Βαβέλ

by Γιώργος Γιαντάς

Ο Λέανδρος Μίρκας εργάζεται ως ανώτερο στέλεχος στο υποκατάστημα της τράπεζας Athlon στην Αθήνα. Πέρα από την αγάπη του για την κλασική μουσική, τις τέχνες και τη λογοτεχνία, πέρα από το ακαδημαϊκό ύφος και το υψηλό κοινωνικό γόητρο, διαγράφεται σύντομα το προφίλ ενός άθλιου, ενός εγκληματία.

Μέσα από μια δική του φιλοσοφική θεώρηση, αγωνίζεται να πείσει πως η οικονομία είναι μια επιστήμη που απέχει από τους φραγμούς της ηθικής και βρίσκεται πέρα από τα όρια του Καλού ή του Κακού. Αυτό το ουδέτερο πεδίο θεωρεί πως είναι ο χώρος που κινείται και ο ίδιος, εκεί όπου ο σκοπός δικαιολογεί τα μέσα, εκεί όπου το χρήμα εξαγοράζει τα πάντα. Περίπου τα πάντα...

Τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο τόσο αδίστακτο και ανικανοποίητο; Η ίδια η ζωή, απαντά εκείνος.

Ένα οικονομικό-ψυχολογικό μυθιστόρημα με επίκεντρο τη συμβολή του χρηματοπιστωτικού τομέα στην κρίση του 2008 από τη σκοπιά του ανθρώπινου παράγοντα και του πάθους της απληστίας.

512 pages, Paperback

First published June 3, 2022

About the author

English transliteration of the author's name is George Giantas

Reviews

[Πάνος Τουρλής · Rating 5 out of 5]

Ο Λέανδρος Μίρκας είναι υποδιευθυντής στο υποκατάστημα της Athlon στο Σύνταγμα, υψηλού κύρους τραπεζικός, αγαπάει το χρήμα και τη ζωή. Στο μυθιστόρημα ξεδιπλώνονται όλες οι πτυχές του χαρακτήρα του και πόντο πόντο συγκροτείται η εικόνα ενός τρισάθλιου υποκειμένου, που δεν ορρωδεί προ ουδενός και διαπράττει εγκλήματα ενώ η αφήγηση και ο τρόπος σκέψης του είναι σα να δίνει στον αναγνώστη την περιγραφή μιας ήρεμης, χαλαρής βόλτας! Πότε θα τιμωρηθεί αυτός ο άνθρωπος; Πώς γίνεται ένα μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται σε έναν χρηματοοικονομικό τομέα, γεμάτο τραπεζιτικές, οικονομικές και επενδυτικές θεωρίες και ορολογία να καταφέρει να με κρατήσει ως το τέλος; Πώς και γιατί τελικά παγιδεύτηκε η Ελλάδα στα χαρτιά του Μνημονίου; Γιατί ακολουθεί η αστυνομία τα ίχνη του Μίρκα; Τι θα αποκομίσει αυτός ο παλιάνθρωπος από τα ταξίδια του σε νήσους Κέυμαν, Ελβετία και Μυτιλήνη; Ένα συναρπαστικό βιβλίο, που δε χαρίζεται σε κανέναν και κυρίως στον πρωταγωνιστή του.

Μέχρι στιγμής δεν έχω μισήσει κανέναν άλλον χαρακτήρα βιβλίου όσο τον Λέανδρο Μίρκα. Είναι ένας απαίσιος αντι-ήρωας, ένας άνθρωπος που αγάπησα να μισώ και ήθελα να τον δείρω μέχρι την τελευταία μου ανάσα. Ο συγγραφέας είναι αμείλικτος: από σελίδα σε σελίδα, από παράγραφο σε παράγραφο, στήνει μπροστά στον αναγνώστη έναν σύγχρονο Ντόριαν Γκρέυ, ένα ανδρείκελο, το οποίο καθρεφτίζεται στο πράσινο χαρτί του δολαρίου και στη χρυσή λάμψη των μανικετόκουμπων που στεφανώνουν τη μανσέτα των χεριών που έχουν βουτηχτεί ανενδοίαστα στο αίμα και στην απάτη. Η καθημερινότητά του είναι να εξαπατά τον κόσμο, να συμπορεύεται στην πολιτική των τραπεζών για άφθονη ροή δανείων, ακόμη και από αφερέγγυους πελάτες και όπου συναντά εμπόδια να τα προσπερνά ακόμη και χωρίς ηθικές αναστολές. Γιατί; Ο τρόπος που αξιοποιούν όλα τα δάνεια οι τράπεζες είναι τόσο ασύλληπτος που εύχομαι ολόψυχα να μην είναι αλήθεια, δυστυχώς όμως ο κύριος Γιαντάς, εκτός από συναρπαστική γραφή, κάνει και ενδελεχή, τεκμηριωμένη έρευνα, οπότε φοβούμαι πολύ.

