那就是直路

細說四國 #4

by 于晴

西玄二皇子，半生猖狂半生淒涼，始在西玄，終于不知名的山頭，死前連個自己的墓都要不起。

——西玄神師袁圖

總是這樣，他想要的從來不會屬於他！
就連這個從年少時便勢在必得的女人……
他自認向來敬她三分，甚至曾有心追求她，意圖奪位時也沒有將她拉下水；
而她究竟對他有什麼深仇大恨，竟要這般踐踏他？！
她跟那男人想讓他應了半生淒涼的預言，他也不會讓她好過。
哪怕一日也好，他一定要活得比他們久一點，親眼看見他們不得好死！
但……如今她真的快死了，日後西玄土地上再也不會有一個叫徐直的女人……
為何一念及此，他就幾欲瘋狂，甚至想毀滅一切？
不，他偏不讓她死。
西玄需要一個「西玄徐直」，而他要讓她看到那男人的結局才甘願……

Genres: China

ebook

First published May 21, 2015

About the author

于晴（本名范靜郁，暱稱魚小胖，1973年3月－），當代華文愛情小說作家，臺灣臺北人。1993年起效力於萬盛，開啟小說出版生涯，迄今已出版單行本作品60餘部，代表作有《挽淚》、《乞兒弄蝶》。 于晴是臺灣著名的暢銷言情小說作家。

Associated Names:
* Yu Qing (English)
* 于晴 (Chinese)
* อวี๋ฉิง (Thai)

Reviews

[Ning · Rating 4 out of 5]

ตามสไตล์อวี๋ฉิงมากกกกก
คืออ่านแล้ว คล้ายไม่รู้เรื่อง แต่ก็รู้เรื่อง.. ฮาาา

ชอบที่พระเอกรักนางเอกตั้งเด็กๆ .. ชอบถึงขั้นคลั่งไคล้.. แต่อะไรคือจุดเปลี่ยน? ไม่แน่ใจว่าพลาดตรงไหนหรือเปล่า

นางเอกออกแนว ฉลาดเรื่องเรียน แต่อ่อนเรื่องรัก..

การกระทำของพระเอกดูซับซ้อน ซ่อนเงื่อน.. อ่านแล้วเหมือนจะเข้าใจในการกระทำ แต่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

เนื้อเรื่อง การดำเนินเรื่อง อ่อนไปหน่อย .. เหมือนแทบไม่มีเนื้อเรื่อง มีแต่ความสัมพันธ์ของตัวละคร แถมยังมีจุดลี้ลับ ให้งงอีกด้วย จุดนี้ไม่ค่อยชอบเพราะงง.. แต่ตัดจบได้

สรุปคืออ่านได้เพลินๆ งงๆ เคล้ากันไป

[Monaliz Juang · Rating 4 out of 5]

เรื่องนี้ต้องบอกว่า ถ้าเทียบกับเรื่องอื่นๆแล้วในชุด ถือว่านางเอกนั้นนนนโชคดีกว่านางเอกเรื่องอื่นพอสมควรเลย ส่วนหนึ่งเป็นเพราะตัวนางเอกไม่ได้ใส่ใจอะไรรอบข้างมากเท่าไหร่ เป็นเด็กเนิร์ดๆ สนใจแต่ตำรา ความรู้ จริงๆคนรอบข้างนางเอกก็ใส่ใจ แต่นางเอกมีวิธีใส่ใจในแบบของตัวเอง

เป็นนางเอกที่คนรอบข้างรักเยอะมาก สปอยนาง แต่ภายใต้ความสปอยก็มีปมที่อยู่เบื้องหลังอยู่ แต่ทุกคนก็เต็มใจทำให้นางเอก รวมถึงพระเอกด้วย ในเล่มก่อนหน้า มายานาง พระเอกเป็นผู้ชายที่ไม่น่าเข้าใกล้ เลวเลยล่ะ แต่มาในเล่มนี้ภายใต้ความเสแสร้งคือความจริงใจ ความรักความห่วงใย ความฝังใจที่มีต่อนางเอก แต่เหนื่อยหน่อยตรงที่นางเอกช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย แต่ตัวพระเอกเองก็เป็นแนวปากแข็ง รักแต่บอกไม่รัก ห่วงแต่บอกไม่ห่วง (ซึนๆ) อ่านได้เพลินๆค่ะ ไม่เครียดเท่าเล่มก่อนๆ

