What do you think?
Rate this book
La Conférence de Cintegabelle
À Cintegabelle, un conférencier rend hommage à l'art de la conversation, tombé en désuétude. Personnage complexe, jeune et veuf, à la fois généreux et égoïste, juste et absurde, mu par un idéal inaccessible, il articule son discours autour de trois parties : les intérêts de la conversation (réussir et séduire) d'une part, ses conditions favorables (la concision, la clarté, la politesse...) d'autre part, et conclut enfin par quelques exemples de conversation (politique, littéraire, amoureuse...). Sans virer au didactisme ni sombrer dans les bons sentiments, il réussit un démontage en règle de la société qui a pris la parole au détriment de ses citoyens, brossant un exact portrait du monde tel qu'il est, tel qu'il va. Long soliloque constitué de phrases fluides et nerveuses, inspiré par la colère, violent à l'occasion, drôle encore, cruel parfois, La Conférence de Cintegabelle passe en revue tous les travers d'une modernité inquiétante. La farce tourne à la dénonciation tous azimuts : la prétention des cocktails, les honoraires des psychiatres parisiens, l'arrogance des intellectuels, l'extrême droite...
Pour Lydie Salvayre, il s'agit rien moins que de réinventer la parole, dans un texte résistant aux conformismes ambiants, d'une irrévérence lucide et turbulente. --Céline Darner
- GenresFranceFrench Literature
Pocket Book
First published January 1, 1999
2 people are currently reading
51 people want to read
About the author
Lydie Salvayre
45 books43 followersLydie Salvayre is a French writer. Born in the south of France to Republican refugees from the Spanish Civil War, she went on to study medicine in Toulouse and continues to work as a practicing psychiatrist. She has been awarded both the Prix Hermes and the Prix Novembre for her work.
She won the Prix Goncourt 2014 for her novel Pas Pleurer.
She won the Prix Goncourt 2014 for her novel Pas Pleurer.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
March 26, 2018
Senryu Review:
Pompous orator
laments lost art of convo
over wife’s fresh corpse.
Pompous orator
laments lost art of convo
over wife’s fresh corpse.
March 22, 2017
Converseren als koorddansen tussen symmetrie en asymmetrie (Lydie Salvayre, De Spreker)
Als zo dadelijk de perfecte match tussen zoeken en gezochte is gerealiseerd door bedrijven zoals google en facebook, dan is de vraag of een conversatie nog mogelijk is. Conversatie is “dat onvermogen van ons om afstand te nemen van onszelf, en dan ineens die woorden van een ander die ons in het hart raken en ons in de ban van een andere gedachtegang brengen” (37). Vele cultuurcritici beantwoorden die vraag negatief. Ze wijzen op het gevaar van het oorverdovende lawaai en de stilte die nodig is voor een goed gesprek. Ze hopen een uitsparing in de synchronisatie van zoeken en gezochte te vinden. Ik moet bekennen dat ik ook altijd dacht dat de conversatie een tendens tot synchronisatie belichaamde en daarmee de neiging van het denken om de verschilligheid tussen mij en ander op te heffen.
In haar prachtig geschreven boekje, De Spreker, laat Lydie Salvayre evenwel een andere strategie zien. Converseren betekent bij haar “je engageren, je in gevaar begeven, zeggen wie je bent, voor zover je dat weet natuurlijk… Converseren, jongelui, is je in gevaar begeven, je doen gelden…” (50). Dat betekent dat je de synchronisatie moet opzoeken. Enerzijds is die volgens haar namelijk onmogelijk en anderzijds ontslaat die onmogelijkheid je niet van de noodzaak om het te proberen. Dus omdat er een grondige asymmetrie is tussen zoeken en gezochte kun je rustig proberen synchronisatie te bereiken.
