What do you think?
Rate this book
Σχεδόν βιβλικά
21α.
Ἀλ-Φαΐχα
Ἐκείνη τή νύχτα καί τήν ἄλλη καί ὅλες τίς προηγούμενες καλπάζαμε ξέφρενα γιά τή Μοσούλη. Τό ἄλλο πρωί κοιτάζοντας τά ἴχνη ἀπ’ τίς ὁπλές μας διαπιστώναμε πάντα ὅτι πολλές φορές μετά τά μεσάνυχτα τήν εἴχαμε διασχίσει, ἀλλά ἐκείνη παρέμενε ἀόρατη κι ἀπλησίαστη σάν μυστική πλατωνική οὐτοπία. Καί μόνο μιά γυναίκα πού τήν εἶχε πρώιμα νοσταλγήσει στεκόταν σάν στήλη ἅλατος ἔξω ἀπ’ τίς ἀμμώδεις πύλες της, δείχνοντάς μας πώς κάποτε ὑπῆρξαν ἀληθινά οἱ ἀλέες, τ’ ἀρχοντικά σπίτια κι οἱ πλατεῖες της μέ τά σιντριβάνια καί τ’ ἀγάλματα.
Ἔτσι, θά ὑπάρξει καί γιά μᾶς κάποτε ἐπιστροφή σέ μιά πόλη πού ἀγαπήσαμε. Τήν ἀγαπήσαμε σάν ποταμό πυρόξανθων μαλλιῶν πάνω σέ σβέρκο πού ἁλάτισε ἡ θάλασσα καί τό τρανζιστοράκι – ἀλλά καταστράφηκε, ἐπειδή πολύ ἐπιμείναμε στίς μάταιες συμπλοκές, καί λέω πώς ἴσως τελικά νά μή μᾶς ἄξιζε.
21β.
Πάνω ἀπ’ τά σύννεφα τῆς πόλης μας ὑπάρχει μιά ἄλλη πόλη δεμένη μέ σκοινιά. Ὁ καπνός ἀπό τίς καμινάδες μας εἶναι τά ὀπωροφόρα της δέντρα, τά ὄνειρα τῶν παιδιῶν μας οἱ νιφάδες τοῦ χιονιοῦ στά γοτθικά καμπαναριά της, τά πιό ταπεινά μας λόγια οἱ σιτοβολῶνες πού ταΐζουν τά ἐξαφανισμένα θηλαστικά τοῦ δικοῦ μας κόσμου, πού ἐκεῖ συνεχίζουν ἀμέριμνα τή ζωή τους. Στάχυα καί σκιάχτρα ξεφυτρώνουν ἀκόμα καί μέσα στά σπίτια, ἀρχοντικοί κύκνοι κολυμποῦν στά κανάλια τῆς πόλης κι ἀρκεῖ τό βράδυ νά βάλεις λίγο γάλα σ’ ἕνα πιατάκι γιά νά ἐμφανιστεῖ τό κρυμμένο φεγγάρι τοῦ κήπου σου. Ἐκεῖ ζεῖ ὁ συλλέκτης τῶν κορακιῶν, ἡ οἰκογένεια Κασκαμπέλ, ὁ ταριχευτής τοῦ Λένιν κι ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης.Ἐκεῖ ζεῖ ὁ ἅγιος Παστερνάκ μέ τό ἀπαγορευμένο του ποίημα «Ἅμλετ» καί ὁ ἅγιος Σαμψών ὁ Ξενοδόχος μέ τά φαγωμένα νύχια του.
Ὑπάρχουν πολλές ἀνεμόσκαλες, καταπακτές καί ἄλλοι κρυφοί τρόποι γιά νά βρεθεῖς στήν πάνω πόλη. Ἐγώ ἀνεβαίνω σβήνοντας μέσα στά πράσινα γατίσια μάτια σου.