อยากอ่านคนที่เป็นแม่ทัพ หวังว่าจะได้อ่านเร็วๆนี้ เพราะชอบชุดนี้ที่สุดของนักเขียนคนนี้แล้ว

[Sortletter · Rating 4 out of 5]

อยากให้ 4.5 เพราะชอบอวี๋ฉิงอยู่แล้วด้วย

เรื่องนี้เป็นเรื่องของคุณหนูใหญ่ สีจื๋อ ที่เป็นพี่สาวของสีต๋า (จากเรื่องหลงเงานาง) เป็นบัณฑิต ฉลาดมากเป็นอัจฉริยะของแผ่นดิน แต่อ่อนสังคมมาก และมีโรคประจำตัวคือปวดหัว
พระเอกคือองค์ชายรองที่ตกบัลลังก์ เคยปรากฎในหลงเงานางเช่นกัน
เนื่องจากอ่านหลงเงานาง นานมากแล้ว จำรายละเอียดของคู่นี้ในเรื่องนั้นไม่ได้แล้ว ไว้ต้องหาเวลาไปอ่านอีกที ว่าสองคนนี้ในเรื่องนั้นเป็นอย่างไรบ้าง

เริ่มแรกพระเอกเกลียดนางเอกมาก ทั้งดูถูกทั้งรังเกียจ แต่หลังจากใกล้ชิดนาง ผจญเรื่องต่างๆ ก็ในที่สุดก็รักมาก
เรื่องนี้น้ำตาลน้อย หนักนิดนึง ตามสไตล์ของอวี๋ฉิง แต่จะจบลงด้วยความรักลึกซึ้งของทั้งคู่

ชอบงานของอวี๋ฉิง เพราะพล๊อตจะแปลกออกไป แม้แต่วัฒนธรรมก็จะไม่เหมือนกับที่รู้จักกันโดยทั่วไป
อ่านเรื่องนี้แล้วอยากให้ผู้เขียนสีหุยที่เป็นน้องคนเล็กของพี่น้องบ้านนี้ต่่อ

[หลังอ่านของน้ำฝน · Rating 4 out of 5]

เรื่องราวของสาวเนิร์ดแสนเย็นชาไม่สนใจใครนอกจากหาความรู้ กับหนุ่มเก็บกดแสนซึนที่เอาแต่ใจที่รักนะเมื่อไรจะรู้

หลังอ่านเพิ่มเติม : https://wp.me/p6yYEv-2rm

[Mancho283 · Rating 4 out of 5]

เรื่องนี้ความสนใจอยู่ที่คนสองคนที่เกลียดกัน จริงๆไม่ได้เกลียดกันจริงๆหรอก แค่นางเอกไม่เคยสนใจอะไรเลย สนใจที่จะศึกษาหาความรู้อย่างเดียว ส่วนพระเอกเป็นองค์ชายที่คิดชิงบัลลังก์แต่ไม่สำเร็จเลยโดนลงโทษ นางเอกเลยขอให้มาเป็นคนเรือนในของนางเอก พระเอกที่แสนจะหยิ่งผยองเลยโกรธเกลียดนางเอกที่ทำแบบนี้ยิ่งทำให้เขากลายตกต่ำ

แต่ความจริงแล้วนั้น พระเอกรักนางเอกอ่ะ คืออ่านแล้วรู้เลยทั้งห่วงใยทั้งใส่ใจ แต่ปากก็น๊าาาาา ด่านางเอกแล้วด่านางเอกอีก อยากให้ไปตายๆซะ เมื่อไรจะตายไปซักที อะไรทำนองนั้น ซึ่งนางเอกนั้นก็ไม่สนใจใดๆทั้งสิ้น(นางเป็นแนวเด็กเนิร์ดไง วันๆศึกษาหาความรู้ไม่สนใจความรักอะไรเลยทั้งสิ้น) เลยเป็นจุดที่ทำให้รู้สึกว่าเออ นางเอกจะน่าสงสารมากกว่านี้ถ้านางเอกรักพระเอกแล้วโดนด่าประชดประชันแบบนี้

[Meena Narag · Rating 3 out of 5]

