee dichtbundels op zijn naam staan.
Met zijn prozadebuut Oorlogstuinen (1992) verdiende hij de Geertjan Lubberhuizenprijs. Zijn daarop volgende roman Nachtkwartier werd genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs 1996, maar het was de roman Franklin waarmee Lieske in 2001 de Libris Literatuur Prijs en de Inktaap won. Zijn roman Dünya werd in 2008 genomineerd voor de AKO Literatuurprijs, die echter naar Doeschka Meijsing ging. Zijn werk is in verschillende talen vertaald, onder meer in het Turks.
De bundel Hoe je geliefde te herkennen werd in 2007 bekroond met de VSB-poëzieprijs voor de beste bundel van het jaar.
Bibliografische gegevens:
Auteur: Tomas Lieske
Titel: De vrolijke verrijzenis van Arago
Uitgever: Querido
Verschijningsdatum: februari 2018
Druk: 1e druk
Aantal pagina's: 288 pagina's
ISBN13 9789021408972
Kaarten inbegrepen
Categorieën: Literaire romans
July 7, 2018
Een heel mooi boek over twee levens in 1. Een onbewust en een bewust onbewust.
Met heel veel magisch-realistische elementen, waarbij nihilisme vervangen wordt door een stuk hoop.
Over de inhoud zelf kan ik weinig zeggen, er is Joys, er is Lise, er is Arago, er is nu en er is 1922....
Bijna in 1 ruk doorgelezen, ware het niet van huishoudelijke beperkingen en het feit dat een mens ook af en toe moet slapen.
https://www.nporadio1.nl/boeken/8524-...
Met heel veel magisch-realistische elementen, waarbij nihilisme vervangen wordt door een stuk hoop.
Over de inhoud zelf kan ik weinig zeggen, er is Joys, er is Lise, er is Arago, er is nu en er is 1922....
Bijna in 1 ruk doorgelezen, ware het niet van huishoudelijke beperkingen en het feit dat een mens ook af en toe moet slapen.
https://www.nporadio1.nl/boeken/8524-...
April 5, 2021
Mijn eerste roman voor schrijver Tomas Lieske. Normaal gesproken ben ik niet zo'n fan van dit soort verhalen. Schrijfstijl, verhaallijn en de structuur waren verrassend. Een van de personages is Niels Bohr! Ik vind het wel een aantrekkelijk en spannend verhaal.
Een roman over de natuur, taal, menselijke toestand en herinneringen vanuit het perspectief van Joys en/of Lise.
Een roman over de natuur, taal, menselijke toestand en herinneringen vanuit het perspectief van Joys en/of Lise.
October 15, 2023
4⭐
Joys is met haar ouders op vakantie in Italië als het gruwelijk misgaat: er moet worden uitgeweken voor een vos die midden op de weg zit en de auto botst tegen een boom. Haar ouders overleven de klap niet en Joys zelf komt in een coma terecht.
In 1922, tachtig jaar eerder, ziet een jong meisje hoe een dode vos weer tot leven komt. Hoe zijn deze twee jonge meiden, die in totaal verschillende werelden leven, met elkaar verbonden?
Hoewel ik dit boek voor school moest lezen, was ik gelijk geïntrigeerd door de vos op de cover. Ook de flaptekst sprak me wel aan. Ik heb het boek in etappes gelezen en dat zorgde er wel voor dat ik even tijd had om na te denken over het verhaal dat, als je er dieper over nadenkt, op een complexe manier is opgebouwd.
Het verhaal is goed te volgen al moet je wel in je achterhoofd houden dat niet alles echt hoeft te zijn om er in te geloven (zit daar logica in?). Ook is het wel enigszins fijn om enige kennis van de natuurkunde te hebben voir de technische kant van het verhaal.
Zonder er al te veel over los te laten, kan ik wel zeggen dat het een verhaal is over de zoektocht naar vrijheid en geluk. De hoofdpersonen zijn zo verschillend en tegelijkertijd lijken ze meer op elkaar dan je zou denken, ookal staan er tachtig jaar en een heel leven tussen hen in.
~ We moeten gelukkig zijn met onze kinderen, Paul. Om dat mogelijk te maken, moeten zij eerst gelukkig zijn met ons, hun ouders ~
~ Heb je gezien hoe diep het daar was?
