เรื่องมันเริ่มจาก....
....เฮียฟาร์-พระเอก-เมาๆมึนๆมั่วๆไปมีอะไรๆncกับที่รัก
....ที่รัก-นางเอก-ไม่เมาแต่ก็มึนๆเหม่อๆเอ๋อๆงงๆอะเยาะอะแยะยอมมีอะไรๆncกับเฮียฟาร์ที่ตัวเองแอบชอบมา3ปี
.....และเราเอง...ที่ก็มึนๆ เมาๆ(ยากันยุง) มั่วๆ..อ่านไปเรื่อยๆจนจบได้แบบงงๆเฉยเลย(เว้ยเฮ้ย).....lol
ก็เป็นความรู้สึกที่อ่านไปได้เรื่อยๆค่ะ มีเบ้ปาก มองบน อยากเบิ้ดกะโหลกนางเอกบ้างเล็กน้อยถึงปานกลาง แบบว่า...
แบบนี้....ที่รักเป็นแบบนี้อ่ะ
"โอ๊ะ!นี่มันชินจังนี่!เฮียฟาร์ อันนี้คือชินจังเหรอ!เนี่ยในกล่องนี้คือชินจัง เฮียฟาร์เอาน้องออกให้ที่รักหน่อย เฮียฟาร์เดินไวๆเอาออกมาเลยนะที่รักอยากกอดน้อง"
....เหอะๆแบบนี้อ่ะ!!...(แม่มค่ดติ๊งต๊อง!!555^o^)...ไรท์ก็นะนางเอกหัวฟาดพื้นตอนเด็กๆ, ที่บ้านขาดเกลือไอโอดีน ,กินยาลืมเขย่าขวด,ดมยากันยุงเกินขนาดตอนเด็กๆหรือว่ามีเหตุอันใดที่ทำให้พัฒนาการช้าอะไรยังไงก็น่าจะบอกกันบ้างไรบ้าง....อ่านไป...เจอแบบนี้ก็ขำค่ะ5555555
มันมีเส้นบางๆกั้นกลางระหว่างความน่ารัก+ไร้เดียงสา//กับ//ความปญอ.//บางทีมันก็ดูกลมกลืน...แต่โดยรวมก็ถือว่ายัยหนู-ที่รัก-น่ารักแหละค่ะ...แบ๊วมากกกกกก
....เอาน่ะ^^ขำๆ.....
ขอยกให้ที่รักเป็นนางเอกเอ๋อที่สุดเท่าที่เคยอ่านมาเลยครับพี่น้อง^^ถถถถถ^^