เนื้อเรื่องไม่มีอะไรมากเป็นภาคขยายจากเรื่องอื่น ในซีรีเดียวกัน นางเอกของเรื่องเป็นเด็กฉลาดมีความอัจฉริยะในตัวแต่คนภายนอกที่ไม่รู้จักมองนางเอกว่าเย่อหยิ่งถือตัวและไม่เห็นหัวใครแต่ที่จริงแล้วนางเอกเป็นแค่เด็กเนอสที่มีโลกส่วนตัวสูงมักจะไม่ค่อยเห็นคนที่อยู่รอบตัวเอง พูดง่ายง่ายว่าจมอยู่กับความคิดหนังสือหรืออะไรก็แล้วแต่ที่ต้องการคำตอบโดยไม่ได้สนใจสิ่งรอบตัวไม่รู้สึกว่ามีคนอยู่ข้างข้างแม้จะเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงอะไรขึ้นนางเอกก็จะไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น ส่วนตัวพระเอกเป็นองชายอารมณ์ร้ายซาดิสม์มีเมียและมีสนมเยอะแต่คนที่พระเอกชอบก็คือนางเอกคนเดียวแต่นางเอกเข้าใจผิดว่าพระเอกรักน้องสาวตัวเอง ด้วยความที่นางเอกมีโลกส่วนตัวสูงเลยไม่รู้ว่าพระเอกคอยติดตามและคอยช่วยเหลือมาโดยตลอดนานหลายปีแล้วมีใจให้มาตลอด จนสุดท้ายพระเอกคิดกบฏแย่งชิงบัลลังก์พี่ชายตัวเองจึงกลายเป็นนักโทษแล้วนางเอก ขอตัวพระเอกมาไว้ที่เรือนตัวเองเพื่อเป็นชายบำเรอ ในสายตาคนอื่นพระเอกโดนดูถูกเหยียดหยามว่ากลายเป็นชายบำเรอแต่ความจริงนางเอกเพียงต้องการทดลองหาคนมาใส่หน้ากากที่ทำจากกระดูกนกยักษ์ต้องการรู้ว่ากระดูกนกนี้มีอาถรรพ์หรืออิทธิฤทธิ์ใดใดหรือไม่แล้วทำไมมันถึงถูกฝังอยู่ในสุสานและไม่เคยมีใครบันทึกถึงสุสานนั้นและนกยักษ์นั้นมาก่อน ความใกล้ชิดและความอลหม่านทำให้พระเอกและนางเอกได้มาใกล้ชิดกันจริงๆในที่สุด พระเอกนั้นมีใจให้ก่อนเมื่อนานมาแล้วแต่นางเอกเพิ่งจะรู้ตัว..

[Choky Omma · Rating 5 out of 5]

ตัวละครเยอะ แต่ไม่ได้รู้สึกรำคาญ ที่สำคัญแต่ละตัวเป็นส่วนเติมเต็มของนิยาย มีเรื่องเกิดตรงนั่นนิดตรงนี้หน่อย
ปัญหาที่ตัวละครเจอส่วนใหญ่เป็นปัญหาในตัวของตัวละครเองมากกว่าภายนอก
ขนาดสีจื๋อเป็นที่เกรงขามของคนทั้งแผ่นดิน สมองนางเหมือนทรัพย์ก็ยังมีเรื่องโน้นนี่มา ไหนจะความจงรักภักดีของคนสนิท
ชะตาโจวเหวินอู่ที่พลิกผันจากองค์ชายเป็นคนชั้นในของสีจื๋ออีก
ในบรรดานิยายของอวี๋ฉิงจะต้องมีตัวละครสักตัวตกระกำลำบากไม่ว่าทางกายหรือใจแบบขั้นสุดเสมอ
มีการเปลี่ยนแปลงภายในเรื่อง
แต่สิ่งที่จะเห็นได้อีกอย่างคือตัวละครของอวี๋ฉิงมีความต่างจากนักเขียนอื่นๆ ค่อนข้างมากตรงที่ตัวเอกของเขาจะเป็นพวกปรับตัวง่าย ยอมรับความเป็นไปของโลก จะลำบากยากเข็ญยังไงก็ยังมองโลกไม่หม่นไม่ขาวจนเกินไป เวลาบรรยายคำพูดตัวละครบางครั้งก็จะเข้าใจได้บ้าง ไม่เข้าใจบ้าง เหมือนพวกปรัชญาคุยกัน ฮา
เป็นลายเซ็นของอวี๋ฉิงจริงๆ ถ้าใครเข้าถึงโลกของอวี๋ฉิงได้ก็ชอบ ถ้าไม่ก็อาจไม่ชอบแนวของเขาเลย
โดยส่วนตัวคือชอบมากกกก โดยเฉพาะเซ็ตนาง รอของตระกูลสี่ต้าเว่ย ไม่ก็สีหุยต่อไป ^^