Αυτό το πλάσμα έχει μια άνετη ζωή, παχυλούς λογαριασμούς μισθοδοσίας και καταθέσεων, μια Ουρανία που περιφέρεται σα σκιά σε όλο το κείμενο, έχει μια τρυφηλότητα και μια υπεροψία μεγάλου μεγέθους, «συνευρίσκεται» με ό,τι θηλυκό κινείται, συμμετέχει σε οργιαστικά πάρτυ (αυτό μου άρεσε πολύ, δεν είναι άνθρωπος παραδομένος στην ηδονή, ταγμένος στον ελιτισμό, όχι, τα πάρτυ αν παρεκτραπούν και είναι καλεμένος θα παρασυρθεί, δεν τα επιδιώκει όμως!), κάνει τρομερές απάτες εις βάρος αθώων αλλά και μεγαλοκαραχαριών, εξασφαλίζει με τον καλύτερο τρόπο τη δική του πλάτη και όλη αυτή η κατηφόρα φαίνεται να μην έχει τέλος. Κι όχι τίποτε άλλο, ένιωσα τόσο αδύναμος και γεμάτος οργή από την αδικία αυτό το πλάσμα να εξακολουθεί να κινείται ανάμεσά μας, χωρίς ο συγγραφέας να δείχνει πως θέλει να τον τιμωρήσει. Ναι, καλά. Από ένα σημείο και μετά αρχίζει μια ασύλληπτου μεγέθους κάθετη πτώση, μακριά από κάθε κλισέ που θα μπορούσε να κλείσει βιαστικά, πρόχειρα ή ανικανοποίητα ένα μυθιστόρημα. Και τότε...

Ο Λέανδρος Μίρκας δεν είναι απλά ένας απατεώνας ολκής αλλά και ένας αδίστακτος δολοφόνος. Όσο βάθαινα στο περιεχόμενο του κειμένου, τόσο μου ξπετάγονταν νέα αρνητικά χαρακτηριστικά του, με αποκορύφωμα την αφαίρεση ανθρώπινων ζωών. Ποιων, πότε και γιατί αλλά κυρίως τι αποκόμισε από αυτές τις πράξεις το αφήνω στον αναγνώστη, γιατί όσα και να γράψω, δεν είναι τίποτα μπροστά στη λεπτομερή πλοκή και στη σωρεία των γεγονότων που συμβαίνουν στη ζωή του τραπεζικού αλλά και των χρηματοοικονομικών κύκλων. Η ροή της αφήγησης είναι μια διαρκής σφαλιάρα, όταν δείχνει είτε την αποφασιστικότητα για περισσότερα χρήματα είτε την αδικία που η θέση του Γενικού Διευθυντή πάντα καλύπτεται από κάποιον άλλον μέσα από συνεχόμενες εκπλήξεις είτε από σοκαριστικά απλοϊκά σκηνικά, όπως η βόλτα του στη Βουκουρεστίου, όπου αγόρασε ένα ζευγάρι μανικετόκουμπα, «που άξιζαν τα δυο χιλιάρικα που έσκασα». Δηλαδή με την ίδια φυσικότητα που ένας άνεργος λέει στον φίλο του για την ανέχειά του να αγοράσει έναν καφέ, έτσι κι ο Μίρκας αγοράζει πράγματα πανάκριβα, μόνο και μόνο για το γόητρό του!

Θα στραφώ τώρα στην Ουρανία. Ο Μίρκας περιστοιχίζεται από γυναίκες, με δύο από αυτές να παίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή του. Οι άλλες είναι ένα ξεσπάθωμα, μια εμπειρία, δύο όμως είναι αυτές που θα τον επηρεάσουν πιο έντονα. Και η άχρωμη, άοσμη Ουρανία είναι μια μορφή που μ’ έκανε και δάκρυζα κάθε φορά για όσα τράβαγε. Δεν παίρνει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ιστορία, ούτε μια αράδα διαλόγου δεν έχει σε ολόκληρο το μυθιστόρημα. Τη βλέπουμε πάντα μέσα από τα μάτια του Λέανδρου, άρα υποτιμητικά, τόσο πολύ που εξοργίστηκα (και) με αυτό. Είναι η γυναίκα του. Δεν την αγάπησε ποτέ; Κι αν δεν την αγάπησε δεν μπορεί να της φερθεί με στοιχειώδη αξιοπρέπεια; Είναι μια γυναίκα που την κοροϊδεύει και την εξαπατά ασύστολα, τη σιχαίνεται και δυστυχώς ο κύριος Γιαντάς δε φείδεται εκφράσεων, λέξεων και καταστάσεων (όχι, δεν την ξυλοκοπά, δε χρειάζεται να καταφύγει στη σωματική βία). Ακόμη και όταν τα πράγματα φτιάχνουν κάπως ανάμεσά τους, ο Μίρκας δε γνωρίζει εμπόδια, προβαίνοντας σε κάτι που με έκανε να θέλω να κλείσω το βιβλίο και να μη διαβάσω παρακάτω. Κι εκείνη εκεί, να περνάει από σελίδα σε σελίδα σαν ψυχή που δεν έχει δικαιωθεί ακόμη στον επίγειο κόσμο. Και το ξέσπασμά του σ’ εκείνη, όταν το μυθιστόρημα κοντεύει να τελειώσει και ο τραπεζικός ζει τη μεγάλη ανατροπή, ήταν τόσο άδικο που τάχτηκα σαφέστατα υπέρ της. Ομολογώ πως περίμενα η έκπληξη να έρθει από αυτήν τη γυναίκα, όμως όχι! Υπήρξαν άλλες καταστάσεις, αποφάσεις και εξελίξεις που δεν ήταν απαραίτητο να είναι εκείνη υπεύθυνη για την κατρακύλα του άντρα της. Η Ουρανία είναι μια γυναίκα που θα θυμάμαι για καιρό.

