"Δεν θυμάμαι πώς πετούν τα χελιδόνια", της είπε κι εκείνη γύρισε και τον κοίταξε...
Θέλω να πιω επειγόντως κάτι. Αν απλώσω το χέρι μου δίπλα, θα πιάσω ένα ποτήρι παγωμένο με ουίσκι μέσα. Μου το σέρβιρε ο Τομ Κρουζ ως μπάρμαν στο Cocktail. Πίνω μια γεμάτη γουλιά και αρχίζω να νιώθω ήδη καλύτερα. Πιο έτοιμος. Κάνω μια χορευτική φιγούρα και παίζει κάπου στο βάθος του Baby why I'd have to fall in love with you.
... Κάπου ανάμεσα στη "Βενζίνη" του Εγγονόπουλου και το Gasoline του Corso, τα διηγήματα της Αντιγόνης Ηλιάδη αναφλέγονται και φωτίζουν κι άλλο, προκλητικά και βίαια βεβηλώνοντας σώματα, καρδιές και υπολήψεις. Χρειάζεται και δεύτερη ανάγνωση προτού προσθέσω κανένα ψύχραιμο σχόλιο. Γιατί στις δεκατρείς ιστορίες το λογικό υποχωρεί και γίνονται τέρατα και ανίερα σημεία...