What do you think?
Rate this book
Pośród żółtych płatków róż
Życie zaskakuje nas nieustannie, plącząc i tak już zagmatwane ścieżki naszych losów.
Czy zawsze udaje się nam dokonać właściwych wyborów? Czy mamy prawo osądzać innych, skoro nigdy nie znajdziemy się na ich miejscu, nie poznamy motywów ich działań?
Jedno jest pewne – każdy wybór pociąga za sobą konsekwencje. I te dobre, i te złe. Ideały okazują się fałszywe, miłość nie zawsze zwycięża, a namiętności potrafią doprowadzić nas do zguby.
Lecz takie jest życie, każdego z nas z osobna i wszystkich razem. Jednak na szczęście, pośród płatków róż, każdy z nas może odnaleźć szczęście.
Czy zawsze udaje się nam dokonać właściwych wyborów? Czy mamy prawo osądzać innych, skoro nigdy nie znajdziemy się na ich miejscu, nie poznamy motywów ich działań?
Jedno jest pewne – każdy wybór pociąga za sobą konsekwencje. I te dobre, i te złe. Ideały okazują się fałszywe, miłość nie zawsze zwycięża, a namiętności potrafią doprowadzić nas do zguby.
Lecz takie jest życie, każdego z nas z osobna i wszystkich razem. Jednak na szczęście, pośród płatków róż, każdy z nas może odnaleźć szczęście.
360 pages, Paperback
First published January 14, 2015
33 people want to read
About the author
Gabriela Gargaś
59 books24 followersNiepoprawna optymistka, marzycielka i czarodziejka kobiecych uczuć. Mama, żona, przyjaciółka, kobieta z krwi i kości. Z wykształcenia jest ekonomistką o specjalności bankowej. Z zamiłowania - bibliofilką: miłośniczką literatury w ogóle, a także niepoprawną optymistką. Za życiowe motto obrała sobie słowa Phila Bosmans Sztuką życia jest umieć cieszyć się małym szczęściem.
Bestsellerowa autorka powieści obyczajowych. Inicjatorka antologii opowiadań Każdego dnia. Zysk z jej sprzedaży został przekazany Fundacji Marka Kamińskiego, która wspiera dzieci i młodzież dotknięte ciężkimi i nieuleczalnymi chorobami. Jest indywidualistką chadzającą własnymi ścieżkami. Lubi pierogi i czarną kawę, bez i piwonie, a wschody słońca bardziej niż zachody. Pisanie historii, które wzruszają i bawią, to jest to, co kocha.
Bestsellerowa autorka powieści obyczajowych. Inicjatorka antologii opowiadań Każdego dnia. Zysk z jej sprzedaży został przekazany Fundacji Marka Kamińskiego, która wspiera dzieci i młodzież dotknięte ciężkimi i nieuleczalnymi chorobami. Jest indywidualistką chadzającą własnymi ścieżkami. Lubi pierogi i czarną kawę, bez i piwonie, a wschody słońca bardziej niż zachody. Pisanie historii, które wzruszają i bawią, to jest to, co kocha.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
March 13, 2018
Zuzanna ma 35 lat, dobrą pracę i partnera, którego kocha, ale coraz częściej myśli o stabilizacji: ślubie, dzieciach. Problem w tym, że Robert, jej ukochany, ma już żonę i dzieci, których wcale nie planuje porzucać dla kochanki. Głucha na głos rozsądku, Zuza brnie coraz głębiej w związek bez przyszłości, który niszczy jej życie. I nie tylko jej, o czym przyjdzie się przekonać Milenie, żonie Roberta. Równocześnie kuzynka Zuzanny, Joanna, przeżywa kryzys w małżeństwie, po tym jak jej mąż zostaje oskarżony o romans z uczennicą. “Pośród żółtych płatków róż” stanowi studium zdrady małżeńskiej, z różnymi jej aspektami i z punktu widzenia wszystkich dotkniętych nią osób.
Przyznam szczerze, że od pierwszych stron książka wzbudziła we mnie mieszane uczucia. Na samym początku autorka stawia pytanie, czy miłość pozamałżeńska zawsze jest zła, a chwilę potem dowiadujemy się, że główna bohaterka spotyka się z mężczyzną, który ma żonę i dzieci. Jestem osobą wierzącą, poważnie traktuję to, co jest napisane w Biblii i nie lubię przekształcania czerni i bieli w odcienie szarości, dlatego początkowo bałam się, że pomimo mojej sympatii dla autorki i bardzo pozytywnych odczuć po lekturze "Wieczoru takiego jak ten", "Pośród żółtych płatków róż" po prostu mi się nie spodoba. Na szczęście moje obawy okazały się nieuzasadnione, bo Gabriela Gargaś bynajmniej nie przedstawia zdrady w pozytywnym świetle, ale raczej ukazuje, jak destrukcyjny wpływ na ludzkie życie ma nieposzanowanie przysięgi małżeńskiej.