Ωραία όλα αυτά, έχουμε έναν απατεώνα, πολυσχιδή ερωτικά, αδίστακτο εγκληματία. Είπα και κάποια πράγματα για την πλοκή. Τι άλλο έχει να περιμένει ο αναγνώστης; Πολλά. Μέσα από την ιστορία αυτή, ο κύριος Γιαντάς, με επιμέλεια, κόπο και έρευνα, καταφέρνει να αποτυπώσει ανάγλυφα όλη τη σημερινή τραπεζική και χρηματοοικονομική κατάσταση, όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και του κόσμου. Κατάφερε εμένα, που είμαι φανατικός τριτοδεσμίτης και σιχαίνομαι τα μαθηματικά (και τις μπάμιες, αλλά αυτό είναι άλλο παράπονο), να παρακολουθήσω απερίσπαστος όλα τα συστατικά που συγκροτούν τον μηχανισμό μιας τράπεζας και να καταλάβω γιατί η τράπεζα ποτέ δε χάνει. Αν μάλιστα ισχύει ότι το 2008 που έσκασε η μεγάλη φούσκα με προεξάρχοντες τη Lehman Brothers και ταυτόχρονα εντελώς τυχαία μπήκαμε στο μνημόνιο ώστε οι τράπεζες να ανακεφαλαιοποιήσουν με χρηματοδότηση του κράτους, τα οποία λεφτά θα βγουν από τις πλάτες του απλού, φτωχού κοσμάκη, δε θέλω ποτέ να μάθω τι είναι φαντασία και τι πραγματικότητα (και για να μην το πάρει πρέφα ο κοσμάκης, υπάρχει και η διχόνοια που μπορούν άνετα να σπείρουν τα μέσα ενημέρωσης βρίσκοντας διαρκώς κάποιους λόγους σύγκρισης, πχ. τους υψηλόμισθους σε εποχές πείνας δημοσίους υπαλλήλους). Ο κύριος Γιαντάς, περιγράφοντας διάφορες και διαφορετικές σκηνές από αυτήν τη ροζ τσιχλόφουσκα που ζούσε ο πρωταγωνιστής του αλλά και όλες οι τράπεζες, εξηγεί με εύληπτο τρόπο τα πάντα σχεδόν: την οικονομική ασυλία των νήσων Κέυμαν, του Χονγκ Κονγκ και της Ελβετίας, το ξέπλυμα μαύρου χρήματος από λαθρεμπόριο όπλων και πώς αυτό μετατρέπεται σε δωρεές και φιλανθρωπίες μέσω αφανών και νομότυπων τραπεζικών καναλιών, τα θετικά της αφειδούς δανειοδότησης και πώς αυτή υπήρξε μια σωτήρια ιδέα για να βγαίνουν κερδισμένες μόνο και πάντα οι τράπεζες («-Όχι, όχι...δε μας τα προσφέρατε, κύριε Λέανδρε! Μας φουσκώσατε το μυαλό πως μπορούμε να τα έχουμε! Εσείς! Οι τράπεζες!», σελ. 45), πώς οι τριγμοί ξεκίνησαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες και πότε και γιατί κουνήθηκε συθέμελα επιτέλους και η Ευρώπη και πολλά άλλα. Σε κάποιο σημείο μάλιστα φάνηκε έντονα η αδιαφορία του Λέανδρου Μίρκα που έριξε την ευθύνη στον σοσιαλισμό, «...που κοινωνικοποιεί τους κινδύνους και ιδωτικοποιεί τα κέρδη» (σελ. 95).