[Κάθε έργο τέχνης]
[Κάτω απ' τη λέξη ήλιος]
[Μια εγκαταλελειμμένη κουβανική δεκαετία μέσα μου]
[Κάθε εγκυμονούσα γυναίκα είναι μια κλεψύδρα]
[Το σύννεφο έσταζε έξω απ' το κάδρο]
[Ένα χαρτόκουτο με νεκροκεφαλές προβάτων]
[Είσαι εκείνο το σπασμένο σώμα στο ημίφως]
[Επειδή υπάρχει έν' άδειο δωμάτιο]
[Πήρα τότε την απόφαση να μετακομίσω]
[Παγερό ρεύμα της ερημιάς]
[Έβραζε ο τόπος]
[Όλα τα πρωινά που σηκώνομαι απ' τον θάνατο]
[Οι ποιμένες φοράνε κίτρινα αδιάβροχα]
[Από τα ερείπια της Βαβέλ κουβαλούσε]
[Βρέχει πάνω στις λάσπες]
[Ακούω χερουβικά στη διαπασών]
[Σ' ένα λευκό Opel Kadett που τρέχει]
[Ξαφνικά το σώμα του χάλασε]
[Άνοιξα μια Δευτέρα βράδυ το βιβλίο της Ρούθ]
["Έχω περάσει δεκαετίες λύπης", είπε]
[Οι δύο άγγελοι έφτασαν βράδυ]
[Αυτός είπε]
[Εκείνη τη νύχτα και την άλλη]
[Πάνω απ' τα σύννεφα της πόλης μας]
Ἀλ-Φαΐχα
Ἐκείνη τή νύχτα καί τήν ἄλλη καί ὅλες τίς προηγούμενες καλπάζαμε ξέφρενα γιά τή Μοσούλη. Τό ἄλλο πρωί κοιτάζοντας τά ἴχνη ἀπ’ τίς ὁπλές μας διαπιστώναμε πάντα ὅτι πολλές φορές μετά τά μεσάνυχτα τήν εἴχαμε διασχίσει, ἀλλά ἐκείνη παρέμενε ἀόρατη κι ἀπλησίαστη σάν μυστική πλατωνική οὐτοπία. Καί μόνο μιά γυναίκα πού τήν εἶχε πρώιμα νοσταλγήσει στεκόταν σάν στήλη ἅλατος ἔξω ἀπ’ τίς ἀμμώδεις πύλες της, δείχνοντάς μας πώς κάποτε ὑπῆρξαν ἀληθινά οἱ ἀλέες, τ’ ἀρχοντικά σπίτια κι οἱ πλατεῖες της μέ τά σιντριβάνια καί τ’ ἀγάλματα.
Ἔτσι, θά ὑπάρξει καί γιά μᾶς κάποτε ἐπιστροφή σέ μιά πόλη πού ἀγαπήσαμε. Τήν ἀγαπήσαμε σάν ποταμό πυρόξανθων μαλλιῶν πάνω σέ σβέρκο πού ἁλάτισε ἡ θάλασσα καί τό τρανζιστοράκι – ἀλλά καταστράφηκε, ἐπειδή πολύ ἐπιμείναμε στίς μάταιες συμπλοκές, καί λέω πώς ἴσως τελικά νά μή μᾶς ἄξιζε.
21β.
Πάνω ἀπ’ τά σύννεφα τῆς πόλης μας ὑπάρχει μιά ἄλλη πόλη δεμένη μέ σκοινιά. Ὁ καπνός ἀπό τίς καμινάδες μας εἶναι τά ὀπωροφόρα της δέντρα, τά ὄνειρα τῶν παιδιῶν μας οἱ νιφάδες τοῦ χιονιοῦ στά γοτθικά καμπαναριά της, τά πιό ταπεινά μας λόγια οἱ σιτοβολῶνες πού ταΐζουν τά ἐξαφανισμένα θηλαστικά τοῦ δικοῦ μας κόσμου, πού ἐκεῖ συνεχίζουν ἀμέριμνα τή ζωή τους. Στάχυα καί σκιάχτρα ξεφυτρώνουν ἀκόμα καί μέσα στά σπίτια, ἀρχοντικοί κύκνοι κολυμποῦν στά κανάλια τῆς πόλης κι ἀρκεῖ τό βράδυ νά βάλεις λίγο γάλα σ’ ἕνα πιατάκι γιά νά ἐμφανιστεῖ τό κρυμμένο φεγγάρι τοῦ κήπου σου. Ἐκεῖ ζεῖ ὁ συλλέκτης τῶν κορακιῶν, ἡ οἰκογένεια Κασκαμπέλ, ὁ ταριχευτής τοῦ Λένιν κι ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης.Ἐκεῖ ζεῖ ὁ ἅγιος Παστερνάκ μέ τό ἀπαγορευμένο του ποίημα «Ἅμλετ» καί ὁ ἅγιος Σαμψών ὁ Ξενοδόχος μέ τά φαγωμένα νύχια του.
Ὑπάρχουν πολλές ἀνεμόσκαλες, καταπακτές καί ἄλλοι κρυφοί τρόποι γιά νά βρεθεῖς στήν πάνω πόλη. Ἐγώ ἀνεβαίνω σβήνοντας μέσα στά πράσινα γατίσια μάτια σου.