Książka nie jest podzielona na rozdziały, ale na krótkie fragmenty, scenki z życia postaci. Zabrakło mi między nimi wyraźniejszego podziału niż pusta linijka, bo kiedy fragment kończył się razem ze stroną, a na kolejnej zaczynał następny, chwilami gubiłam się w bohaterach i wydarzeniach. Generalnie nie przeszkadza mi taka forma powieści, podział na krótkie scenki dodaje lekturze dynamizmu, ale gdyby pomiędzy nimi znajdowały się jakieś symbole, choćby zwykła gwiazdka, można by uniknąć pewnego chaosu, który trochę jednak przeszkadzał w czytaniu.
Chociaż autorka okazjonalnie dopuszcza do głosu mężczyzn, w powieści zdecydowanie królują postacie kobiece. Pierwsze skrzypce gra Zuza, ale oprócz niej poznajemy także jej kuzynkę Joannę, ich ciotkę Zosię, żonę Roberta - Milenę, czy licealistkę Agnieszkę, zakochaną w swoim nauczycielu. Każda z kobiet jest inna i inaczej reaguje na burze w jej życiu, a tych nadchodzi naprawdę wiele. Z przykrością stwierdzam, że przez większą część książki nie mogłam znieść Zuzanny, irytowała mnie jej naiwność, impulsywne reakcje, uparte trzymanie się iluzji i ignorowanie prawdy, którą bliskie osoby próbowały wbić jej do głowy. Niby nie od dziś wiadomo, że miłość ma niewiele wspólnego z rozsądkiem, ale nie potrafiłam zbytnio współczuć Zuzie w jej trudnościach. Zdecydowanie więcej mojej sympatii wzbudziła Milena, która, dowiedziawszy się o romansie męża, mogłaby się załamać, ale zamiast tego użyła tej sytuacji, aby odnaleźć w sobie siłę do walki o siebie i swoje marzenia. Joanna, podobnie jak jej kuzynka, niezbyt przypadła mi do gustu, a to z kolei dlatego, że nie znoszę, kiedy postacie w książkach zamiast porozmawiać o problemach, unikają wszelkiej konfrontacji i wolą wierzyć we własną wersję prawdy, niż wysłuchać drugiej strony. Najbardziej polubiłam chyba ciocię Zosię, pełną miłości i ciepła, mimo że jej życie nie było usłane różami.
Temat zdrady jest zdecydowanie kontrowersyjny i z tego powodu powieść nie każdemu może się spodobać. Myślę jednak, że autorka bardzo wyraźnie pokazała, że angażowanie się w pozamałżeńskie związki nigdy nie ma dobrych skutków, ale przysparza bólu i cierpienia zarówno obojgu małżonkom, jak i tej trzeciej osobie. Książka uświadamia również, że małżeństwo to nie jest samonakręcający się mechanizm, który po wypowiedzeniu sakramentalnego “tak” zaczyna działać sam z siebie i nie wymaga żadnych dalszych zabiegów. Małżeństwo wymaga stałej pracy obu stron, dobrej komunikacji, czasem wyrzeczeń i kompromisów oraz postawienia dobra współmałżonka ponad swoim. Łatwo jest zniszczyć związek, ale o wiele trudniej jest go naprawić i wymaga to ogromnej siły, determinacji oraz umiejętności dostrzeżenia i przyznania się do własnych błędów. Czy bohaterom powieści udało się uratować swoje małżeństwa? O tym musicie przekonać się sami.
“Pośród żółtych płatków róż” nie jest powieścią z gatunku lekkich i przyjemnych, niewzbudzających żadnych wyraźniejszych emocji. Choć spod warstwy trudnych tematów przebija charakterystyczne poczucie humoru autorki, a część bohaterów na końcu odnajduje szczęście, to jednak książce daleko do cukierkowo-słodkiej literatury kobiecej. Po prostu jest tak, jak w życiu: raz przychodzi radość, a raz ból, jedne historie mają szczęśliwe zakończenia, inne nie, i nie zawsze wszystko toczy się tak, jak byśmy chcieli. Pozostaje przyjąć to, co daje nam los - czy to piękny kwiat, czy zasuszone płatki żółtych róż.
Przyznam szczerze, że od pierwszych stron książka wzbudziła we mnie mieszane uczucia. Na samym początku autorka stawia pytanie, czy miłość pozamałżeńska zawsze jest zła, a chwilę potem dowiadujemy się, że główna bohaterka spotyka się z mężczyzną, który ma żonę i dzieci. Jestem osobą wierzącą, poważnie traktuję to, co jest napisane w Biblii i nie lubię przekształcania czerni i bieli w odcienie szarości, dlatego początkowo bałam się, że pomimo mojej sympatii dla autorki i bardzo pozytywnych odczuć po lekturze "Wieczoru takiego jak ten", "Pośród żółtych płatków róż" po prostu mi się nie spodoba. Na szczęście moje obawy okazały się nieuzasadnione, bo Gabriela Gargaś bynajmniej nie przedstawia zdrady w pozytywnym świetle, ale raczej ukazuje, jak destrukcyjny wpływ na ludzkie życie ma nieposzanowanie przysięgi małżeńskiej.