Als je niet valt, maakt dat niets uit ~
~ Een route is net zoiets als het leven zelf ~
~ Iedereen wil ergens aankomen waar hij zich thuis voelt ~
~ De grens tussen heldendom en en gevangenis is niet altijd duidelijk ~
~ Diploma's zijn gevaarlijk. Diploma's dwingen mensen de weg van het diploma te volgen ~
~ Iets wat heel belangrijk is, kan niet onmogelijk zijn. Dat moet op een of andere manier bestaan ~
~ Iedereen moet in zijn leven een raadsel hebben dat niet te verklaren valt ~
~ Daar is de wet niet voor. Om je eraan te houden ~
~ Hoeveel kan je van jezelf wissen en toch jezelf blijven ~
~ Wat je gelooft, hoeft niet letterlijk en objectief waar te zijn ~
Joys is met haar ouders op vakantie in Italië als het gruwelijk misgaat: er moet worden uitgeweken voor een vos die midden op de weg zit en de auto botst tegen een boom. Haar ouders overleven de klap niet en Joys zelf komt in een coma terecht.
In 1922, tachtig jaar eerder, ziet een jong meisje hoe een dode vos weer tot leven komt. Hoe zijn deze twee jonge meiden, die in totaal verschillende werelden leven, met elkaar verbonden?
Hoewel ik dit boek voor school moest lezen, was ik gelijk geïntrigeerd door de vos op de cover. Ook de flaptekst sprak me wel aan. Ik heb het boek in etappes gelezen en dat zorgde er wel voor dat ik even tijd had om na te denken over het verhaal dat, als je er dieper over nadenkt, op een complexe manier is opgebouwd.
Het verhaal is goed te volgen al moet je wel in je achterhoofd houden dat niet alles echt hoeft te zijn om er in te geloven (zit daar logica in?). Ook is het wel enigszins fijn om enige kennis van de natuurkunde te hebben voir de technische kant van het verhaal.
Zonder er al te veel over los te laten, kan ik wel zeggen dat het een verhaal is over de zoektocht naar vrijheid en geluk. De hoofdpersonen zijn zo verschillend en tegelijkertijd lijken ze meer op elkaar dan je zou denken, ookal staan er tachtig jaar en een heel leven tussen hen in.
~ We moeten gelukkig zijn met onze kinderen, Paul. Om dat mogelijk te maken, moeten zij eerst gelukkig zijn met ons, hun ouders ~
~ Heb je gezien hoe diep het daar was?
Als je niet valt, maakt dat niets uit ~
~ Een route is net zoiets als het leven zelf ~
~ Iedereen wil ergens aankomen waar hij zich thuis voelt ~
~ De grens tussen heldendom en en gevangenis is niet altijd duidelijk ~
~ Diploma's zijn gevaarlijk. Diploma's dwingen mensen de weg van het diploma te volgen ~
~ Iets wat heel belangrijk is, kan niet onmogelijk zijn. Dat moet op een of andere manier bestaan ~
~ Iedereen moet in zijn leven een raadsel hebben dat niet te verklaren valt ~
~ Daar is de wet niet voor. Om je eraan te houden ~
~ Hoeveel kan je van jezelf wissen en toch jezelf blijven ~
~ Wat je gelooft, hoeft niet letterlijk en objectief waar te zijn ~
April 14, 2020
In dit boek probeert Tomas Lieske ons mee te nemen naar het schemergebied tussen leven en dood, een toestand waarin de 15-jarige hoofdpersoon zich bevindt als ze na een ongeval in coma raakt. Haar laatste bewuste ogenblikken bepalen de richting waarin haar droomwereld zich vervolgens beweegt. Het tijdperk rond 1922, bouwjaar van de Fiat waarin ze met haar ouders zat en een jonge vos die het ongeval veroorzaakte spelen daarbij een belangrijke rol. Tot zover kan ik goed mee in het verhaal. Ook als de schemerdroom verstoord raakt door flarden halfbewustzijn is dat knap beschreven. Het droombewustzijn vermoedt een andere ik tijdens een schaatstocht, ‘alsof er iemand aan de onderkant van het ijs meeschaats’. Dat vind ik een mooi getroffen beeld, een metafoor voor een parallel leven. Een deel van het verhaal is naar mijn smaak wat te gekunsteld, bijvoorbeeld de amicale manier waarop dit 15-jarig meisje omgaat met de grote geleerden uit de jaren twintig. Overigens wel een fascinerende gedachte dat deze grote natuurkundigen elkaar goed gekend hebben. Voor hen moet het een opwindende tijd zijn geweest waarin nieuwe inzichten over elkaar heen tuimelden, voor een deel ook door kruisbestuiving van al deze nieuwe ontdekkingen en inzichten. Maar hun aanwezigheid in dit verhaal en hun rollen komen niet echt uit de verf. Een ander deel van de bijfiguren zijn juist wat grotesk, zoals de ouders van het meisje en de twee Tiroler boeren die haar vinden na het ongeval. Daarmee krijgt het boek iets onevenwichtigs. De balans slaat voor mij nog wel naar het positieve door en dat is vooral door de meeslepende verteltrant en het goede taalgevoel van Lieske.
