Η "Γκόλφω" είχε αυτό που λέμε επιτυχία. Από τα Αθηναϊκά θέατρα που την ανέδειξαν μέχρι τα μπουλούκια που την έφτασαν ως το τελευταίο χωριό. Καθώς επίσης και με αλλεπάλληλες επιτυχίες που γνώρισε σε αμερικάνικες σκηνές προσκεκλημένη ειδικά για τους Έλληνες. Έτσι όλος ο κόσμος έτρεχε να τη δει και να τη χειροκροτήσει. Ποιο ήταν το μυστικό της επιτυχίας της; Ποιος την έκανε θρύλο; Πώς κι αυτή με τη σειρά της έθρεψε γενιές και γενιές; Το καλοκαίρι του 1967 ανέβηκε για τελευταία φορά στο Άλσος του Πεδίου του Άρεως. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου
Μεσα στην απλότητα της πλοκής του κρύβει σπουδαίους στίχους. Αξίζει μια ανάγνωση! "Είν' η αγάπη βάτος, π' αν τύχει, μάνα, και πιαστείς μέσα στις αγκαθιές του δεν ξεμπερδεύεις εύκολα, θα φύγεις λαβωμένη. Είν' η αγάπη θάλασσα που γλυκοκυματίζει, κι αν τύχει τα γαλάζια της νερά σε ξεγελάσουν, τις ομορφιές της λιμπιστείς κι απλώσεις τα πανιά σου, δεν είναι, μάνα, βολετό πίσω για να γυρίσεις." [...] "Αυτή σου η μακροθυμιά τι θε να πει Θεέ μου! Μην είσαι του παλιού καιρού κανένα παραμύθι; Μη λάχη κι είσαι όνειρο στον ύπνο του που είδε ο πρώτος Άνθρωπος;"