Książka nie jest podzielona na rozdziały, ale na krótkie fragmenty, scenki z życia postaci. Zabrakło mi między nimi wyraźniejszego podziału niż pusta linijka, bo kiedy fragment kończył się razem ze stroną, a na kolejnej zaczynał następny, chwilami gubiłam się w bohaterach i wydarzeniach. Generalnie nie przeszkadza mi taka forma powieści, podział na krótkie scenki dodaje lekturze dynamizmu, ale gdyby pomiędzy nimi znajdowały się jakieś symbole, choćby zwykła gwiazdka, można by uniknąć pewnego chaosu, który trochę jednak przeszkadzał w czytaniu.
Chociaż autorka okazjonalnie dopuszcza do głosu mężczyzn, w powieści zdecydowanie królują postacie kobiece. Pierwsze skrzypce gra Zuza, ale oprócz niej poznajemy także jej kuzynkę Joannę, ich ciotkę Zosię, żonę Roberta - Milenę, czy licealistkę Agnieszkę, zakochaną w swoim nauczycielu. Każda z kobiet jest inna i inaczej reaguje na burze w jej życiu, a tych nadchodzi naprawdę wiele. Z przykrością stwierdzam, że przez większą część książki nie mogłam znieść Zuzanny, irytowała mnie jej naiwność, impulsywne reakcje, uparte trzymanie się iluzji i ignorowanie prawdy, którą bliskie osoby próbowały wbić jej do głowy. Niby nie od dziś wiadomo, że miłość ma niewiele wspólnego z rozsądkiem, ale nie potrafiłam zbytnio współczuć Zuzie w jej trudnościach. Zdecydowanie więcej mojej sympatii wzbudziła Milena, która, dowiedziawszy się o romansie męża, mogłaby się załamać, ale zamiast tego użyła tej sytuacji, aby odnaleźć w sobie siłę do walki o siebie i swoje marzenia. Joanna, podobnie jak jej kuzynka, niezbyt przypadła mi do gustu, a to z kolei dlatego, że nie znoszę, kiedy postacie w książkach zamiast porozmawiać o problemach, unikają wszelkiej konfrontacji i wolą wierzyć we własną wersję prawdy, niż wysłuchać drugiej strony. Najbardziej polubiłam chyba ciocię Zosię, pełną miłości i ciepła, mimo że jej życie nie było usłane różami.
Temat zdrady jest zdecydowanie kontrowersyjny i z tego powodu powieść nie każdemu może się spodobać. Myślę jednak, że autorka bardzo wyraźnie pokazała, że angażowanie się w pozamałżeńskie związki nigdy nie ma dobrych skutków, ale przysparza bólu i cierpienia zarówno obojgu małżonkom, jak i tej trzeciej osobie. Książka uświadamia również, że małżeństwo to nie jest samonakręcający się mechanizm, który po wypowiedzeniu sakramentalnego “tak” zaczyna działać sam z siebie i nie wymaga żadnych dalszych zabiegów. Małżeństwo wymaga stałej pracy obu stron, dobrej komunikacji, czasem wyrzeczeń i kompromisów oraz postawienia dobra współmałżonka ponad swoim. Łatwo jest zniszczyć związek, ale o wiele trudniej jest go naprawić i wymaga to ogromnej siły, determinacji oraz umiejętności dostrzeżenia i przyznania się do własnych błędów. Czy bohaterom powieści udało się uratować swoje małżeństwa? O tym musicie przekonać się sami.
“Pośród żółtych płatków róż” nie jest powieścią z gatunku lekkich i przyjemnych, niewzbudzających żadnych wyraźniejszych emocji. Choć spod warstwy trudnych tematów przebija charakterystyczne poczucie humoru autorki, a część bohaterów na końcu odnajduje szczęście, to jednak książce daleko do cukierkowo-słodkiej literatury kobiecej. Po prostu jest tak, jak w życiu: raz przychodzi radość, a raz ból, jedne historie mają szczęśliwe zakończenia, inne nie, i nie zawsze wszystko toczy się tak, jak byśmy chcieli. Pozostaje przyjąć to, co daje nam los - czy to piękny kwiat, czy zasuszone płatki żółtych róż.
February 17, 2018
Dużo słyszałam o tej autorce, więc po lekturze spodziewałam się, że będę zachwycona. Uczucia mam jednak mieszane, to nie była zła książka, ale na pewno nie zostanie na długo w mojej pamięci. Opowieść o różnych obliczach miłości, sporo pewnego rodzaju moralizowania. Zostanie raczej z tego rodzaju przeciętnych.
April 2, 2020
Piękna powieść....
Displaying 1 - 3 of 3 reviews