January 7, 2019
Na een positieve recensie in de Volkskrant, heb ik dit boek op mijn to-read lijst gezet. Daar heb ik geen spijt van. Het verhaal boeit, raakt veel verschillende thema's en is vlot geschreven. Een kijkje in de wetenschappelijke wereld van de jaren 20/30, een avontuur door de wildernis, de ontluikende seksualiteit van een jong meisje, misbruik van een coma-patiënte en twee parallelle levens komen allemaal voorbij. Lieske weet deze verschillende thema's en verhaallijnen mooi te koppelen. Als bonus de schaatstocht over de Wijde Aa, die ik vroeger zelf ook een aantal keer gemaakt heb.
De taal van Lieske bevalt me minder. Te barok, soms te populair en vaak associaties die me irriteren. Een voorbeeld: ".....voelde ik dat die man geen normale handen had en dat zijn wijsvinger en zijn duim rechtstreeks aan zijn korte armpje zaten. Aan beide kanten. Supergriezelig. Bij wat voor zombies was ik terechtgekomen? Een Tiroler variant van de Simpsons?". Zombies? Simpsons? Zo'n zin komt bij mij totaal niet aan. Verder vind ik de ouders van Joys (in het heden) niet goed uit de verf komen; ik begrijp de semi-criminele setting niet.
Een meeslepend verhaal dus, maar niet geschreven in een stijl die ik prettig vind.
De taal van Lieske bevalt me minder. Te barok, soms te populair en vaak associaties die me irriteren. Een voorbeeld: ".....voelde ik dat die man geen normale handen had en dat zijn wijsvinger en zijn duim rechtstreeks aan zijn korte armpje zaten. Aan beide kanten. Supergriezelig. Bij wat voor zombies was ik terechtgekomen? Een Tiroler variant van de Simpsons?". Zombies? Simpsons? Zo'n zin komt bij mij totaal niet aan. Verder vind ik de ouders van Joys (in het heden) niet goed uit de verf komen; ik begrijp de semi-criminele setting niet.
Een meeslepend verhaal dus, maar niet geschreven in een stijl die ik prettig vind.
April 22, 2020
Een bijzonder boek en een bijzonder verhaal. Twee verhaallijnen lopen naast elkaar: de eerste speelt zich af in 1999 en gaat over het 15 jarige meisje Joys, dat op reis is met haar ouders. De reis gaat door de Dolomieten. Het tweede verhaal speelt zich af in 1922/1923, eerst in Oostenrijk en daarna in Leiden en gaat over het meisje Lise en haar vos Arago.
In 1999 krijgt Joys met haar ouders een ongeluk, doordat er een jonge vos op de weg zit. Haar ouders komen hierbij om en Joys?
Joys ziet de jonge vos, waarvan ze dacht dat hij dood was, langzaam weer opstaan, en samen gaan ze het bos en het gebergte in. Ik had het idee dat de beide verhalen zich in verschillende tijdlijnen afspelen, maar wel in dezelfde periode, maar dat is toch niet het geval.
Maar wat het ook is, ik heb het boek met plezier gelezen.
In 1999 krijgt Joys met haar ouders een ongeluk, doordat er een jonge vos op de weg zit. Haar ouders komen hierbij om en Joys?