[Keaw 林嬌 · Rating 4 out of 5]

อ่านละรู้สึกว่ากาวๆหน่อย นางเอกเป็นเด็กเนิร์ดไม่ได้สนใจคนรอบตัว นอกจากวิชาคงามรู้ที่ตัวเองสนใจ ส่วนพระเอกเป็นองค์ชายที่ชิงบัลลังก์​ไม่สำเร็จ สุดท้ายตกต่ำจนต้องมาเป็นผู้ชายเก็บของนางเอก พล็อตหลักๆคือโรคปวดหัวของนางเอกและมีคนจะฆ่านางเอกเพราะในหัวสมองนางเอกมีความรู้อยู่มากไป แต่อ่านจนจบยังงงอยู่ว่าใครเป็นคนวางแผน 5555 งงไปหมด เพราะนิยายสไตล์อวี๋ฉิงจะเมาๆมึนๆแบบนี้ แต่ความสัมพันธ์​พระเอกนางเอกก็โรแมนติกดีนะ จากที่พระเอกเคยเป็นองค์ชายสูงศักดิ์อยากได้นางเอกมาก แต่นางเอกไม่สนใจ พอมาเป็นผู้ชายของนางเอก นางเอกก็เข้าใจไปว่าพระเอกยังปักใจกับน้องสาวนางเอก และเกลียดตัวนางเอกมากไปอีก จนมีเหตุการณ์ที่เหมือนพระเอกพูดความจริงว่ารักนางเอกตอนโดนสะกดจิต นางเอกถึงอ๋อ ว่าพระเอกรักตัวเองนี่เอง เออกาวสุดๆ 5555 แต่ไม่ใช่นิยายที่จะอ่านแบบตื่นเต้นสนุกสนานรวดเดียวจบอะ มันจะเนิบๆ ง่วงๆหน่อย แต่ก็ไม่ได้แย่นะ

[Sharakael · Rating 3 out of 5]

It's a bit of an unusual read. The characters are interesting, the premise intriguing and the set up was well done... But something about the way the story was written, and how dense the FL was... Left me feeling nothing for the story, or for the romance between the 2 leads.

[桂英 吴 · Rating 3 out of 5]

เนื้อเรื่องไม่หวานเลย เนิบนาบ แต่ บุคลิกของสีจื่อ ชัดเจนมาก อ่านจบ บอกไม่ถูก แต่ คนสนิทของสีจื่อ ดีงามทุกคน

องค์ชายรอง ก็น่าสงสาร ปนเอ็นดู สรุปว่า ไม่รู้ องค์ชายชอบสีจื่อตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวว่า เป็นสีจื่อ ไม่ใช่ สีต๋าตอนไหน ก็ยังไม่รู้เลย

[Bellbomb Bellbomb · Rating 2 out of 5]

ที่จริงอยากให้ 2.5 สำหรับเล่มนี้ อวี๋ฉิงอยู่ในลิสต์นักเขียนที่เราเห็นงานใหม่ออกก็ซื้อเลย เพราะเชื่อในความมีเอกลักษณ์ของพล็อตและวิธีผูกสัมพันธ์ตัวละคร แต่ไม่ได้แปลว่าจะอ่านแล้วชอบทุกเรื่อง อย่างเรื่องนี้ เหมือนไอเดียเหลือล้นแต่จำนวนหน้าไม่ให้เลยบรรยายได้ไม่เต็มที่ ตัวละครที่ดูเหมือนลึกแต่ตื้นกว่าที่คาด ส่วนตัวที่ตื้นก็ดันมีแง่ลึกซะอย่างนั้น เช่นอดีตจักรพรรดิกับโจวเหวินเซิ่งกดขี่ตระกูลสูงยังไงบ้างก็บอกไม่ละเอียด เลยทำให้ตัวร้ายที่สำคัญกลับดูไร้แรงขับดันของตัวเอง (เดี๋ยวก็โดนคำทำนายชี้นำ เดี๋ยวก็โดนกระดิ่งชี้นำ ตกลงคิดอะไรเองมั่งไหม) หรือจ้าวจื่อฮวนที่ฉุดคร่าหญิงสาวจากคณะนักแสดงแต่จะปกป้องสีจื๋อแม้ตัวต้องตาย (การกระทำขัดแย้งกันเองเหลือเกิน) สรุปเรื่องนี้ความสัมพันธ์ที่น่าสนใจที่สุดสำหรับเราคือมิตรภาพระหว่างเว่ยอวิ๋นชิงกับเจียงจิ่ว ส่วนโจวเหวินอู่กับสีจื๋อซึ่งเป็นพระนางจืดสนิท เสียดายที่เคยอ่านเรื่องของสีต๋ากับหลี่หญงจื้อนานแล้วเลยจำรายละเอียดไม่ค่อยได้ แต่จำได้ว่าสนุกกว่าเรื่องนี้ค่ะ

