پس از جهنم

by شهریار وقفی‌پور

97 pages, Paperback

Reviews

[Farnaz]

شبهای سفید در گلوی مرده ام نفوذ می کرد
_____________________________________________________________
گلی نابالغ در مغزم شیهه می کشد
و تو از ایستاده ای از با صدایی از فلوکستین از کمی آن طرف تر
از بیست و سه سالگی
تبعید می شوم از کمی از بیست و سه سالگی
تکه هایی از سپیده از زاری می کند در جیب هایم
_____________________________________________________________
از مرگ بدنم به سوی باز هم این دوباره
_____________________________________________________________
عقب می نشیند دریا چونان که عقب می نشیند شب از پوستم
____________________________________________________________
دور و نزدیک می شود این همه دور
____________________________________________________________
مرا همین گونه به یاد آور
زیباتر کمی
برانگیخته در موهایش امشب جهنمی از جنگجویان گفتی کلاسیک
____________________________________________________________
هوا سرد بود و چیزی نمانده تا رسیدن
سیمای استخوان سوز مرگ
و چهره اش مساوی آتش است و رستاخیز

توصیف روزها با نمادی از فرسودگی و ملال
و حتی انگشتان کشیده اش کلمه ای دیگر

می غلتیدن، می پایین افتادن، فرو برفتن
تا مدام
____________________________________________________________
و دور می شوم فقط کمی دورتر، دورترهای دورتر
پرتاب شکسته ی صدا
و در زمان معکوس تقدیر نفی می شدن
در کناره اش راه می روم
بی هیچ اراده ای
____________________________________________________________
و در میان گورهایی راه می روم که بر دوش می کشم
زمستان مسموم را که گم شده
با نکه پاره های زندگیم
و قول هایی که شکسته ام
و معماری سنگین خیانت زیر آسمان معکوس
با تبعید خرد شیشه در تنفس امسال و دیگر هیچ
____________________________________________________________
حرف بزن حافظه!
شکل موی تو لای کتاب لغت
خونی از روی ران هات ریخته به خاطره ام
دای نرم تو در محاصره ی پرسه ی فرشته های گوشت خوار سالن
پاییز که نزدیک میشد با بوی استیک کافه نادری
و من که پنج روز نخوابیده می گشتم در میدان هفت تیر دنبال موهای تو
____________________________________________________________
افعال ماضی...
یعنی مرده ام؟
____________________________________________________________
آب های زیرزمینی پوستم را ترک کرده اند
در ویرانه ای وارد می شوم که هندسه اش بدهکار مقتولان است
نیمی مرده و نیمی خمیازه
____________________________________________________________
و چون شب بازآمد باز
سوسو می زد آفتاب شکسته ای
بر دل کاغذی که جامانده از روزهای قبل
سفید
____________________________________________________________
حتی گریه هایی گرم به گرمی وزن دست هایش
____________________________________________________________
حتی همین روزهایی هم که پس می نشینند
و من که جا مانده از روزهایی که ذوب می شوند
از تب
هم که پس می نشیند
و هذیان همه جهان هم همه بهایی در برابرِ چشم هایش
بودن
در برابر چشم هایش
____________________________________________________________
و ساعت آخر که فرارسید در قصایدِکهنه موهای بلند وزیدن گرفت
بی شک از جانب تو
زنی که با لباس سفیدش که می آمد تا سویم
و تا بگوید آخرین شبت به جسم تناقضی تلخ
انبه ی بهشتی، به طعم سینه هایی که یادم می آید از تو، طلوع کرد
از گشتِ عاداتِ آشنا
و در روزهایی ناآشنا از رد دست هایی از ظرافت هوا
از دقایق غیبتت
تو بیرون پریدی به همان هیئتی که همیشه بودی که
در شهر انگلیسی بح می شکست و تکه تکه می ریخت زمین
به روی پل مجازی
به روی پل سوخته که ملاقات کردم مرده ی مرد را ملاقات کردم اندکی پیش تر از مرده ی خودم که با
باد باران خورده ی چیزی فراموش شده می آمیخت
حالا که صداهای زنجیرشده ی زرخندهای پزشکان
پر می کشیدند توی انبار حافظه ام که پخش میشد انگاری صفحه ای همزمان
و مردی می گفت بهتر است هیولایی مرده باشی تا گیاهی رقت بار روییده
روی ملحفه های تمیزی که ارواح خودت هم همه پرهیز می دارندشان
از آن اتاق مسکوت مانده آن وقت حالا هیاهو زده
از خودت
این کشتی از نقش های برو گل به کناره های شهری می خزد از مزبله های
مصنوعی خودش
با امواجی از کابوس های دست ساز خویش
و دست ساز خود من
با تنها مسافری از تن خود من
با هنر وداه، الوداع، تماما از تن تو تام
اما نه از خود من
اگرچه با نام من
____________________________________________________________
هملت می گفت
تاخیر در شکنجه ی معهود از رنج تاریخ نمی کاهد
____________________________________________________________
و تن من که پشت در مانده بی ضمیری درست
____________________________________________________________
جامانده در خواب هایی که زنگ زده اند
شاید از من
یا روی تخت من در فاصله ای از من
____________________________________________________________
در صحبت از خودم
به صیغه ی مفرد غایب
در زبانی فراموش شده
____________________________________________________________
شب های سرمایی که از درونم غالب می شوند بر بالای این شهر