Joys ziet de jonge vos, waarvan ze dacht dat hij dood was, langzaam weer opstaan, en samen gaan ze het bos en het gebergte in. Ik had het idee dat de beide verhalen zich in verschillende tijdlijnen afspelen, maar wel in dezelfde periode, maar dat is toch niet het geval.
Maar wat het ook is, ik heb het boek met plezier gelezen.
April 6, 2018
Een aardig boek met een originele vertelstructuur. Ik was niet zo gecharmeerd van Lieskes neiging om over karakters te spreken en hun persoonlijkheden te beschrijven, in plaats van te tonen hoe ze zijn. Zo komt het voor dat er aan het einde van het boek nog zogenaamd idiosyncratische eigenschappen genoemd worden van de hoofdpersoon, welke gedurende het voorgaande afwezig waren. Dit stoort mij.
Gezien de grote hype rondom dit boek viel het mij wat tegen. Was ik er tabula rasa aan begonnen, zou ik er waarschijnlijk meer van kunnen hebben genieten.
Gezien de grote hype rondom dit boek viel het mij wat tegen. Was ik er tabula rasa aan begonnen, zou ik er waarschijnlijk meer van kunnen hebben genieten.
February 12, 2026
Heerlijk! Een beetje magisch, een beetje dramatisch. Ik heb genoten van het boek en van de taal.
Na een auto-ongeluk gebeurt er iets wonderlijks: Joys raakt in een coma. Maar tegelijkertijd staat een andere Joys op, die samen met de vos Arago door de Dolomieten trekt. Kwantummechanica: ze is op twee plaatsen tegelijk. De eerste Joys eindigt in het ziekenhuis, de tweede uiteindelijk in Nederland (ontdaan van haar geheugen). Daar komt ze in aanraking met diverse natuurkundigen. Haar vraag is vooral; hoe kan het dat Arago is opgestaan uit de dood?
Na een auto-ongeluk gebeurt er iets wonderlijks: Joys raakt in een coma. Maar tegelijkertijd staat een andere Joys op, die samen met de vos Arago door de Dolomieten trekt. Kwantummechanica: ze is op twee plaatsen tegelijk. De eerste Joys eindigt in het ziekenhuis, de tweede uiteindelijk in Nederland (ontdaan van haar geheugen). Daar komt ze in aanraking met diverse natuurkundigen. Haar vraag is vooral; hoe kan het dat Arago is opgestaan uit de dood?
February 7, 2024
Intrigerend verhaal over een pubermeisje dat door een auto-ongeluk in coma raakt. (Geen spoiler, want dit gebeurt al aan het begin van het boek.) Daarna gebeuren er vreemde dingen in een soort van parallelle wereld/tijd. Of verzint Joys dit terwijl ze in coma ligt? Langzamerhand ontstaan er ook dwarsverbanden tussen die verhalen, die je verwonderen of dingen pijnlijk duidelijk maken.
Het deel waarin het - op dat moment naamloze - meisje door de bossen zwerft met een vos en zij vrienden worden is prachtig. Beeldend, met veel hart voor de natuur, mens en dier beschreven. Daar heb ik erg van genoten. Daaromheen, en dat is helaas het grootste deel van het boek, is de stijl heel anders; uitleggerig, houterig, vol gedachten die niet passen bij een pubermeisje maar meer bij een oudere man. Dat stoorde me.
Ook al die wetenschappers in Leiden en dat gedweep ermee vond ik te veel. Ja, een gedachtenexperiment, waarin niets onmogelijk is, ik begrijp dat het past bij dit verhaal en bij Einstein, Bohr, Ehrenfest, etc. Nog een schepje jodenhaat erbij, criminele ouders, ongewenste intimiteiten, depressies, een geestelijk gehandicapt kind... Het waren voor mij zijpaden die ik kon missen of niet zo uitgebreid hoefde te bewandelen.
Naar het einde greep me het wel weer, toen we weer bij Joys in het ziekenhuis belanden. Wat gebeurde hier nu precies?
Fascinerend maar te vol en te wisselend in stijl, dat vat mijn oordeel wel samen. Misschien meer 3,5 ster dan 4?