[M · Rating 3 out of 5]

3.5

อืมมม... ไม่ใช่ไม่ชอบ แต่มันแค่รู้สึกจืดๆ อาจจะเป็นเพราะนางเอกเป็นหนอนหนังสือ ไม่สิ เป็นคนที่ชอบเรียนรู้ คือตื่นเต้นและหมกมุ่นอยู่กับการค้นคว้า แสวงหาความเข้าใจ พยายามไตร่ตรองและ พยายามหาคำอธิบายให้กับสิ่งต่างๆ ในชีวิต
ผู้เขียนนำเสนอคาแรกเตอร์ตัวละครได้ดีนะในจุดนี้ คือ มีความจืดชืดกับชีวิตทั่วไป ไม่สนใจอะไรจริงๆ นอกจากอะไรที่เกี่ยวกับสิ่งที่ตัวเองอยากรู้ จะสนใจคนอื่นต่อเมื่อมีผลประโยชน์ในแง่ของความรู้ สร้างบุคลิกเย็นชา เย่อหยิ่ง แต่เมื่ออ่านไปแล้ว จริงๆ คือเหมือนกับว่าไม่ได้มีใครสนใจนางอย่างแท้จริง คิดว่าเพราะกงซุนหลิงที่พยายามปกป้องนางเลยสร้างอิมเมจแข็งค้างให้นางเอาไว้ด้วย แต่ถ้าใครสนใจ ใส่ใจนางจริงๆ และเหมือนกับมีความ SM ใส่เล็กๆ แนวดุนางหน่อย ค้านความคิดนู่นนี่ นางจะจำคนๆ นั้นได้ และอันที่จริงก็ไม่ได้ถือตัวอะไร แค่เป็นคนไม่ใส่ใจ
ซึ่งตรงนี้ในที่สุด ปลายเล่มก็ได้เห็นการเปลี่ยนแปลงในด้านของการใช้หัวใจมากขึ้น
สีจื๋อเป็นคนที่ดูเหมือนไม่มีความรู้สึก ถูกดูถูก ถูกด่า ถูกว่า ถูกขู่ ถูกแช่ง ก็ดูไม่เจ็บปวด ... อ้อ คงเป็นตรงนี้แหละที่ทำให้จืด เพราะนางเอกไม่มีความรู้สึก เราเลยไม่มีอารมณ์ให้ร่วมอ่ะ แต่ก็สะใจเบาๆ เพราะทำให้คนที่พยายามทำร้ายนางด้วยคำพูดเต้นผางเลยทีเดียว จุดที่เอ๊ะคือ นางเอกรับพระเอกมาอยู่กับตัวเองเนี่ย เพราะมีใจให้พระเอกใช่ไหม แล้วมีความน้อยใจอยู่รึเปล่าที่คิดว่าพระเอกชอบสีต๋า เหมือนจะมีนะ แต่ไม่แสดงออก?