Mijn probleem was dus altijd een verkeerde. Als je namelijk uitgaat van de stelling dat synchronisatie het product is van een denken dat de singulariteit van de ander miskent, uitsluit en opheft, dan probeer je je hoe dan ook daartegen te verzetten, te immuniseren. Als je daarentegen uitgaat van de gedachte dat een dergelijke synchronisatie onmogelijk is, dan kun je het rustig proberen te bereiken: “En stel dat het zo is, dat de toenadering tot de ander onmogelijk is, moeten we het daarom maar niet meer proberen?” (65). Precies die verschuiving van uitgangspunt biedt ook mogelijkheden om de ander op een andere manier te erkennen als de gezochte die we op het oog hebben. We hoeven ons niet te onderwerpen aan de ander als alternatief voor onze normale tendens de ander te overheersen en op te heffen in de synchronisatie. Juist de erkenning van de onmogelijk van synchronisatie geeft aanleiding tot terughoudendheid en gematigdheid jegens die ander. “converseren is de kunst van een koorddanser”(72), namelijk een koorddansen boven de afgrond die gaapt tussen symmetrie en asymmetrie.
Als zo dadelijk de perfecte match tussen zoeken en gezochte is gerealiseerd door bedrijven zoals google en facebook, dan is de vraag of een conversatie nog mogelijk is. Conversatie is “dat onvermogen van ons om afstand te nemen van onszelf, en dan ineens die woorden van een ander die ons in het hart raken en ons in de ban van een andere gedachtegang brengen” (37). Vele cultuurcritici beantwoorden die vraag negatief. Ze wijzen op het gevaar van het oorverdovende lawaai en de stilte die nodig is voor een goed gesprek. Ze hopen een uitsparing in de synchronisatie van zoeken en gezochte te vinden. Ik moet bekennen dat ik ook altijd dacht dat de conversatie een tendens tot synchronisatie belichaamde en daarmee de neiging van het denken om de verschilligheid tussen mij en ander op te heffen.
In haar prachtig geschreven boekje, De Spreker, laat Lydie Salvayre evenwel een andere strategie zien. Converseren betekent bij haar “je engageren, je in gevaar begeven, zeggen wie je bent, voor zover je dat weet natuurlijk… Converseren, jongelui, is je in gevaar begeven, je doen gelden…” (50). Dat betekent dat je de synchronisatie moet opzoeken. Enerzijds is die volgens haar namelijk onmogelijk en anderzijds ontslaat die onmogelijkheid je niet van de noodzaak om het te proberen. Dus omdat er een grondige asymmetrie is tussen zoeken en gezochte kun je rustig proberen synchronisatie te bereiken.
Mijn probleem was dus altijd een verkeerde. Als je namelijk uitgaat van de stelling dat synchronisatie het product is van een denken dat de singulariteit van de ander miskent, uitsluit en opheft, dan probeer je je hoe dan ook daartegen te verzetten, te immuniseren. Als je daarentegen uitgaat van de gedachte dat een dergelijke synchronisatie onmogelijk is, dan kun je het rustig proberen te bereiken: “En stel dat het zo is, dat de toenadering tot de ander onmogelijk is, moeten we het daarom maar niet meer proberen?” (65). Precies die verschuiving van uitgangspunt biedt ook mogelijkheden om de ander op een andere manier te erkennen als de gezochte die we op het oog hebben. We hoeven ons niet te onderwerpen aan de ander als alternatief voor onze normale tendens de ander te overheersen en op te heffen in de synchronisatie. Juist de erkenning van de onmogelijk van synchronisatie geeft aanleiding tot terughoudendheid en gematigdheid jegens die ander. “converseren is de kunst van een koorddanser”(72), namelijk een koorddansen boven de afgrond die gaapt tussen symmetrie en asymmetrie.
June 14, 2025
Quel plaisir qu’on me redéfinisse l’art de la conversation. Il est certain que l’absence d’un(e) proche et d’un rapport ou on se parlait sert à rappeler d’où vient la parole et à quoi ça sert. Dans ces circonstances la solitude demande la présence de l’autre et la contribution vocale de l’autre. D’où la tentation de s’exprimer à haute voix non seulement pour remplir le silence mais pour poursuivre une conversation dont on connaît déjà les paroles.