Ίσως εδώ να έχω μια μικρή ένσταση, ακριβώς γιατί ο κύριος Γιαντάς είναι τόσο ενήμερος του θέματος που διάλεξε να καταγράψει που ένιωθα πως κατά τόπους παρασυρόταν από τα ίδια του τα γραπτά και εισέδυε πολύ βαθύτερα σε χρηματοοικονομικές θεωρίες, μακροοικονομικούς και μικροοικονομικούς όρους, ιστορία του κεφαλαίου και του πλουτισμού και πολλά άλλα. Πάντα μέσα από συζητήσεις ή case studies που εμφανίζονταν κατά την ανάγνωση, πάντα καλογραμμένα και με στρωτό τρόπο, όμως όταν τα αισθήματά μου άρχισαν να με παρασέρνουν και ήθελα να μάθω τι θα γίνει παρακάτω, κάποια εγκυκλοπαιδικά χωρία τα προσπέρναγα, διαπιστώνοντας πως δεν έχανα στιγμή από την εξέλιξη. Θα συνιστούσα όμως στον αναγνώστη να αφιερώσει τον χρόνο του ακόμη και σε αυτές τις συζητήσεις, ακριβώς γιατί δε θα βρει αλλού την ευκαιρία να κατανοήσει καλύτερα τον ρόλο μιας τράπεζας στη ζωή του. Στάθηκα ιδιαίτερα στο σημείο όπου υπήρξε διάκριση μεταξύ εμπορικών τραπεζών και τραπεζών επενδύσεων, κάτι που δε γνώριζα, μιας και για μένα οι τράπεζες έχου�� έναν σκοπό: την κατάθεση χρημάτων και την επένδυσή τους!

Η «Βαβέλ» είναι ένα σκληρό, καλογραμμένο, μελετημένο και αληθινό μυθιστόρημα, που περιγράφει την άνοδο και την πτώση ενός ανθρώπου και ενός οικονομικού συστήματος. Μόνο που ο άνθρωπος, εν αντιθέσει με τις τράπεζες, δε θα βγει αλώβητος και σώος όταν έρθει η ώρα της τίσεως. Ένα υπέροχο κείμενο που καταγράφει πιστά τη σημερινή τραπεζική πραγματικότητα και ζωντανεύει ανθρώπους που ζουν διπλα μας, μόνο που δεν τους ξερουμε και τόσο καλά. Άραγε, η φράση «Έχω λεφτά! Πολλά λεφτά!» ως πότε θα βοηθάει το εφήμερο, ανθρώπινο σαρκίο;

Χαρακτηριστικό απόσπασμα :

«Άλλο μέγα ψέμα κι εκείνο, όπως τα υπόλοιπα, όπως η στοίβα με τα μεγάλα, τα άθλια ψέματα, όμοια με μια ντουζίνα λερωμένα ρούχα, όπου το μόνο που μπορούσες να κάνεις ήταν να την κοιτάς να μεγαλώνει, να λερώνεις και να πετάς, να λερώνεις και να πετάς και να μαζεύονται και να αρκείται στο να απολαμβάνεις αυτόν τον βρώμικο λόφο που έφτιαξες, αφού δεν έχεις κάτι καλύτερο να προσφέρεις» (σελ. 382).

[Μαρια Κουλουρη · Rating 4 out of 5]

Ο Λέανδρος Μίρκας είναι υποδιευθυντής στο υποκατάστημα μιας μεγάλης τράπεζας της Αthlon στην Αθήνα. Είναι παντρεμένος με την Ουρανία κόρη ανώτερου τραπεζικού στελέχους, που την ανέχεται μόνο για τα πλούτη της και γι΄αυτό τίποτα δεν τον σταματά στο να περνά ξέφρενες νύχτες σε ευκαιριακές σχέσεις.
Η κοινωνική του θέση είναι ήδη εξασφαλισμένη. Και η οικονομική. Όμως η απληστία τον οδηγεί να θέλει όλο και περισσότερα.
Το κέντρο του ενδιαφέροντος είναι η κατάληψη της θέσης του διευθυντή. Η εμμονή του, τον οδηγεί σε ακραίες καταστάσεις.
Παράλληλα τα σφάλματα του τραπεζικού τομέα, έχουν ήδη δημιουργήσει πρόσφορο έδαφος προς όφελος των οικονομικών και πολιτικών παραγόντων πριν την οικονομική φούσκα του 2008. Βρώμικα παιγνίδια στήνονται παντού.
Με γνώμονα το '' Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα'' προχωρά ο Λέανδρος Μίρκας και επιχειρεί να αιτιολογήσει τις κινήσεις του, αλλά και να πείσει πως η οικονομία σαν επιστήμη δεν γνωρίζει όρια μεταξύ καλού και κακού.

''Kάποιοι θα αναρωτηθούν για το αν με κατατρύχουν τύψεις κι εγώ αντί απάντησης θα τους ρωτήσω πως ορίζεται το καλό ή το κακό γύρω μας. Όταν θα έχουν μια πειστική ερμηνεία σ΄αυτό, τότε ίσως να έχω μια έντιμη απάντηση κι εγώ.''

Η ιστορία είναι πολυσχιδής και πολυπρόσωπη. Ο συγγραφέας αναδεικνύει πολλά κοινωνικά προβλήματα και συμπεριφορές, και παράλληλα αναλύει τον εσωτερικό κόσμο του ήρωά του, ψάχνοντας να βρει ποια είναι αυτή η κινητήριος δύναμη που τον οδηγεί στη διαρκώς διογκούμενη απληστία.