[Κάθε έργο τέχνης]
[Κάτω απ' τη λέξη ήλιος]
[Μια εγκαταλελειμμένη κουβανική δεκαετία μέσα μου]
[Κάθε εγκυμονούσα γυναίκα είναι μια κλεψύδρα]
[Το σύννεφο έσταζε έξω απ' το κάδρο]
[Ένα χαρτόκουτο με νεκροκεφαλές προβάτων]
[Είσαι εκείνο το σπασμένο σώμα στο ημίφως]
[Επειδή υπάρχει έν' άδειο δωμάτιο]
[Πήρα τότε την απόφαση να μετακομίσω]
[Παγερό ρεύμα της ερημιάς]
[Έβραζε ο τόπος]
[Όλα τα πρωινά που σηκώνομαι απ' τον θάνατο]
[Οι ποιμένες φοράνε κίτρινα αδιάβροχα]
[Από τα ερείπια της Βαβέλ κουβαλούσε]
[Βρέχει πάνω στις λάσπες]
[Ακούω χερουβικά στη διαπασών]
[Σ' ένα λευκό Opel Kadett που τρέχει]
[Ξαφνικά το σώμα του χάλασε]
[Άνοιξα μια Δευτέρα βράδυ το βιβλίο της Ρούθ]
["Έχω περάσει δεκαετίες λύπης", είπε]
[Οι δύο άγγελοι έφτασαν βράδυ]
[Αυτός είπε]
[Εκείνη τη νύχτα και την άλλη]
[Πάνω απ' τα σύννεφα της πόλης μας]
48 pages, Paperback
First published November 24, 2017
5 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
December 4, 2017
13
Από τα ερείπια της Βαβέλ κουβαλούσε κάθε βράδυ με το κα-
ρότσι του καινούργιες λέξεις που σήμαιναν χωρισμό και συ-
ναρμολογούσε χαλασμένα επιρρήματα. Έλεγε πως υπάρ-
χουν άγγελοι διεφθαρμένοι και πως τα ποτάμια τιμωρούν
εκείνους που έχουν απαρνηθεί το ιερό νερό της βάπτισής
τους.
Τον βλέπαμε συχνά να τρέχει μόνος με τις σημαίες μες
στη βροχή, που είναι η μόνη αληθινή επανάσταση. Κάποιες
φορές μαζί του έτρεχε κι ο Κάφκα.
4,2
Από τα ερείπια της Βαβέλ κουβαλούσε κάθε βράδυ με το κα-
ρότσι του καινούργιες λέξεις που σήμαιναν χωρισμό και συ-
ναρμολογούσε χαλασμένα επιρρήματα. Έλεγε πως υπάρ-
χουν άγγελοι διεφθαρμένοι και πως τα ποτάμια τιμωρούν
εκείνους που έχουν απαρνηθεί το ιερό νερό της βάπτισής
τους.
Τον βλέπαμε συχνά να τρέχει μόνος με τις σημαίες μες
στη βροχή, που είναι η μόνη αληθινή επανάσταση. Κάποιες
φορές μαζί του έτρεχε κι ο Κάφκα.
4,2
August 12, 2023
Ένας αχταρμάς. Καλογραμμένος μα ασυνάρτητος αχταρμάς.
Πεζά. Μικρές παράγραφοι. Ούτε ίχνος ποίησης, εκτός κι αν το να γράφεις με στόμφο πετώντας έντεχνα ονόματα πέρα-δώθε, ακαταλαβίστικα, σαν εκείνα που μάθαιναν στη Βουγιουκλάκη να απαγγέλει κατατονικά στο «Δόλωμα» για να το παίζει καλλιεργημένη, κάνει αυτόματα τα κείμενά σου ποιήματα.
Πολύ ωραίο το εξώφυλλο του Σαγκάλ και πολυτονικό και γενικά ωραία έκδοση μα δεν μου άρεσε. Κι είχε και το θρησκευτικό στοιχείο μέσα που είναι ένα μεγάλο «συν» για μένα.
Δυο στίχ... προτάσεις που ξεχώρισα:
Σκέφτηκα τήν πνευματική μου ζωή μέ τέτοια ἔνταση, πού ἡ είκόνα ἀπέναντί μου δάκρυσε.
Αὐτός εἶπε: «Ὁ οὐρανός εἶναι ἕνα νεκροταφεῖο ὀνείρων καί τ΄ἀστέρια του ἀναμμένα κεριά μπροστά στίς ἀπαγχονισμένες μας λέξεις.»
Πεζά. Μικρές παράγραφοι. Ούτε ίχνος ποίησης, εκτός κι αν το να γράφεις με στόμφο πετώντας έντεχνα ονόματα πέρα-δώθε, ακαταλαβίστικα, σαν εκείνα που μάθαιναν στη Βουγιουκλάκη να απαγγέλει κατατονικά στο «Δόλωμα» για να το παίζει καλλιεργημένη, κάνει αυτόματα τα κείμενά σου ποιήματα.
Πολύ ωραίο το εξώφυλλο του Σαγκάλ και πολυτονικό και γενικά ωραία έκδοση μα δεν μου άρεσε. Κι είχε και το θρησκευτικό στοιχείο μέσα που είναι ένα μεγάλο «συν» για μένα.
Δυο στίχ... προτάσεις που ξεχώρισα:
Σκέφτηκα τήν πνευματική μου ζωή μέ τέτοια ἔνταση, πού ἡ είκόνα ἀπέναντί μου δάκρυσε.
Αὐτός εἶπε: «Ὁ οὐρανός εἶναι ἕνα νεκροταφεῖο ὀνείρων καί τ΄ἀστέρια του ἀναμμένα κεριά μπροστά στίς ἀπαγχονισμένες μας λέξεις.»
February 28, 2018
4,5 για την ακρίβεια
Displaying 1 - 3 of 3 reviews