C’est le scénario de la perte d’une proche qui a peut-être inspiré ce roman. Mais c’est la conviction qu’une conversation authentique est systématiquement un échange ou s’engagent des interlocuteurs partageant le respect, les mêmes intérêts et la même volonté d’apprendre. Écouter d’abord, ensuite être motivé par l’empathie et enfin participer sans dénigrer les paroles de l’autre
C’est le scénario de la perte d’une proche qui a peut-être inspiré ce roman. Mais c’est la conviction qu’une conversation authentique est systématiquement un échange ou s’engagent des interlocuteurs partageant le respect, les mêmes intérêts et la même volonté d’apprendre. Écouter d’abord, ensuite être motivé par l’empathie et enfin participer sans dénigrer les paroles de l’autre
April 23, 2024
3-3.5/5
January 29, 2017
Converseren als koorddansen tussen symmetrie en asymmetrie (Lydie Salvayre, De Spreker)
Als zo dadelijk de perfecte match tussen zoeken en gezochte is gerealiseerd door bedrijven zoals google en facebook, dan is de vraag of een conversatie nog mogelijk is. Conversatie is “dat onvermogen van ons om afstand te nemen van onszelf, en dan ineens die woorden van een ander die ons in het hart raken en ons in de ban van een andere gedachtegang brengen” (37). Vele cultuurcritici beantwoorden die vraag negatief. Ze wijzen op het gevaar van het oorverdovende lawaai en de stilte die nodig is voor een goed gesprek. Ze hopen een uitsparing in de synchronisatie van zoeken en gezochte te vinden. Ik moet bekennen dat ik ook altijd dacht dat de conversatie een tendens tot synchronisatie belichaamde en daarmee de neiging van het denken om de verschilligheid tussen mij en ander op te heffen.
In haar prachtig geschreven boekje, De Spreker, laat Lydie Salvayre evenwel een andere strategie zien. Converseren betekent bij haar “je engageren, je in gevaar begeven, zeggen wie je bent, voor zover je dat weet natuurlijk… Converseren, jongelui, is je in gevaar begeven, je doen gelden…” (50). Dat betekent dat je de synchronisatie moet opzoeken. Enerzijds is die volgens haar namelijk onmogelijk en anderzijds ontslaat die onmogelijkheid je niet van de noodzaak om het te proberen. Dus omdat er een grondige asymmetrie is tussen zoeken en gezochte kun je rustig proberen synchronisatie te bereiken.
Mijn probleem was dus altijd een verkeerde. Als je namelijk uitgaat van de stelling dat synchronisatie het product is van een denken dat de singulariteit van de ander miskent, uitsluit en opheft, dan probeer je je hoe dan ook daartegen te verzetten, te immuniseren daarvoor. Als je daarentegen ervan uitgaat dat een dergelijke synchronisatie onmogelijk is, dan kun je het rustig proberen te bereiken: “En stel dat het zo is, dat de toenadering tot de ander onmogelijk is, moeten we het daarom maar niet meer proberen?” (65). Precies die verschuiving van uitgangspunt biedt ook mogelijkheden om de ander op een andere manier te erkennen als de gezochte die we op het oog hebben. We hoeven ons niet te onderwerpen aan de ander als alternatief voor onze normale tendens de ander te overheersen en op te heffen in de synchronisatie. Juist de erkenning van de onmogelijk van synchronisatie geeft aanleiding tot terughoudendheid en gematigdheid jegens die ander. “converseren is de kunst van een koorddanser”(72), namelijk een koorddansen die het evenwicht bewaard tussen symmetrie en asymmetrie.
Als zo dadelijk de perfecte match tussen zoeken en gezochte is gerealiseerd door bedrijven zoals google en facebook, dan is de vraag of een conversatie nog mogelijk is. Conversatie is “dat onvermogen van ons om afstand te nemen van onszelf, en dan ineens die woorden van een ander die ons in het hart raken en ons in de ban van een andere gedachtegang brengen” (37). Vele cultuurcritici beantwoorden die vraag negatief. Ze wijzen op het gevaar van het oorverdovende lawaai en de stilte die nodig is voor een goed gesprek. Ze hopen een uitsparing in de synchronisatie van zoeken en gezochte te vinden. Ik moet bekennen dat ik ook altijd dacht dat de conversatie een tendens tot synchronisatie belichaamde en daarmee de neiging van het denken om de verschilligheid tussen mij en ander op te heffen.