Είναι άραγε μόνο οι συνθήκες που διαμορφώνουν έναν χαρακτήρα ή είναι και στη φύση του ανθρώπου; Μήπως είναι μια μικρή κηλίδα στο tabula rasa της ύπαρξης του καθενός; Μια προδιάθεση που οδηγεί τον καθέναν εκεί που φτάνουν τα όρια και δεν είναι δύσκολο να ξεπεραστούν;
Ερωτήματα πολλά μέσω του ήρωά του θέτει ο συγγραφέας, και σας καλούν να προβληματιστείτε και να αναρωτηθείτε για τις σκοτεινές πλευρές που υπάρχουν σε κάθε άνθρωπο και για το πόσο είναι εύκολο αυτές να κυριαρχήσουν και να τον μεταλλάξουν τόσο ώστε να μην μπορέσει ποτέ να γυρίσει πίσω.
Στη χαμένη προ πολλού αθωότητα.

''Ακούμε συχνά πως το παρελθόν είναι κάτι που μας ακολουθεί. Δεν είναι ακριβώς έτσι όμως. Εγώ θα το περιέγραφα σαν μια στρογγυλή, βαριά και σκουριασμένη σιδερένια σφαίρα, ενωμένη με μια χοντρή αλυσίδα στα πόδια μας. Καθώς σέρνουμε τα βήματά μας, σέρνεται κι αυτή. Αν κάνουμε να τρέξουμε, κλειδώνει με το βάρος της τη δρασκελιά μας, ικανή όχι απλώς να μας επιβραδύνει, αλλά και να μας ρίξει κάτω. Μία, δύο ή τρεις καλές πράξεις δεν αρκούν για να απαλλαγούμε από το βάρος της. Μπορεί τότε να νιώσουμε κάπως ελαφρύτερα τα πόδια μας, εκείνη όμως είναι πάντα εκεί. Όπως είναι, ας πούμε, η πληκτική σύζυγος στο σπίτι, κάθε φορά που ανοίγουμε την πόρτα. ''

Αναλύσεις και προβληματισμοί μέσα από ένα εξαιρετικό κείμενο με σφιχτή δομή, δυνατή πλοκή με πολλές ανατροπές και με ήρωες σκιαγραφημένους σωστά μέσα από μια δυνατή γραφή σε πρώτο πρόσωπο, είναι τα κύρια στοιχεία που ξεχωρίζουν μέσα στο βιβλίο του Γιώργου Γιαντά. Αν και περιέχονται αρκετοί οικονομικής και φιλοσοφικής φύσεως όροι, που ίσως κάποια στιγμή κουράσουν κάποιους αναγνώστες, δεν ανακόπτεται η αφήγηση, και το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο.

Θα ήθελα να τονίσω την επιτυχία του συγγραφέα να δέσει άριστα την μυθοπλασία με την πλήρως αναλυτική εικόνα των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και την άριστη ψυχογραφία του ήρωά του μέσα από την απολογία – αιτιολογία του που ΄΄τρέχει ΄΄ άλλοτε φανερά και άλλοτε υποκρυπτόμενη σε όλο το βιβλίο!

Εν κατακλείδι κλείνοντας και την τελευταία σελίδα ο αναγνώστης νιώθει δικαιωμένος για την επιλογή του.

Θετικά στοιχεία :

1. Άριστο ψυχογράφημα του ήρωα.
2. Δυνατή πλοκή με πολλές ανατροπές μέχρι και την τελευταία σελίδα.
3. Σφιχτοδεμένο κείμενο.

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 4 out of 5]

https://dominicamat.blogspot.com/2021...

Είστε απόλυτα σίγουροι/ες για τους ανθρώπους που έχετε δίπλα σας; Η εμπιστοσύνη που δείχνετε στο πρόσωπό τους είναι ακλόνητη,ή,θα μπορούσε ανά πάσα ώρα καί στιγμή να διαρραγεί καί να σπάσει σαν γυαλί; Ανήκετε στην κατηγορία των ευκολόπιστων,των δύσπιστων,ή,σε αυτούς που πάντα κρατούν τις επιφυλάξεις τους; Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι αντικειμενικά πολύ δύσκολες κι ένα απαραίτητο στοιχείο για να μπορούν να υπάρξουν είναι η εμπιστοσύνη. Τί γίνεται,όμως,όταν γεννιούνται οι αμφιβολίες στο μυαλό των ανθρώπων;

Ο συγγραφέας κύριος Γιώργος Γιαντάς έχει στο ενεργητικό του αρκετά έργα που κινούνται στο είδος του ιστορικού καί κοινωνικού μυθιστορήματος αλλά καί στο είδος της επιστημονικής φαντασίας. Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές το νέο του μυθιστόρημα με τίτλο ''Αμφιβολίες'' που κατά την άποψή μου πρόκειται για ένα εναλλακτικό ψυχολογικό θρίλερ που διαφέρει από όσα έχουμε συνηθίσει να συναντάμε σε ανάλογα βιβλία του είδους.

