Ιστορίες του Βαρθολομαίου Ολίβιε, ρεσεψιονίστ και διηγηματογράφου

by Δημήτρης Καρακίτσος

Ως γνωστόν η Κέρκυρα είναι το κέντρο του κόσμου. Η θάλασσα που την κυκλώνει της χαρίζει όμορφες ακρογιαλιές και ήσυχους χειμερινούς μήνες. Εδώ, κάτω από του ουρανού το μέγα πολυκάντηλο, οι άνθρωποι ζουν δυο ζωές, παρά τις αυταπάτες τους. Άλλωστε τίποτα δεν είναι αληθινό. Ο Βαρθολομαίος Ολίβιε, ρεσεψιονίστ σε ξενοδοχείο με διάχυτες φυλλωσιές, έχοντας διαβρωθεί από τη σιωπή της νυχτερινής βάρδιας, ονειρεύεται ότι μπορεί να γράψει ιστορίες. Το νησί δεν αγνοεί κανένα τέκνο του. Αργά το βράδυ, που στα καντούνια παρελαύνουν στοιχειωμένες φιλαρμονικές, ο ρεσεψιονίστ δίνει τη θέση του στον διηγηματογράφο. Ο Βαρθολομαίος δεν χρειάζεται να επινοήσει τίποτα: οι ιστορίες του υπάρχουν αιώνες εδώ, χαραγμένες στα δέντρα.

190 pages, Paperback

First published December 1, 2017

About the author

Ο Δημήτρης Καρακίτσος γεννήθηκε στον Βόλο το 1979. Έχει εκδώσει τα βιβλία: Οι γάτες του ποιητή Δ.Ι. Αντωνίου (Το Ροδακιό, 2012), Βένουσμπεργκ (Αντίποδες, 2015), Παλαιστές (Ποταμός, 2016), Ιστορίες του Βαρθολομαίου Ολίβιε (Ποταμός, 2017), Ζαχαρίας Σκριπ (Ποταμός, 2019), Ιστορίες της Μάντσας (Θράκα, 2020), Ο δον υπαστυνόμος (Αντίποδες, 2020), Για να μην αποτύχουμε όπως οι Μπιόρλινγκ και Καλστένιους (Ποταμός, 2022).

Reviews

[Θανάσης Δ. Σταμούλης · Rating 5 out of 5]

Με τον Βαρθολομαίο Ολίβιε, ο Δημήτρης Καρακίτσος διανοίγει έναν δρόμο μακριά από τον ορθολογισμό της λογοτεχνίας, καταφέρνοντας με ευκολία να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στο ονειρικό και το ρεαλιστικό στοιχείο. Και το πετυχαίνει δίνοντας στο υποκείμενό του υπόσταση: σε αυτές τις ιστορίες ο Βαρθολομαίος Ολίβιε πότε επιλέγει τη χειρονομία του στοχασμού και πότε τη σφοδρότητα της σιωπής. Ξέρει με άλλα λόγια τον τρόπο να ελκύει τον άνθρωπο στο φως. Ιστορίες του Βαρθολομαίου Ολίβιε λοιπόν. Ένα βιβλίο αποκάλυψη, από έναν από τους σημαντικότερους διηγηματογράφους (και όχι μόνο) της γενιάς του.

[Xenia Germeni · Rating 5 out of 5]

Δεν έχω πολλά να πω και να γράψω, απλα μου αρεσε...Μου αρεσε πολύ γιατι ειχε στοιχεια και απο τις Γατες του (Ροδακιο) και απο το αγαπημενο Βενουσμπεργκ. Ομως ειχε και μια αυρα από ενα νησι που και λογοτεχνικη παραδοση εχει και που αγαπω ιδιαιτερα για διαφορους λογους. Το πιο ενδιαφερον ειναι ο τροπος που συνδυαζεται η μουσικη μεσα στις ιστοριες και σας προτεινω να τις ψαξετε ολες και το διαβασετε δυο φορες.

[Γιώτα Τεμπρίδου · Rating 2 out of 5]

Ένα ταξίδι που είναι, ταυτόχρονα, και μουσικό ταξίδι, μια Κέρκυρα ζωντανή και, ως συνήθως, σαγηνευτική, πρόσωπα οικεία (όπως ο Κώστας Καρυωτάκης) ή σχεδόν, που έζησαν και πέθαναν -πρόσωπα που υπήρξαν και άλλα που δεν.
Καλά όλα αυτά, απλώς εμένα τελικά δεν μου ταίριαξαν.
Κρατάω τις πρώτες γραμμές του βιβλίου που έμειναν, μέχρι τέλους, οι αγαπημένες μου:
"Η μυρμηγκοσυρμή εξηγούνταν από ένα κολοβό σκοτωμένο σαμιαμίδι πίσω από τη γλάστρα με τις ορτανσίες. Συνέβαιναν πολλά και θαυμαστά στο ερημωμένο σπίτι στο Σκριπερό. Τα φαντάσματα ζούσαν σαν κανονικό αντρόγυνο - αν βέβαια είχες μάτια να τα δεις."