In haar prachtig geschreven boekje, De Spreker, laat Lydie Salvayre evenwel een andere strategie zien. Converseren betekent bij haar “je engageren, je in gevaar begeven, zeggen wie je bent, voor zover je dat weet natuurlijk… Converseren, jongelui, is je in gevaar begeven, je doen gelden…” (50). Dat betekent dat je de synchronisatie moet opzoeken. Enerzijds is die volgens haar namelijk onmogelijk en anderzijds ontslaat die onmogelijkheid je niet van de noodzaak om het te proberen. Dus omdat er een grondige asymmetrie is tussen zoeken en gezochte kun je rustig proberen synchronisatie te bereiken.
Mijn probleem was dus altijd een verkeerde. Als je namelijk uitgaat van de stelling dat synchronisatie het product is van een denken dat de singulariteit van de ander miskent, uitsluit en opheft, dan probeer je je hoe dan ook daartegen te verzetten, te immuniseren daarvoor. Als je daarentegen ervan uitgaat dat een dergelijke synchronisatie onmogelijk is, dan kun je het rustig proberen te bereiken: “En stel dat het zo is, dat de toenadering tot de ander onmogelijk is, moeten we het daarom maar niet meer proberen?” (65). Precies die verschuiving van uitgangspunt biedt ook mogelijkheden om de ander op een andere manier te erkennen als de gezochte die we op het oog hebben. We hoeven ons niet te onderwerpen aan de ander als alternatief voor onze normale tendens de ander te overheersen en op te heffen in de synchronisatie. Juist de erkenning van de onmogelijk van synchronisatie geeft aanleiding tot terughoudendheid en gematigdheid jegens die ander. “converseren is de kunst van een koorddanser”(72), namelijk een koorddansen die het evenwicht bewaard tussen symmetrie en asymmetrie.
January 29, 2008
Maybe it is an over generalization, but I am starting to get a sense of what is what in current French literature, especially the literature penned by women. Is it the accent? Because everything I've read over the past few years has a certain tongue-in-cheekiness that I adore every time.
The Lecture is tres ironic, although the name is not. The story is presented in the form of a lecture by some quasi-bombastic man of letters (think Kinbote), who is speaking in front of an unknown, unrecognized audience somewhere in France. It is ostensibly a discussion on the art of conversation, a plea to reinvigorate the dying art, but it actually descends into many digressions on the disgusting attributes of his beloved deceased wife.
A quote from early on that sets the tone:
"This [conversation] is a great thing, for which other governments envy us.
But--for there is a but, and its a big one--but conversation entails a major risk: it exposes stupidity in no time. That explains why the number of imbeciles seems higher in France than in other countries. Whereas it's roughly in the same range. In other words, considerable.
So my advice to you is:
If you feel the itch, young people, to express a few inept opinions (and that can happen to the loftiest minds), commit them to paper instead of voicing them. Write a novel, for example. Or a short essay. If a market-savvy publisher ever prints it, your nonsense will pass for thought. You will be a success. No longer will you have to worry about learning to converse. Because everyone forgives a winner everything."
The Lecture is tres ironic, although the name is not. The story is presented in the form of a lecture by some quasi-bombastic man of letters (think Kinbote), who is speaking in front of an unknown, unrecognized audience somewhere in France. It is ostensibly a discussion on the art of conversation, a plea to reinvigorate the dying art, but it actually descends into many digressions on the disgusting attributes of his beloved deceased wife.
A quote from early on that sets the tone:
"This [conversation] is a great thing, for which other governments envy us.
But--for there is a but, and its a big one--but conversation entails a major risk: it exposes stupidity in no time. That explains why the number of imbeciles seems higher in France than in other countries. Whereas it's roughly in the same range. In other words, considerable.
So my advice to you is:
If you feel the itch, young people, to express a few inept opinions (and that can happen to the loftiest minds), commit them to paper instead of voicing them. Write a novel, for example. Or a short essay. If a market-savvy publisher ever prints it, your nonsense will pass for thought. You will be a success. No longer will you have to worry about learning to converse. Because everyone forgives a winner everything."
August 14, 2011
A short and easy read. It's a lecture given about the virtues of a good conversation that a very strange man delivers, where pieces of his personal life pop up now and again. It's pretty funny and written well, but I feel I was missing a lot through translation. Not the prose, but in terms of the culture. Decent though.
Displaying 1 - 7 of 7 reviews