Έχοντας σπουδάσει στο τμήμα των Ανθρωπιστικών Σπουδών του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου ο συγγραφέας έχει τα εφόδια για να μπορέσει να αποτυπώσει πάνω στο χαρτί μία ιστορία όπου στο επίκεντρο θα είναι ο άνθρωπος,ο χαρακτήρας καί η ψυχολογία του. Θεωρώ πλεονέκτημα πολλών συγγραφέων τις όποιες σπουδές μπορεί να έχουν κάνει καί που τους βοηθούν να είναι πιο έγκυρα καί σαφή τα λεγόμενά τους. Έτσι καί ο συγγραφέας προσεγγίζει με χειρουργικούς σχεδόν χειρισμούς την ανθρώπινη φύση με τα όποια μυστικά,πάθη,επιθυμίες,σκέψεις καί λάθη.

Άν καί μιλάμε για ένα ψυχολογικό θρίλερ,η ιστορία του καί το αίσθημα του φόβου που επιθυμεί ο συγγραφέας να μεταδώσει στο αναγνωστικό κοινό προέρχονται από την διαπίστωση το πως ένας άνθρωπος μπορεί να αντιδράει σε ό,τι προκύπτει στη ζωή του καί να δράσει με έναν τρόπο που δεν είναι ο αναμενόμενος καί ο αποδεκτός. Ο συγγραφέας,λοιπόν,προβαίνει σε μία εξαιρετική σκιαγράφηση των χαρακτήρων των ηρώων. Εστιάζει στον τρόπο με τον οποίο φέρονται καί σκέφτονται. Εμβαθύνει στην ουσία. Αναζητά τους λόγους καί τις βαθύτερες αιτίες για το πως όλα τα πρόσωπα του βιβλίου έχουν αυτήν την στάση ζωής. Δεν μένει στην επιφάνεια. Σκοπός του να αναδείξει όλες τις πτυχές της ανθρώπινης ψυχής.

''Η ψυχολόγος Έλλη Δημητριάδη ξεκινά μια νέα ζωή στο ορεινό και ήσυχο Νικλίτσι της Λέσβου. Μαζί της μεταφέρει την απογοήτευση για το άδοξο τέλος της σχέσης της, αλλά και τους διαρκείς δισταγμούς για τους ανθρώπους που γνωρίζει. Τα βιώματα και οι εσωτερικές της φωνές δημιουργούν επιφυλάξεις για όποιον συναντά. Η γνωριμία της με τον γοητευτικό δάσκαλο του χωριού δοκιμάζεται από τους εσωτερικούς της προβληματισμούς. Δοκιμάζεται όμως και από την παρουσία μίας ντόπιας, άγνωστης ύπαρξης, που μοιάζει να παρακολουθεί τις κινήσεις της ψυχολόγου. Οι υποψίες της Έλλης περιπλέκονται περισσότερο όταν μαθαίνει πως η προηγούμενη γυναίκα του δασκάλου έχασε αιφνίδια τη ζωή της. Όσο η έλξη της για τον άντρα αυτόν μεγαλώνει, τόσο αισθάνεται πως η άγνωστη γυναίκα είναι εκεί και την ακολουθεί. Υπάρχουν όμως φαντάσματα ή μονάχα η ίδια η φαντασία της ψυχολόγου; Το φιλήσυχο χωριό του νησιού ξεδιπλώνεται ως τόπος καλά φυλαγμένων μυστικών και η Έλλη δε διακατέχεται πλέον μόνο από επιφυλάξεις, αλλά και από αμφιβολίες, αμφιβολίες για τον καθένα…'' (Περίληψη οπισθοφύλλου)

Η εμπιστοσύνη όσο δύσκολα χτίζεται ανάμεσα σε δύο ή καί περισσότερους ανθρώπους,τόσο εύκολα μπορεί να καταρρεύσει σαν ένας άλλος πύργος από τραπουλόχαρτα. Οι αμφιβολίες ελλοχεύουν στο σκοτάδι καί αδημονούν να βγούν από εκεί που κρύβονται για να αναστατώσουν τις ζωές μας διαταράσσοντας την γαλήνη καί την ευτυχία μας. Για ποιόν λόγο,άραγε,τους επιτρέπουμε να διεισδύσουν στη ζωή μας; Τί είναι αυτό που μας κάνει να αμφιβάλλουμε για τους ανθρώπους που έχουμε κοντά μας; Μία λάθος επιλογή τους; Μία πράξη που αντιτίθεται στα πιστεύω καί στην ηθική μας; Μία γενικότερη μη αποδεκτή συμπεριφορά; Δυστυχώς,αν συμβεί κάτι τέτοιο η εμπιστοσύνη δεν επανέρχεται ποτέ...