ส่วนพระเอก คิดว่าเป็นคาแรกเตอร์ที่สับซ้อนได้ใจมาก
เนื้อแท้คิดว่าผู้เขียนสื่อให้พระเอกเป็นคนอบอุ่น แต่ด้วยสภาพแวดล้อมที่เติบโตมา ทำให้ต้องสร้างเกราะป้องกันตัวเอง กลายเป็นคนงี่เง่าเอาแต่ใจ ทำตัวไม่ดี รักนางเอก แต่ก็ไม่พูด ทำตัวเคียดแค้นมีปัญหา มีปมด้อย เจอนางเอกนี่ด่ามาก แช่งชักหักกระดูก แต่พอนางเอกตกลง คือ agree ว่า เห้ย ไม่ต้องห่วงนะ ชั้นตายแน่ๆ เทอรอดูไป แล้วสัญญาเลยที่เทออยากให้เป็น อยากเห็นชั้นตายนอกแคว้น ได้เห็นแน่นอน...พระเอกก็เป็นบ้า แพนิค ห้ามตายนะ ห้ามตาย โอ้ยย ขัดแย้งตัวเองมากเลยพี่
พระเอกเป็นตัวละครที่มีการเปลี่ยนแปลงด้านคาแรกเตอร์เยอะมาก เหมือนต้องถูกละลายพิษอ่ะ ถึงจะค่อยๆ เห็นเนื้อแท้ สิ่งที่ตัวเองไม่เคยทำก็ต้องมาทน สงสารเพราะองค์ชายกลายมาเป็นเหมือนผู้ชายบำเรอ อดสูตัวเองน่าดู แต่พระเอกไม่เคยมองตัวเองเป็นนายบำเรอนะ คิดว่านะ... การกระทำไม่ค่อยใช่ เพราะแหวนางเอกตลอด แช่งชักหักกระดูกตลอด

จุดเล็กๆ ที่รู้สึกอบอุ่นคือการปกป้องศีรษะของนางเอกของทุกคน
จุดที่น่าสนใจคือไอเดียของโลกอีกมิติ เรื่องการรักษา โดยเฉพาะช่วงที่นางเอกกำลังรับการรักษาแล้วพวกพระเอก-คนสนิทเฝ้าหน้าประตู เหมือนมีการสื่อสารบางอย่างออกไป แต่ไม่ชัดเจน อันนี้ทั้งชอบทั้งขัดใจ เพราะไม่รู้ว่าสุดท้ายมันคืออะไรรร ได้แต่เดา
อีกอันที่น่าสนใจคือ นางเอกเรื่องนี้ เหมือนไม่ได้รับความรัก ไม่ได้รับความภักดี แต่ก็มี...คือเหมือนคาแรกเตอร์แต่ละตัวในเรื่องนี้ ไม่ค่อยรู้ใจตัวเอง...

ส่วนที่ไม่ชอบคือ มันชาเกินไป อย่างที่บอกคือ เพราะนางเอกไม่มีความรู้สึก เลยไม่ส่งอารมณ์ให้คนอ่านรู้สึกตาม จะมีอารมณ์ตามกะพระเอกซะส่วนใหญ่
หลายจุดที่รู้สึกมันไม่เคลียร์ ไม่เข้าใจ เช่นพวกหมู่บ้านลึกลับ กล่องเงิน บทสรุปตอนสุดท้าย เหมือนเล่มอื่นๆ จะจบเคลียร์ๆ หน่อย แต่อันนี้ไม่ค่อยเคลียร์

โดยรวมโอเค อ่านได้น่าติดตาม แต่คงไม่ใช่เล่มที่จะหยิบมาอ่านใหม่ แต่ก็ไม่ถึงกับผิดหวัง

[Kittenlittle · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้สนุกดีในแบบเอกลักษณ์ของอวี้ฉิง ช่วงหลังๆ อ่านงานของอวี้ฉิงไม่ค่อยโดนใจเท่าไหร่ แต่เล่มนี้โอเคเลย เป็นงานของอวี้ฉิงแบบที่เราชอบ ตอนแรกๆ เรื่องดำเนินช้าไปหน่อย แต่อ่านไปๆ ก็สนุกมากขึ้นเรื่อยๆ เล่มนี้นางเอกจะฉลาดมากในเรื่องวิชาการ แต่กับเรื่องคนรอบตัวที่คอยดูแล นางกลับจำใครไม่ค่อยได้ ในเรื่องก็เลยจะมีเรื่องราวความสัมพันธ์ของคนรอบตัวนางเอกด้วย ซึ่งอ่านไปก็น่าประทับใจดี

[Jidapa · Rating 2 out of 5]

ไม่รู้ทำไมอ่านไม่ค่อยรู้เรื่อง ผู้เขียนผูกปมต่างๆไว้จนถึงตอนจบก็ยังค้างคาอยู่ ความรู้สึกของนางเอกก็ยังคลุมเครือให้ไปคิดต่อเอง
ไม่โดนค่ะ