Η δεκαεξάχρονη Αλεξάνδρα ήθελε από μικρή να γίνει μπαλαρίνα, όμως η μοίρα ανέτρεψε όλα τα όνειρά της με τρόπο τραγικό.
Η Εριφύλη υποφέρει από αϋπνίες, γουστάρει τη γαλλική κουλτούρα, γουστάρει να τραγουδάει, να ξεδίνει στην πυγμαχία, να βλέπει τα αστέρια με το τηλεσκόπιό της.
Ο Ορέστης κουβαλάει τα δικά του βάρη, από τα οποία βρίσκει διέξοδο στα φιλαράκια, στο μουσικό γκρουπάκι που έχει φτιάξει μαζί τους και στα όνειρα που μοιράζεται με την Εριφύλη.
Ο Χρήστος είναι μέλος των Υοlo. Παίζει ντραμς παλεύοντας να ξεχάσει την οικονομική κρίση που έχει χτυπήσει την οικογένειά του, αλλά και να αποδείξει στην Αλεξάνδρα ότι είναι κάτι περισσότερο από ένα «πράσινο μαλλί» και ότι τη θέλει ακριβώς όπως είναι.
Δε σταματάνε να κάνουν όνειρα και μπαίνουν στη μάχη κάθε φορά που η ζωή τούς προκαλεί με ό,τι πολεμοφόδια τους βρίσκονται… ΤΟΥΣ ΚΟΛΛΗΤΟΥΣ, ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ, ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΑΔΑ ΤΟΥΣ, γιατί ξέρουν πως ζεις μονάχα μια φορά, κι ας έλεγε άλλα ο Τζέιμς Μποντ στην ταινία του!
Ωραία ιστορία, πολύ καλά γραμμένη, ότι πρέπει για εφήβους. Ισως να χρησιμοποιεί λίγο παραπάνω την "αργκό" της νεολαίας, όμως προσωπικά δεν με χάλασε. Διέκρινα έλλειψη βάθους στους χαρακτήρες, αλλά από την άλλη ένα βιβλίο με 170 σελίδες δεν μπορεί να είχε περιθώριο για τέτοιες προσεγγίσεις. Στα δυνατά του σημεία είναι οι περιγραφές των συναισθημάτων που δείχνουν και τις συγγραφικές ικανότητες της Τέκου. Αν έχετε παιδιά μεταξύ 12 έως 18, τότε το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Η ιστορία τεσσάρων εφήβων που κάλλιστα θα μπορούσε να είναι και αληθινή. Τα πράγματα δεν τους έρχονται έτσι όπως τα θέλουν, αλλά μας διδάσκουν πως με πίστη στα όνειρά μας, αισιοδοξία και ελπίδα μπορούμε να τα καταφέρουμε! Αξίζει να διαβαστεί από όλους τους εφήβους, εξάλλου σε αυτούς απευθύνεται με τη γλώσσα που χρησιμοποιεί, θα το απολαύσουν και όλο και κάτι θα αποκομήσουν!
Αγαπημένο απόσπασμα: Οι ξαφνικές ευτυχίες είναι σαν τις καταιγίδες. Έρχονται αναπάντεχα, σε αναστατώνουν κι έπειτα σκορπίζουν στον άνεμο. Ίσα που σου δίνουν μια ανάσα-κουράγιο προκειμένου να αντέξεις τον δηλητηριώδη κισσό της επερχόμενης δυστυχίας που σε διεκδικεί. Το ρίγος της ζωής, έτσι θα χαρακτήριζα την ευτυχία, δύσκολα τιθασεύεται, αδύνατο να το φυλακίσεις για να το 'χεις δικό σου για πάντα.