Ένα πέπλο μυστηρίου έρχεται καί περιβάλλει τόσο τους ήρωες,όσο καί το σκηνικό όπου θα λάβουν χώρα τα γεγονότα από την εικόνα κιόλας που κοσμεί το εξώφυλλο του βιβλίου. Ο συγγραφέας σταδιακά μας προετοιμάζει για το τι πρόκειται να συναντήσουμε μέσα στις σελίδες του βιβλίου,αυξάνοντας σε ένταση την αγωνία καθώς κυλούν τα γεγονότα. Οι εξελίξεις καί οι ανατροπές θα είναι συνεχόμενες καί θα κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον καί την προσοχή μας από την αρχή έως καί το τέλος του βιβλίου.

Ένα στοιχείο της γραφής του συγγραφέα που μου άρεσε πολύ είναι ο τρόπος με τον οποίο μπαίνει μέσα στον ρόλο της γυναίκας καί μιλάει εξ αυτής. Προσέξτε όμως μία σημαντική λεπτομέρεια! Μιλάμε για μία γυναίκα που είναι ψυχολόγος καί έχει τους δικούς της προβληματισμούς που την ταλανίζουν. Ειδικά αυτός ο εσωτερικός της μονόλογος θα μας φανερώσει πολλά για την ίδια καί θα την προσεγγίσουμε πιο εύκολα. Δύσκολο ως εγχείρημα,μα ο συγγραφέας το ολοκλήρωσε με επιτυχία. Κατά τ'άλλα το βιβλίο το χαρακτηρίζει ο μεστός λόγος,η γρήγορη ροή των γεγονότων,τα κατανοητά κεφάλαια καί η σωστή χρήση των εκφραστικών μέσων. Πρόκειται για ένα βιβλίο ευκολοδιάβαστο καί προσιτό.

Επειδή το βιβλίο δεν είναι πολύ καιρός που έχει κυκλοφορήσει,κάπου εδώ θα ολοκληρώσω την αναφορά μου σε αυτό,προτρέποντάς σας να το αναζητήσετε. Εμένα μου άφησε πολύ καλές εντυπώσεις. Θεωρώ πως θα σας βοηθήσει να αντιληφθείτε πολλά για την ανθρώπινη φύση. Εσείς έχετε αμφιβολίες; 'Η σας τρομάζει καί μόνο ως σκέψη η ιδέα να γεννηθούν στο μυαλό σας κάποιες;

Καλά σας αναγνώσματα!

[Rodì · Rating 4 out of 5]

call me Leandros Mirkas the way I keep pushing people away

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 4 out of 5]

https://www.dominicamat.gr/2022/06/bl...

https://vivliovamon.blogspot.com/2022...

Όταν συναντώ ξανά συγγραφείς,που κατά το πιο πρόσφατο,ή,το πιο μακρινό παρελθόν έχω διαβάσει κάποιο έργο τους κι έχοντας περάσει καλά μαζί του,δεν έχω κρύψει ποτέ πως η ανάγνωση του νέου τους βιβλίου ξεκινά με τους καλύτερους οιωνούς καί με ιντριγκάρει η σκέψη το τι νέο θα μας προσφέρουν,αν θα κάνουν κάποια ανατροπή,ή,αν μείνουν στάσιμοι/ες. Σε αυτήν την κατηγορία συγκαταλέγονται,πλέον,καί τα βιβλία του συγγραφέα Γιώργου Γιαντά καί πιο συγκεκριμένα το νέο του αστυνομικό μυθιστόρημα,με τίτλο ''Ο κύβος του ρούμπικ",που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Υδροπλάνο. Ένα αστυνομικό νουάρ που θα μας μιλήσει για τους άγραφους νόμους που γεννιούνται μέσα στις πόλεις καί απονέμουν μία αλλιώτικη ''δικαιοσύνη'' κι όχι μόνο...

"Ο κύβος του ρούμπικ",όπως προείπα ο τίτλος καί η αρχική μου σκέψη στο πρώτο του άκουσμα ήταν το πως μπορεί να συνδεόταν ένα παιχνίδι,-για δυνατούς κι όχι μόνο λύτες-,με ένα αστυνομικό βιβλίο. Ίσως να ήταν ένας ευφυής τρόπος του συγγραφέα να προϊδεάσει το αναγνωστικό κοινό για το τι θα συναντούσαν μέσα στην παρούσα υπόθεση; Μήπως η λύση του μυστηρίου,αν καί φάνταζε ακατόρθωτη,ίσως να μην ήταν τόσο δύσκολη,αλλά απλά να απαιτούσε περισσότερη παρατηρητικότητα τόσο από μεριάς των ηρώων/ηρωϊδων,όσο καί των αναγνωστών/στριων; Καί ακόμη μία τρελή σκέψη που μόλις ξεπήδησε στο μυαλό μου. Θα μπορούσε κάθε πρόσωπο της ιστορίας να αντιπροσωπεύεται από ένα χρώμα καί ο τρόπος που τα χρώματα είναι μπερδεμένα να δείχνει το πως καί τα πρόσωπα ενώνονται με αόρατους καί περίπλοκους δεσμούς που φαντάζουν δύσκολο να ξεμπερδευτούν;

