Nisse en ik hadden nogal een hekel aan Stina, zoals je dat kunt hebben. Maar toen Nisse Stina dwong om onkruid te eten ging hij te ver. En toen wist ik nog niet eens wat mansoor allemaal kon aanrichten.
De boeken, het toneel en de gedichten van Bart Moeyaert zijn sinds zijn debuut in 1983 door lezers van alle leeftijden ontdekt, wat hem een aparte plek geeft binnen de Nederlandstalige literatuur. Tot de meest bekende titels behoren ‘Het is de liefde die we niet begrijpen’, ‘Broere’, ‘Tegenwoordig heet iedereen Sorry’, ‘Morris’, ‘Atman!’ en ‘Een ander leven’. Hij publiceerde drie dichtbundels: ‘Verzamel de liefde’, ‘Gedichten voor gelukkige mensen’ en ‘Helium’.
Tot 1995 was Moeyaert eindredacteur van een magazine voor jongeren, daarna werd hij fulltime schrijver. Zijn werk is vaak bekroond, zowel in binnen- als buitenland, o.a. met de Vlaamse Cultuurprijs (de huidige Ultima), de Boekenleeuw, de Zilveren Griffel, de Woutertje Pieterse Prijs, de Gouden Uil, de Deutsche Jugendliteraturpreis, en de Norske Oversetterpremien. In 2019 won hij de internationale Astrid Lindgren Memorial Award (https://alma.se/en/laureates/2019-bar...). In 2002, 2012, 2020 en 2024 eindigde hij op shortlist voor de internationale Hans Christian Andersen Award.
Zijn werk verscheen tot hiertoe in achtentwintig talen. In 2014 werd Moeyaert aangesteld als artistiek intendant van het project Gastland Vlaanderen en Nederland op de Frankfurter Buchmesse 2016. Van 2000 tot 2021 was Bart Moeyaert hoofddocent Schrijven aan de afstudeerrichting Woord in Antwerpen. In 2019 verliet hij Antwerpen, de stad waar hij in 2006 en 2007 Stadsdichter was, en verhuisde naar de bossen en de rust van Heide, Kalmthout.
Mansoor, een bodembedekker, een plant. Noot: deze is niet bedoeld voor consumptie.
Altijd is er een zoeklijstje van oudere titels waarvan regelmatig iets wordt gevonden, liefst eerste drukken. Mansoor stond erop.
In Mansoor komt de familie bijeen t.g.v. een feestelijke gelegenheid. De 'grote' mensen aan de gewone tafel, de kinderen aan de bijgeschoven van zolder gehaalde tafel. Neven en nichten uit vaak van elkaar verschillende gezinnen horen goed met elkaar om te gaan voor die dag. Ooms en tantes praten bij en halen wederzijdse herinneringen op, soms tot ongenoegen. De kinderen gaan spelen met de mogelijkheden die er zijn. De fantasie van de één is niet die van de ander. Er gebeurt iets.
Intussen ben ik al tientallen malen afgedwaald naar een tuin van een opa. De verplichte familie-bijeenkomsten met de gehele familie. De spontane bezoekjes als je voorbij fietste. De tuin had voor die tijd een verplicht grasveldje voor de witte was op maandag, de bleek. Verder heel veel moestuin. Aan het eind een sloot met daarover een latje, de loopplank naar een boomgaard. Ook een wat je nu noemt composthoop, wel met ander afval, dat ruimde je nog zelf op. Vuurtje stoken dus. Verder een konijnenhok dat in sommige tijden een groot speelhuis was. Andere tijden hielp je de vers gesneden klaver voeren aan de Vlaamse reuzen. Ook in die tuin een zwarte schuur. Een paradijs voor knutselaars met rommelzolder. In mijn fantasie gebeurden daar de niet onmogelijke zaken uit een Van 't Hek-lied. Kauwproblemen in kersttijd van toen komen boven. Verschil in leeftijden van neven en nichten. De één met witte sokjes en lakschoentjes de ander in werkmansbroek en laarzen - altijd weer een uitdaging. Vooral voor iemand die liever alleen op ontdekking ging en verhalen als Mansoor tegenkwam.
Mansoor, 45 bladzijden, een compleet verhaal. Tussen de regels ruimte voor meer. Genoten
Dit piepkleine boekje staat bij ons in het kinderrek, maar wat een beklemmend, haast naturalistisch verhaal en wat een subtiel slot! Ik sta niet garant voor de gevolgen als onze kinderen dit verhaal op zo'n regenachtige 'wij-zijn-nu-stilaan-wel-uitgespeeld-en-maken-dus-vanaf-acht-uur-'s morgens-ruzie-dag' in handen krijgen.
Een schitterende novelle over hoe kinderen met elkaar omgaan. In nauwelijks 32 pagina's schept Moeyaert hier een complete wereld van schuld en boete. Ik denk dat ik het sinds het verschijnen al een keer of zeven heb gelezen.
Zopas (21 juni 2014) heb ik Mansoor voor de achtste keer gelezen, of beter gehoord. Ik heb namelijk daarnet van de luisterboekversie genoten en die is door Bart Moeyaert zelf ingelezen, wat het verhaal nog een extra dimensie geeft. Absolute aanrader!
Een erg sinister boek over hoe kinderen conflicten uitvechten en zich daarbij baseren of juist afwenden van de voorbeelden van volwassenen. Kort maar krachtig!