Εδώ δεν έχει γιατί

by Ραχήλ Χασίδ-Καλαντζοπούλου, Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου (Foreword)

«Εκείνο τον καιρό, έβλεπα συχνά ένα όνειρο. Ήταν αγαπημένοι φίλοι των παιδικών μου χρόνων και συγγενείς, όλοι τους δολοφονημένοι, που σαν σκιές μπαίναν στο δωμάτιο και με ρωτούσαν γιατί τους πήραν τη ζωή. Κι αυτοί, ήταν ακόμη ολοζώντανοι στη μνήμη μου. Κι έμοιαζε κανένας να μην τους θυμάται, σαν να μην είχαν γεννηθεί αυτοί οι άνθρωποι! Ήθελα να αφηγηθώ τον τραγικό θάνατο των συγγενών μου, της Ρινέτ, δεκατεσσάρων χρονών, και του αδερφού της, Μωρίς Ερρέρα, είκοσι, της Λορέτ, δεκαεπτά, και του αδερφού της, Τόρρυ Κουένκα, είκοσι τριών, και των γονιών τους, της Αιμέ και του Μανουέλ Ερρέρα και της χήρας Σάρας Κουένκα. Θα ’θελα να ’ξερα πώς θα ένιωθε μια Γερμανίδα αν, ξαφνικά και χωρίς λόγο, σκότωναν τον σύζυγό της, τα παιδιά της, τους γονείς της και τ’ αδέρφια της, αν έβλεπε τον θάνατο να έχει πάρει σβάρνα εκατοντάδες χιλιάδες κόσμο κι ανάμεσά τους και τους δικούς της. Τα χρόνια του πολέμου στη Γερμανία, αλλά και μέχρι σήμερα, δεν ακούστηκε ούτε μία γυναικεία φωνή να βροντοφωνάζει τον αποτροπιασμό της για τον στρατό που σκότωσε 1500000 παιδιά. Αλίμονο! Η διεξαγωγή αυτού του πολέμου δεν έγινε με μολότοφ ούτε με καλάζνικοφ. Ό,τι πιο θανατερό υπήρξε ποτέ στους πολέμους έλαβε χώρα τότε. Αν λοιπόν κάποιες στιγμές παρασύρομαι και γίνομαι πολεμική, μη δυσανασχετείτε, είναι γιατί απέναντι στους θαλάμους αερίων και στην καταστροφή έπρεπε να σταθώ, έστω με τα λόγια εννοείται, εκεί όπου εκείνοι κάναν έργα.»

376 pages, Paperback

First published December 15, 2017

Reviews

[Christos · Rating 3 out of 5]

Η Ραχήλ Χασίδ – Καλαντζοπούλου ήταν μια από τις τελευταίες επιζήσασες της Εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης που αφανίστηκε από τους Ναζί στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο και το βιβλίο της γράφτηκε σα φόρος τιμής προς τους χαμένους συγγενείς και φίλους της, καθώς και σε όσους βοήθησαν εκείνη και την οικογένεια της κατά τη διάρκεια της κατοχής. Η αφήγηση της μου φάνηκε ελαφρώς αποσπασματική και επαναλαμβανόμενη σε κάποια σημεία, κυρίως στην αρχή του βιβλίου, εδώ όμως νομίζω πρωταρχική σημασία δεν έχει τόσο η όποια λογοτεχνική αξία του βιβλίου, αλλά η τεράστια του αξία ως μαρτυρία ενός εκ των τελευταίων ανθρώπων που έζησαν από πρώτο χέρι εκείνα τα γεγονότα, επιβίωσαν και κατέγραψαν τις μνήμες και τις σκέψεις τους για αυτά.