"Τζίμης άνθρωπος της νύχτας. Η δικηγόρος Βίκη Βερεντζή. Η τρανς Βανέσα. Ο αστυνόμος Κορκολάτος. Ο πολιτικός Δημοσθένης Ριζόπουλος. Ο επιχειρηματίας Καμαρανίδης. Πρόσωπα που με περίεργο τρόπο συνδέονται μεταξύ τους στα όρια δύο διαφορετικών κόσμων: της νομιμότητας και της παρανομίας. Πληρωμένες δολοφονίες, διαφθορά, χρηματισμοί σε έναν μονίμως άλυτο κύβο του Ρούμπικ και κάπου στη μέση, η επιθυμία για παραίτηση, για μία φυσιολογική ζωή, έτσι όπως καθένας την ορίζει." (Περίληψη οπισθοφύλλου)

Λένε πως ο κόσμος της νύχτας είναι σκοτεινός,επικίνδυνος καί περιμένει στην γωνία το πρώτο ολίσθημά μας για να μας τιμωρήσει. Λένε πως διαφέρει από τον κόσμο της ημέρας,γιατί τάχα μου όλα τα κακά συμβαίνουν μόνο το βράδυ,ενώ την ημέρα δεν τολμούν να φανερωθούν διότι τα τυφλώνει το λαμπερό φως του ήλιου καί τίποτα δεν μένει κρυφό. Λένε,επίσης,πως άλλοι διαφεντεύουν τις πόλεις την νύχτα κι άλλοι την ημέρα. Πως στους πρώτους συγκαταλέγονται εγκληματίες,ανήθικοι καί παράνομοι,ενώ στους δεύτερους,άπαντες είναι επιφανείς,ηθικοί καί ολόσωστοι πολίτες. Τώρα,αλήθεια τα πιστεύουμε όλα αυτά,ή,τα λέμε απλά για να ειπωθούν; Η σαπίλα,η διαφθορά,οι ίντριγκες,τα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών μεταξύ κυκλωμάτων καί πολλά ακόμη κακώς κείμενα δεν περιμένουν να πέσει το σκοτάδι για να έρθουν στην επιφάνεια καί να δράσουν ανενόχλητα. Καλώς,ή,κακώς δεν υπάρχει ανάλογος διαχωρισμός. Λάθος μου! ΔΕΝ θα έπρεπε όλα αυτά να συμβαίνουν καμία στιγμή ούτε της μέρας,αλλά ούτε καί της νύχτας! ΔΕΝ έχουν καμία θέση πουθενά!

Ο συγγραφέας έχει έναν άμεσο καί κατανοητό λόγο που βοηθά να έχουμε στα χέρια μας ένα ευκολοδιάβαστο καί ευνόητο βιβλίο. Μέσα από την παρούσα ιστορία θα μας μιλήσει για όλα τα παραπάνω,θέτοντας τα κατάλληλα ερωτήματα που προβληματίζουν καί οξύνουν την κριτική μας ικανότητα καί σκέψη. Μέσα από την αληθοφάνεια των προσώπων,-παρά την όποια υπερβολή ένεκα της μυθοπλασίας-,θίγονται σοβαρά θέματα που μας προβληματίζουν ως κοινωνία στο σύνολό μας. Με αδιάκοπη δράση,κινηματογραφική οπτική,αγωνία,σασπένς καί την σωστή δόση αστυνομικού στοιχείου μας κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον από την αρχή έως καί το φινάλε. Ένα φινάλε που θα μπορούσε να θεωρηθεί καί καλό καί κακό,ανάλογα σε ποια πλευρά ανήκουμε... Εμένα μου άφησε αρκετά καλές εντυπώσεις ως βιβλίο καί σας προτρέπω να το αναζητήσετε κι εσείς.
Καλή ανάγνωση!

[George · Rating 5 out of 5]

Το πιο πρόσφατο βιβλίο του συγγραφέα Γιώργου Γιαντά είναι ένα άριστα δεμένο ψυχολογικό θρίλερ, ιδανικό για τους λάτρεις των ανατροπών, το οποίο κρατά το ενδιαφέρον του αναγνώστη του, έως το τέλος. Καταπιάνεται με θέματα επίκαιρα, όπως αυτό της σεξουαλικής κακοποίησης και της αποξένωσης μέσα στις μεγαλουπόλεις αλλά και στην επαρχία, όπου τελικά φαίνεται ότι όλοι κρύβουν τα μικρά ή μεγάλα τους μυστικά και μας οδηγούν στο να έχουμε αμφιβολίες για αυτούς...