Het deel waarin het - op dat moment naamloze - meisje door de bossen zwerft met een vos en zij vrienden worden is prachtig. Beeldend, met veel hart voor de natuur, mens en dier beschreven. Daar heb ik erg van genoten. Daaromheen, en dat is helaas het grootste deel van het boek, is de stijl heel anders; uitleggerig, houterig, vol gedachten die niet passen bij een pubermeisje maar meer bij een oudere man. Dat stoorde me.
Ook al die wetenschappers in Leiden en dat gedweep ermee vond ik te veel. Ja, een gedachtenexperiment, waarin niets onmogelijk is, ik begrijp dat het past bij dit verhaal en bij Einstein, Bohr, Ehrenfest, etc. Nog een schepje jodenhaat erbij, criminele ouders, ongewenste intimiteiten, depressies, een geestelijk gehandicapt kind... Het waren voor mij zijpaden die ik kon missen of niet zo uitgebreid hoefde te bewandelen.
Naar het einde greep me het wel weer, toen we weer bij Joys in het ziekenhuis belanden. Wat gebeurde hier nu precies?
Fascinerend maar te vol en te wisselend in stijl, dat vat mijn oordeel wel samen. Misschien meer 3,5 ster dan 4?
June 27, 2019
Na een moeilijke start met dit boek, o.m. door de stijl en door de verwarring rondom de tijdlijnen, toch veel plezier gehad, zeker na intensieve bespreking met boekenclub + hoogleraar. Zeer benieuwd naar ander werk van Lieske, want De vrolijke verrijzenis is sprankelend, raadselachtig werk waar het noodlot steeds om de hoek kijkt en er toch veel geluk te vinden is.
December 18, 2018
Magisch en soms ongrijpbaar verhaal, vol met tegenstellingen. Stemt je tot nadenken: van de titel (Waarom is Arago’s verrijzenis nu per se “vrolijk”?)tot het einde (Waar gaat nu Joys heen uiteindelijk heen?). Heerlijk om nog lang over na te filosoferen.
December 23, 2018
Een literaire uitdaging voor ervaren lezers omdat fantasie en werkelijkheid door elkaar heen lopen. Daarnaast totaal verschillende verhaallijnen in heden en verleden. Mooi dat deze wel bij elkaar blijven, maar ik zou het nog een keer moeten lezen om alles te begrijpen.
January 18, 2019
Wat een raar boek. In de eerste helft was het nog leuk raar, maar richting het einde toe werd het onbegrijpelijk raar. Een beetje magisch-realisme op zijn tijd is best leuk, maar dit werd iets te magisch-onrealistisch.
October 16, 2023
Weet je ik vond het best interessant maar het is te vaag en ook zwaaaaaaar duidelijk vanuit de point of view van een volwassen man geschreven en dat haat ik; sommige scènes triggerden me echt.
Tis dat ik het voor mn studie moest lezen, niet voor mezelf.
Tis dat ik het voor mn studie moest lezen, niet voor mezelf.
November 26, 2018
Een roman als gedachte-experiment. Aardig idee, maar het werkt toch net niet helemaal.
October 6, 2020
Ode aan de verbeelding. Met voortdurend op de achtergrond de schuivende grens tussen wat we ervaren als 'werkelijk' en dat waarvan we denken dat het 'niet echt' is.
October 16, 2022
Heel fris.
April 6, 2024
3.5, 4 als hij beloofd nooit meer ‘bh’tje’ te laten voorkomen (in de gedachtes van een 15-jarig meisje)
Read
March 15, 2018Dit is een geweldig mooi, ontroerend boek, met als hoofdthema de kracht van de verbeelding. Tomas Lieske vertelt bijzonder mooi en beeldend het magische verhaal van Joys, Lise en vos Arago. De 14-jarige Joys creëert tijdens een comateuze toestand een tweede bewustzijnsniveau: de wereld van Lise. Lise en de uit de dood herrezen vos Arago leven samen rond 1920 in Leiden, in de wereld van natuurkundige wetenschappers Einstein, Ehrenfest en Niels Bohr. Met name deze laatste houdt zich (eigenlijk net als Joys) bezig met gedachte-experimenten… Heden, verleden, feit en fictie lopen naadloos in elkaar over en resulteren in dit geval in een onvergetelijke en ontroerende leeservaring.
Displaying 1 - 24 of 24 reviews