Er is een ding dat Annemerel en ik gemeen hebben, naast onze liefde voor hardlopen (die zich bij haar overigens duidelijker manifesteert dan bij mij), en dat is het feit dat we allebei binnen een paar minuten in slaap vallen als we 's avonds een boek in onze handen hebben. Hoe vaak hoor ik Annemerel dit benoemen in haar vlogs, en hoe vaak ervaar ik het zelf. Een hoofdstuk in een young adult boek lukt nog wel, maar aan anders leesmateriaal hoef ik 's avonds niet te beginnen. Dat wordt niks.
Hoe leuk is het daarom dat juist Annemerel, die kampt met eenzelfde 'probleem,' een boek heeft geschreven waarbij ik dit totaal niet had. Ik kwam 's avonds thuis na een yogales (ik zou graag zeggen dat het na een rondje hardlopen was, maar hardlopen staat helaas al wat langer op een laag pitje) en kroop onder de dekens met 'Ik heb geen zin'. Bij ieder ander boek was tien minuten later het licht uit gegaan, maar dit las zo lekker weg dat ik pas tweeënhalf uur later ging slapen, toen ik daadwerkelijk de laatste pagina had gelezen.
'Ik heb geen zin' wisselt Annemerel's persoonlijke verhalen (die ik grotendeels wel kende door het dagelijks lezen van haar blog, maar die fijn blijven) af met verhalen van 'gastschrijvers.' Genoeg van Annemerel's fijne schrijfstijl en persoonlijke input om echt haar boek te blijven, genoeg andere content om zelfs voor trouwe annemerel.com lezers leuk en vernieuwend te zijn.
En guess what? De volgende middag liep ik, tussen koffie met vriendinnen en het halen van m'n trein door, zomaar 6 kilometer hard. Normaal had ik deze tijd ongetwijfeld gebruikt om de nieuwste Grey's Anatomy te kijken, nu besloot ik toch even snel die schoenen aan te schieten en naar buiten te gaan. Naast dat het boek super leuk is om te lezen, bereikt het dus ook nog eens zijn doel: motiveren om te gaan lopen. En zoals Annemerel meerdere keren benoemt, dat avondje tv voelde na het lopen een stuk meer verdient dan anders.